Vernieuwing van denken

vernieuwing.jpg

In de Bijbel, schrijft Paulus naar de Romeinen dat ze niet zoals deze wereld moeten denken, handelen en zijn. Het lijkt een hele reeks opdrachten in gebiedende wijs. Zoals: ‘wees gastvrij, wees blij in de hoop, wees gehecht aan het goede’ (Rom.12). Alleen het begint met iets intrigerends; iets wat ik zolang verkeerd begreep.

De opdrachten-versie vond ik altijd vrij moeilijk. Enigszins onnatuurlijk ook, moeilijk om mezelf te dwingen daartoe, vooral thuis. Zoals ik het nu zie, zou het een onmogelijke opdracht zijn, altijd in tweestrijd met ons gevoel, strijdend om het goede te doen. Net als de bergrede van Jezus (Mat. 5 o.a.).

Daarom vatte ik het maar op als ‘ik doe mijn best daarop te lijken, maar zo leven haal ik nooit’.

Aan het begin van Romeinen 12, staat ‘wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken’. Waarom? Omdat het ons doet beseffen waar God op uit is; alleen maar goedheid, prachtige, volmaakte dingen. Dit is wat we nu zien gebeuren in sessies. Zonder strijd, zonder keihard ons best doen om dat te geloven, zonder het hardop uitspreken zodat we het maar wat meer zullen geloven (proclamatie), zonder kwade geesten weg te sturen (bevrijding).

Puur door de oude rommel van het verleden, die nog steeds invloed heeft op het heden, te bespreken met Jezus.

Er transformeert iets, waardoor er geen grond meer is voor nare gevoelens die nare gedragspatronen veroorzaakten. Het gevolg is dan; vernieuwing van denken. En welke gevolgen dat heeft; is eigenlijk alles wat volgt in Romeinen 12.

En dat maakt dat ik die lijst van opdrachten nu zie als een omschrijving van hoe het leven eruitziet, als ik vrede heb in mijn hele wezen. Dat er geen nare dingen meer zijn, die vanuit mijn verleden mij nog steeds beïnvloeden. En dan is het niet meer een proberen te geloven dat wat God wil alleen maar goedheid is; maar het is een weten in heel mijn geest, ziel en lichaam dat dit waarheid is.

Daarna staat er nog iets boeiends; koester geen gedachten boven uw voegen. Veel vertalingen leggen dit uit als niet arrogant denken over jezelf. Ik zie dit nu als ‘denk aan de dingen die bij jou passen, in jouw relatie met God’. Het blijven bij wat ik voel, wat ik zeker weet, wat ik meegemaakt heb in mijn reis met God…. Dat past bij eenvoud (:8).

Dit kan alleen, als ik connectie heb met mijn gevoel. Als de oude rommel uit het verleden is opgeruimd.

Terwijl eerder dit alleen mogelijk leek voor mij, als ik streed tegen mijn gevoel en daarmee mijn tegenstrijdigheid vergrootte. Mijn gevoel de kop in drukte, want ‘dit is toch de waarheid uit Gods Woord’. En het mooie is, als ik blijf bij wat ik voel en zeker weet, is het altijd vruchtbaar, heeft altijd positieve gevolgen. Het is niet eng, omdat ik het zeker weet, het komt over bij anderen omdat het ‘echt en puur’ is, het past bij mij. Dat is vrede hebben in mijn rol, mijn deel van het lichaam. En ik merk inderdaad dat ik me meer hecht aan het goede, met mijn hele wezen gastvrij kan zijn, dat ik erg blij ben in de hoop. Zonder dat ik daarvoor hoef te vechten tegen mijn gevoel vanbinnen.

Vergeven, zonder moeite

textgram_1553599716.png

Vergeven is de wrok weggeven? Vergeven is een bewuste keus boosheid niet toe te laten? Vergeven is genade hebben ten koste van jezelf? Of ten behoud van jezelf?

In ieder geval wordt vergeven meestal als erg moeilijk ervaren.

In de praktijk zien we vergeven elke keer als: een gevolg van transformatie. Daarin doen mensen helemaal geen moeite om te vergeven. We bespreken niet of ze bereid zouden zijn te vergeven. En toch is het in alles merkbaar, dat er een houding van vergeving is gekomen na meerdere overtuigingen te transformeren. Want ineens is daar compassie, meeleven, begrip, helder zicht op wat er nou gebeurde. Duidelijke onderscheiding van verantwoordelijkheid. En boven alles, ervaart men rust. Geen wrok, ingehouden boosheid of gekwetste emoties meer.

