Gevoel, de schakel naar verbinding

1564574894354.jpg

“De relaties binnen ons gezin waren te omschrijven als contact met medebewoners. Er was een ‘emotionele mist’ in huis, ingehouden gevoelens van verontwaardiging en vijandigheid tot iets een explosie zou veroorzaken.”

Verbinding ervaren in een gezin (of huwelijk of met vrienden & familie); is het tegenovergestelde van dit! Er is dan een heldere lucht, niet voor even maar blijvend. Er zijn dan geen spanningen, alles wordt besproken, ieders beleving is evenveel waard en in plaats van alleen contact is er verbinding.

Eén van de communicatie-tools om dit te bereiken is de ik-boodschap, zoals wordt uitgelegd in de Gordonmethode. Wat we o.a. daarin leren, is het delen van ons gevoel.

Daarmee wordt ‘ons gevoel kunnen herkennen & uiten’ DE SCHAKEL naar verbinding.

[Om dit te kunnen, moet de oude pijn wel weg zijn uit ons hart.] Iemand vertellen wat we voelen, is veel minder bedreigend voor de ander dan beschuldigingen uiten (een jij-boodschap). Terwijl we vaak juist geneigd zijn als verdediging te gaan beschuldigen, wat het gesprek stopt of verandert in ruzie. Hoewel we graag in gesprek zouden blijven, is het zo spannend om ons eigen gevoel te uiten. Want het is eerlijk en kwetsbaar. Er is dan ook veel moed voor nodig om de ik-boodschap te praktiseren. Maar de resultaten zijn de moeite waard! Precies zoals sessies aangaan,

er is moed voor nodig op dat gevoel in de ogen te kijken, maar de resultaten zijn de moeite waard.

Met het delen van ons gevoel, nemen we het risico dat de ander ons leert kennen zoals we werkelijk zijn. We geven ons bloot, de ander kan door ons heen kijken, we tonen ons mens-zijn. Wij laten de ander weten dat we als mens gekwetst kunnen worden, in verwarring gebracht of bang / ontmoedigd kunnen worden. En het spannende is dan: ‘Wat zal de ander van mij denken? Zal ik afgewezen worden?’

Vooral ouders vinden het moeilijk om tegenover hun kinderen oprecht en eerlijk te zijn. Omdat we liever als onfeilbaar beschouwd willen worden, zonder zwakte. Het is voor veel ouders veel makkelijker om de schuld bij het kind neer te leggen (door jij-boodschappen, beschuldigingen), dan hun eigen menselijkheid te laten zien. Oprechtheid verbeterd echter de relatie enorm. Eerlijkheid en openheid komen de vertrouwelijkheid ten goede. Er ontstaat een hechte relatie.

“Mijn kind leert mij kennen zoals ik ben, zodat hij durft te laten zien wie hij is.”

Voor een toevoegende uitleg over de ik-boodschap, deze link van KIIND.

Hormonen...

hormones.jpg

Zijn ze de bron van onze ellende

of

een groot goed in ons leven? 

Ze veroorzaken veel ziektes, seksuele problemen, puistjes, stemmingswisselingen, opvliegers etc. Aan de andere kant geven ze moeders de mogelijkheid goede voeding te geven, ze maken je seksuele identiteit, ze hebben te maken met emotionele binding, ze creëren vruchtbaarheid, ze hebben invloed op genot, ze hebben opbouwende invloed op ons immuunsysteem etc. Ook gebruiken we ze veelvuldig via pilletjes en injecties tegen ziektes en als voorbehoedsmiddel.

Wij zien ze in de praktijk vaak als een vuurtje onder het goud van iemands persoonlijkheid. Het vuurtje laat de onzuiverheden van het goud naar boven komen, die drijven dan op de oppervlakte. Een prachtige kans dus, om die dingen uit het goud te vissen en de boel te zuiveren. Als een afslag op de snelweg van het leven, een uitnodiging om dingen op te ruimen. Zodat je meer kan genieten van het leven. Typisch Gods liefde voor ons, dat Hij dit zo maakte.

Hormonen als vuurtje onder ons goud

Nadine* ontdekte dat ze rond haar ovulatie enorme angstaanvallen had. Ze begreep dat het in de familie zat, dus zocht & vond ze een manier om er mee om te gaan. Ze zette in haar agenda een waarschuwing, zo kon ze voorbereid in de verdediging. Ze hoorde van Puurity en sprak wat sessies af. We planden ze juist in haar ovulatie tijd, zodat ze de dingen goed kon voelen. De transformatie is volop in proces nu. Ze wil er vanaf en dat kan.

