Woede, vanuit het niets

Zomaar, opeens, door een klein iets… Wat een woede voelde ik dan. Ik had het vooral als er opeens iets gebeurde wat ik niet verwachtte. Iets wat anders ging, dan ik zou willen. Zo was ik een keer na het avondeten de krant nog even aan het doorlezen. Ik zat ontspannen op de loungestoel en had de krant voor me. Ik zat helemaal in een artikel tot plotseling de krant uit mijn handen werd getrokken door mijn zoontje. Hij riep: “Weg die krant”.

Ik voelde me toch boos worden! Gelukkig kon ik me beheersen en die krant weer pakken. De adrenaline gonsde door me heen. Ik moest mezelf een soort van vasthouden om niet tot een verbale woede-uitbarsting te komen. Een tijdlang zat ik verdwaasd voor me uit te staren. Wat een emoties bij zo’n klein voorvalletje. Ik besefte dat deze specifieke woede wel vaker de kop op steekt. Dit is afschuwelijk. Weer sorry moeten zeggen voor mijn uibarsting en niet kunnen beloven dat het niet meer zal gebeuren.

Ik besloot dat ik dit niet meer wilde!

Ik besloot een gesprek te hebben met Puurity. Tijdens de sessie kwamen er hele diepe dingen voorbij uit mijn verleden. Ten diepste voelde ik me onveilig, er gaat iets of iemand over mijn grens heen, ik mag geen ruimte hebben om te ontspannen. Een diepe overtuiging kwam daaruit naar boven: “ik heb geen bestaansrecht”. Het deed zo’n zeer. Zo ontzettend pijn. Na een heel aantal sessies, met verschillende therapieën ben ik getransformeerd. Ik voel een rust in mijn hart. Wanneer ik terugdenk aan het moment met de krant, dan kan ik niet meer die emoties voelen die ik toen had.  Mijn zoontje wilde gewoon met me spelen. Niks mis mee.

En mocht ik toch weer een uitbarsting hebben, weet ik nu dat dit een verhaal heeft, een oorzaak. En dat ik het in de ogen mag kijken, hoe pijnlijk ook. Ik boek dan gewoon weer een sessie.