“Terwijl we focusten op de emotionele pijn van het zijn in die couveuse, en er herstel doorbrak, voelde ik een naald in mijn bovenarm gaan, op die plek waar inentingen e.d. vaak gegeven worden. Ik schrok, wat was dit nou weer?”
Samenwerken met ons lichaam, maakt dat we opgeslagen dingen in de kluis weer kunnen laten stromen en dus trauma’s kunnen verwerken.
In de eerste 2 delen hebben we besproken dat wat we voelen in het lichaam, een signaal is over onze algehele gezondheid. En dat onze zintuigen en sensaties ons helpen om te zoeken naar welke boodschap het geeft en te vinden welke behoefte eronder zit. Dit deel gaan we in op hoe nare belevingen zich vastleggen, ophopen en ontsteken in het lichaam en hoe we dat weer kunnen laten stromen.
Vaak vergelijk ik het met bloedpropjes in onze aders. Er is een natuurlijke stroming in ons lichaam, die leven geeft, waardoor alle cellen zich eens in de 7 jaar vernieuwen. Een onbegrijpelijk prachtig geheel wat in een continue staat van her-schepping is. Als er iets gebeurt in ons leven waar wat niet fijn is en er is geen geruststelling of iemand die ons een kader kan geven van wat er aan de hand is…, ontstaat er een soort bloedpropje, ons lichaam slaat dit op in lichaamscellen. En zijn we ouder dan 4 jr, dan slaat het dit ook op in onze hersenen als een herinnering. Als het erg naar is, dan wel in een kluis achterin de hersenen, zodat we er niet zomaar bij kunnen.
**********************************************
Als baby lag ik een aantal weken in de couveuse met een dubbele longontsteking. Ik moest ‘vechten’ voor mijn leven. Terwijl ik als volwassen moeder naar een hulpverlener ging met als doel ‘leren confronteren’, kwamen we terug in die couveuse. Ik voelde me verschrikkelijk alleen. Terwijl we daar op focusten en er herstel doorbrak, voelde ik een naald in mijn bovenarm gaan, op die plek waar inentingen e.d. vaak gegeven worden. Ik schrok, wat was dit nou weer? Ik keek naar mijn arm,… nee er was geen naald, ik streek erover met mijn hand, ik keek verward naar mijn hulpverlener en vroeg haar wat dit nou was. En zij legde uit: ‘Dat is heel normaal, begrijpelijk. Blijkbaar was deze pijn, teveel om aan te kunnen en koos je lichaam ervoor het te bevriezen daar in die cellen. Daardoor kon je het toen ‘uitschakelen’ en wellicht niet voelen. Blijf er maar bij, met alle liefde die je voor jezelf als baby voelt’. Ik deed dat en de pijn van de prik zakte langzaam weg. Daarna heb ik het nooit meer gevoeld. Het was afgemaakt.
**********************************************
Nu zien we dat, als een bloedpropje in een bloedbaan, die door aandacht, weer oploste en kon stromen. Het verdween gewoon. Stroomde zo uit mijn lichaam.
Dat is wat we nu in de sessies heel vaak beleven; we zoeken de dingen op die het lichaam aangeeft, geloven het, geven er liefdevolle aandacht aan en het verdwijnt. Soms in 1 keer, zo kort als die prik. Soms na 7 sessies focussen op dezelfde plek.
**********************************************
Veel mensen interpreteren keelpijn als griep. Ik dacht dat als verpleegster ook. Tot ik een patroon ging herkennen in wanneer ik keelpijn had. Vaak voelde ik dit links. Voor mij een signaal dat het om een emotioneel probleem ging in een relatie met mijn partner, collega, gelijkwaardig iemand.* En ik merkte dat ik iets moest uiten, wat niet lukte. In sessies CMFT kwam dit vaker terug. Eerst dacht ik dat het alleen te maken had met de mishandeling van mijn ex-man. Want in die tijd heb ik er extreem veel last van gehad. Maar er werden mij meer situaties duidelijk, waarin ik het voelde. Er kwam ook diepe emotionele pijn los, terwijl we erop focusten en de tijd ervoor namen; ‘ik heb er geen stem in’, gelinkt aan ‘ik heb niets te willen’. Dat veroorzaakte de emotionele pijn in al die situaties!
Nu, als ik mijn keel voel, is het lang niet meer zo heftig en ben ik me er sneller van bewust. Als ik me dan afvraag: “Voel ik nu ‘ik heb niets te willen’ in een relatie of situatie?”. En ja hoor, het wordt dan duidelijk waar ik een wens of grens in heb. Dit helpt mij om nu te kunnen handelen, als ik keelpijn ervaar. Ik geef er ruimte aan en luister ernaar. Ik zeg dingen af of maak mijn wens duidelijk, en vaak is het gevoel in mijn keel dan weer heel snel weg.
**********************************************
Prachtig om het weer stromend te krijgen EN er een goede tool aan over te houden. De diepe pijn eruit en nu een goed hulpmiddel erbij 😊.
*op YouTube is er een mooie serie over uitleg van lichamelijke signalen, van Willemijn Trip.
Wat kàn ik hiermee?
1. Als je een niet-begrijpelijke sensatie voelt in je lichaam, die wat overdreven lijkt voor de situatie, is het zeer de moeite waard om hier de tijd voor te nemen.
2. Probeer het waar te nemen en te bekijken hoe het beweegt in je lichaam, hoe intens het wordt en hoe het weer afzakt, zonder oordeel, in een geruststellende houding naar jezelf.
3. Je kan het onderzoeken door deze vragen te beantwoorden:
Herken je dit gevoel van vaker/eerder?
Welke overtuiging heeft dit gevoel je gegeven over jezelf?
Wat doe ik normaal als ik dit ervaar?
Zou ik het oké vinden om dit ruimte te gaan geven, wat heb ik daarvoor nodig?
Tot slot
Degenen die dit proces aangaan, ervaren na verloop van tijd steeds meer positieve gevolgen. Ze durven intenser te beleven, kunnen zich beter verbinden met anderen, hebben minder last van schaamte en schuldgevoelens, zijn creatiever en voelen zich completer en gelukkiger.
Dat je lichaam iets aangeeft, kunnen we ontvangen als een signaal. Zowel van nu als van vroeger wat er toen niet ‘kon’ zijn, dus als propje nog steeds daar verstopt zit tot wij het er uit laten. En het eruit laten herstelt de levensstroom in ons systeem.
Dit principe zit onder alle psycho-somatische klachten. Voor meer informatie specifiek over chronische klachten: Stichting Emovere. Kijk vooral ook bij het Kenniscentrum voor interessante artikelen, boeken, podcasts e.d.
In het volgende artikel gaan we in op verbinding voelen in relaties en ons lichaam daarbij inzetten.