Patricia* is zwanger van haar tweede kindje en merkte dezelfde nare, depressieve patronen als bij haar eerste zwangerschap. Dus wilde ze eens kijken of daar wat in opgelost kon worden. We hebben begrepen dat in de zwangerschap je emotioneel teruggaat naar de tijd dat jijzelf ontstond in je moeder. En dat bleek bij haar ook zo te zijn.

Ook de hormonen tijdens zwangerschap zijn een vuurtje onder ons, zodat de onzuiverheden naar boven drijven. Normaal voel je het niet en tijdens de zwangerschap, rond een bevalling en tijdens het ouderschap komt het ineens naar boven.

Bij haar kwamen we o.a. uit op de overtuiging dat zij ellende veroorzaakte met haar ontstaan. Want ook haar moeder had paniek aanvallen, depressieve klachten en hyperventilatie tijdens het zwanger zijn van haar. Heel logisch dus. Zwangerschap begint nu een andere inhoud te krijgen voor haar, tijdens dit proces. 

Hormonen hebben veel te maken met identiteit. Onze missie is om iemand te ondersteunen in zijn proces van

'puur worden wie je bent'

in volle vrede. Hormonen laten dus ook zien als je geen vrede hebt met jezelf en er dus identiteits - kinken in de kabel zijn. Belemmerende overtuigingen gáán ook altijd over identiteit. Hormonen lijken wel een spiegel.  

* gefingeerde namen i.v.m. privacy

Zo geïrriteerd!

irritatie zegt iets over jezelf

Als we anderen veroordelen of ons vreselijk irriteren aan anderen, kan het zijn dat we onze gevoelens projecteren op anderen.

Want we beschuldigen anderen vaak van iets wat we herkennen (bewust of onbewust) en niet in onszelf willen zien.

Een voorbeeld: laten we zeggen dat Janet gevoelig is, misschien zelfs bang, voor afwijzing. En dat komt door iets uit haar jeugd. Zeer waarschijnlijk is ze zich het niet bewust. Ze heeft het nog niet erkend of ze weet het en ontkent dat het een issue is. 'Ik heb er mee leren omgaan'. Haar onder bewustzijn weet dit echter heel goed. En in bepaalde situaties zal deze 'oude pijn' naar voren komen. Zodat ze zich er bewust van kan worden en het kan oplossen. Alleen vaak vinden we als mens een uitweg voor die optie; kritisch worden en verwijten.

Even anders gezegd: in bepaalde relaties zal die onbewuste 'angst'  of 'pijn' Janet triggeren. En het nare is, is dat ze dit gaat aantrekken ook. Waarschijnlijk zal ze hun (gedrag) gaan veroordelen vanuit enorme irritatie. Ze denkt over haar partner bijvoorbeeld niet 'hmmm, ik voel me bang dat hij me verlaat'. Maar: 'hij besteed zo weinig tijd met mij, hij besteed veel te veel geld met zijn vrienden of in zijn hobby, terwijl we moeten sparen'.

Een ander voorbeeld: laten we zeggen dat Bram zichzelf heel netjes vindt en financieel conservatief. Hij houdt zijn huis en auto schoon en hij geeft nooit meer geld uit, dan wat hij heeft. Maar diep van binnen zou hij zo graag eens niet-verantwoordelijk doen,  eens helemaal los willen gaan, lekker de sloddervos uithangen. Maar toch laat hij zichzelf dat niet toe. Want dat is iets wat hij niet wil zijn. Misschien werd hij in zijn jeugd erom afgewezen omdat hij zo was. Toch zal hij mensen tegen komen die heel onverantwoordelijk en een losbol lijken. En in plaats van dat hij erkent dat hij eigenlijk ook een beetje zo is, zal hij het hen verwijten en zich irriteren aan ze.

Aan ons de uitdaging:

eerlijk te kijken naar ons gevoel achter de irritatie.

Via ons gevoel komen we bij de oorzaak; een pijnlijke overtuiging over onszelf. Laat je transformeren in een persoon die zich niet meer dagelijks irriteert. Want vrede in elke situatie is mogelijk!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Grootste misleiding?

Geestelijk zijn op basis van prestatie en uiterlijke vorm. Helaas houdt dit een groot deel van de christenen, gevangen in leugens. Zouden we het de grootste misleiding van satan kunnen noemen? Het heeft in ieder geval een mooi uiterlijk en het wordt vaak 'goed' gepraat door zelfrechtvaardiging. Het lijkt heel radicaal en goed christelijk. Alleen het is niet echt omdat onze gevoelswereld er niet in mee gaat. En dat maakt het eigenlijk heel moeilijk dan, om christen te zijn.

Denk bijvoorbeeld aan de vraag die we als christen vaak stellen aan elkaar; 'naar welke kerk ga jij?' of 'wat doe jij in de kerk?'. We voelen onszelf of zien anderen als 'geestelijk' door bepaalde uiterlijke kenmerken en vooral door wat we doen. Daarbij leren we de pijnlijke gevoelens van binnen te ontkennen.

'Mijn gevoel zegt iets anders dan dat ik weet wat waarheid is uit de Bijbel, dus mijn gevoel is niet te vertrouwen.'

Door deze overtuiging lijken en doen we geestelijk terwijl we ons van binnen verslagen voelen. We zeggen dat het goed gaat, terwijl van binnen het niet goed gaat. We zeggen dat we redding hebben in Christus, terwijl we keihard vechten om 'goed' te leven. Het doel van ons presteren? De onthulling van wat er binnen gebeurt,  koste wat het kost, voorkomen.

Een aantal kenmerken van deze manier van geestelijk zijn:

  1. gecontroleerd gedrag (op basis van discipline) wordt op gelijke waarde gezet met geestelijke volwassenheid en betrouwbaarheid. Terwijl de meeste dingen (zoals vriendelijk zijn, anderen helpen, Bijbellezen, tijd nemen voor groei e.d.) kan elke ongelovige ook, als ze de discipline opbrengen.

  2. geestelijke strijd is overwinning. Dat je aan het strijden bent zou normaal en goed zijn en overwinning beloven of betekenen. Terwijl nuchter gezien; als er overwinning is, is er geen strijd meer. Zodra er een winnaar is, is de strijd voorbij. En er is een Winnaar! Gods bedoeling voor ons is niet om maar te blijven vechten maar te regeren in vrede.

  3. ontkennen van emotionele pijn wordt gezien als een deugd. Terwijl in de psychologie dit wordt gezien als 'verdrukken'. Dit houdt je niet je hele leven vol.

  4. je wordt verteld tot Jezus te komen als je zwak bent, maar daarna moet je je pijn wegduwen en je gedragen alsof het oké gaat. Want als je te lang zwak blijft wordt je er op afgerekend (bijv. in dat je geen leiding mag worden). Terwijl dat niet klopt, want juist het leven met Jezus is zo ontspannen.

Wat ook een nadeel is, is dat het zo onaantrekkelijk is voor de niet-gelovige. Zij kunnen dat zelf ook allemaal wel, met een beetje discipline.

'Het verschil tussen een niet-christen en christen zit hem in de diepe vrede van binnen.'

Die hebben ze niet en kunnen ze niet met discipline vinden. Dat maakt christenen aantrekkelijk. Hoe ontvang je die vrede en kan je ontspannen leven met Jezus? Door je pijn te gaan bekijken, eerlijk te zijn over wat je eigenlijk voelt. De Heer je laten helpen de bron ervan te vinden. En het Hem dan laten transformeren. Het is echt oké om pijn te voelen; het is niet zwak.

Mocht je hulp nodig hebben om weer te leren voelen wat je eigenlijk voelt, welkom voor sessies!

O.a. geïnspireerd door dr. Ed Smith van transformationprayer.org

Woede, vanuit het niets

Zomaar, opeens, door een klein iets… Wat een woede voelde ik dan. Ik had het vooral als er opeens iets gebeurde wat ik niet verwachtte. Iets wat anders ging, dan ik zou willen. Zo was ik een keer na het avondeten de krant nog even aan het doorlezen. Ik zat ontspannen op de loungestoel en had de krant voor me. Ik zat helemaal in een artikel tot plotseling de krant uit mijn handen werd getrokken door mijn zoontje. Hij riep: “Weg die krant”.

Ik voelde me toch boos worden! Gelukkig kon ik me beheersen en die krant weer pakken. De adrenaline gonsde door me heen. Ik moest mezelf een soort van vasthouden om niet tot een verbale woede-uitbarsting te komen. Een tijdlang zat ik verdwaasd voor me uit te staren. Wat een emoties bij zo’n klein voorvalletje. Ik besefte dat deze specifieke woede wel vaker de kop op steekt. Dit is afschuwelijk. Stel dat ik me een keer niet kan beheersen, wat dan?

Ik besloot dat ik dit niet meer wilde. Elke keer me zo moeten beheersen.

Dit wil ik niet meer in mijn leven. Ik besloot een gesprek te hebben met Puurity. Tijdens de sessie kwamen er hele diepe dingen voorbij uit mijn verleden. Ten diepste voelde ik me onveilig, er gaat iets of iemand over mijn grens heen, ik mag geen ruimte hebben om te ontspannen. Een diepe overtuiging kwam daaruit naar boven: “ik heb geen bestaansrecht”. Het deed zo’n zeer. Zo ontzettend pijn. We vroegen Jezus wat Hij mij wilde laten weten hierin. Ik voelde een rust in mijn hart dalen. Iets is getransformeerd en wanneer ik terugdenk aan het moment met de krant, dan kan ik niet meer die emoties voelen die ik toen had. Vóór de transformatie van Jezus kon ik elke keer wel die woede en die heftige emoties voelen. Nu niet meer.

 Mijn zoontje wilde gewoon met me spelen. Niks mis mee.

Huilende kinderen

"Ik kan er echt niet tegen; huilende kinderen." Zij zijn vaak nog de enige die hardop huilen in onze maatschappij. Want wijzelf? Wij moeten wel een hele goede reden hebben willen we dat toestaan van onszelf. En zelfs met een goede reden (op een begrafenis bijv.) houden we het in!

En als iemand hardop huilt, vliegen we erop af om het zo snel mogelijk te stoppen. Positief (ah lieverd kom maar hier, ssst stil maar) of negatief (valt wel mee joh, stop maar met huilen, niet zo aanstellen). Waarom reageren we zo dempend? Omdat het onze verstopte pijn raakt. Dus: 'snel stoppen nu hardop-huiler, want ik wil mijn pijn niet voelen, ik verstop het liever.' Alsof dat helpt.

We dempen de pijn met keihard werken, eten, sporten, tv maar zelfs ook met kerkgang, worship, soaking, gebed. Vervelend is dan, dat we met het geforceerd dempen van de pijn, ook onze geestelijke zintuigen dichtstoppen en God daarin niet vinden.

Ik heb God leren kennen als iemand die mij stimuleert eerlijk te zijn over wat er van binnen in me omgaat. Zoals David ook was in de Psalmen. Op zo'n moment dat ik het lef heb om mijn pijn in de ogen te zien, geef ik God automatisch de ruimte om me te vervullen met vrede.

Het gevolg? Ik heb niet meer de neiging hardop huilen te stoppen of 'aanstellend' te vinden. Ik merk dat ik het juist de ruimte geef. Niets zeggend, knuffelend, zo lang als het duurt, met diepe vrede van binnen. Wat een heerlijkheid zó mijn kids te leren emoties te omàrmen in plaats van op te sluiten. Bijna ongeloofwaardig dat ik echt die trigger niet meer voel!

Zou die verstopte pijn bij ons niet de oorzaak zijn van alle stressziektes, burn-outs & depressiviteit?

Waarheid in gevecht met de leugen

Een leugen die we zijn gaan geloven, ('ik kom altijd als laatste aan de beurt') maakt jarenlange vernielende patronen. Dat lijkt zo sterk en soms zo imponerend. Is het werkelijk zo sterk?

De leugens worden gepland in de kindertijd ('ik ben zo anders, ik hoor er niet bij') en lijken zich te bevestigen in alle jaren daarna. Dat lijkt zo waar, dat het moeilijk van waarheid te onderscheiden is. Moeten we daarmee leren omgaan?

Een leugen die geconcludeerd wordt in onze emoties ('ik ben iemand waarvan de grenzen niet belangrijk zijn'), bepaalt ons gevoel (verplicht voelen om altijd ja te zeggen) en van daaruit ons gedrag (geen nee kunnen zeggen). Dit heeft invloed op alle relaties en werkzaamheden. Is dat iets om te accepteren?

Een leugen doet zo'n pijn ('ik ben waardeloos'), geeft vervelende emoties en verslavend dempend gedrag, want vaak vluchten we voor de pijn. Wie heeft er nooit voor de koelkast of voorraadkast gestaan, zoekend naar iets, terwijl je vol zit?

De waarheid daarentegen is zo sterk dat het jarenlange vernielende patronen transformeert op 1 moment.

De waarheid daarentegen is zo duidelijk door het bevrijdende effect en het heldere inzicht dat het ineens geeft.

De waarheid daarentegen is het worden wie je echt bent, in plaats van leren omgaan en leren accepteren wat je eigenlijk niet wil zijn.

De waarheid daarentegen kan jarenlange pijn ineens laten verdwijnen voor altijd. Het verzacht, geneest & geeft vrede in de hele situatie (van vroeger en van nu en voor in de toekomst).

Concludeer nu zelf; wat is er sterker?