Vergeving van a tot z, compleet, zonder het überhaupt uit te spreken.

Zoals bij deze sessie laatst: “Veel van mijn broers en zussen kampen met boosheid naar mijn ouders, voor hoe ze ons opgevoed hebben. En ik heb dat ook jaren gevoeld.” Na een zoektocht kwamen we bij de pijnlijke overtuiging die was ontstaan i.v.m. de onvoorspelbare en onterechte woede-uitbarstingen van vader. Emotioneel als dit was, vroegen we God hierin. Na een paar minuten stilte: “Ik voel rust komen, ontspanning in mijn lichaam en ik had het idee dat God zei: “Jij kan niet de oorzaak zijn van de onmacht van je ouders.” Dat voelt heel bevrijdend.” Ik vroeg ‘voelt de overtuiging nog waar?’ en het antwoord was ontkennend. ‘Hoe voelt het nu richting je ouders?’ “Rustig. Dat is gek, ik zou toch boos moeten zijn? Dat zou logischer zijn. Maar ik voel het niet.”

Wat een gouden moment was dat. Een overtuiging die jarenlange prestatiedruk had veroorzaakt, in het fundament van het leven leek te zitten, veranderde! De pijn zat niet in wat er precies gebeurde, het zat in de overtuiging. Toen de pijn eruit was, was er geen reden meer voor verwijt, boosheid of vergeldingsdrang. Het was verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat wij beseffen is dat we:

  • met de beste wil,

  • positiefste gedachten,

  • beste uiteenzettingen en verklaringen,

  • de meest praktische handvatten,…

bereiken we nog geen 10% van wat Jezus bereikt, met Zijn verandering van een overtuiging.

Man: 'Ik? Nee, ik ben geen gevoelsmens.'

gevoelens

Wat had God toch gedaan tijdens die sessies, mijn vrouw was zo ten goede veranderd. En juist dat prikte nu zo!  Ik was nu overduidelijk de gene die ontvlamde in confrontaties, terwijl zij rustig relativeerde. "Zou ik dan ook ergens mee zitten?". Ik wilde een ontspannen leven net als mijn vrouw. Uiteindelijk besloot ik om ook voor sessies te gaan.

Wel met tegenzin, want ik schaamde me ervoor. Bijna voordat ik ging zitten, flapte ik het hele verhaal er uit. Op zich was dat al een opluchting, ze vroegen me om het gevoel van spanning te omschrijven. Dit was wel een uitdaging, maar stap je voor stapje keek ik er van op wat er allemaal naar boven kwam. Tijdens de sessie merkte ik hoe God me begeleidde, dit maakte dat ik me veel confortabeler voelde. Ik was op één of andere manier ervan overtuigd dat ik iemand anders moest zijn. Dat is natuurlijk onmogelijk, dus gaf veel strijd. Er kwam een gevoel van schaamte en ik durfde het niet te zeggen; het was alsof ik een meisje moest zijn! Terwijl dit naar voren kwam werd ik gevraagd of ik God hierin wilde uitnodigen. Ja, dit wilde ik heel graag,

direct begon ik me anders te voelen.

Er gleed iets zwaars van mijn schouders en er kwam rust voor terug. Deze sessie was uiteindelijk het begin van een jaar waarin ik nog veel meer vrijheid terug vond. Gevoelens van minderwaardigheid en afwijzing werden door God getransformeerd tot gevoelens van waardigheid en geadopteerd voelen door God.

Ik lig op dit moment nog een beetje in de “uitslaap kamer” van de "open hart operatie". Elk naar gevoel dat ik serieus neem, bekijk en laat transformeren, heeft me gelukkiger gemaakt. Gevoel had bij mij een slechte naam,

ik drukte mijn gevoel weg, zodat het mij niet te pakken kon krijgen.

Uiteindelijk was ik er zelfs van overtuigd geraakt dat ik ook geen gevoelig mens was.
Maar niets is minder waar want ik heb heel veel gevoel, en dit is fantastich!

Ook merk ik het aan mijn lichaam dat er in mijn hart dingen genezen zijn. Meer dan 10 jaar heb ik rondgelopen met last van mijn schouder. Vaak voor gebeden maar nooit genezen. Nu wordt dit met de dagen steeds minder heftig en ik weet in mijn hart dat dit het echte herstel is. Evenals een stekende pijn in mijn linker heup. Die pijn is al zover opgelost dat links mijn standbeen geworden is bij het longboarden. Mijn opa vroeg laatst op een verjaardag, of ik misschien ineens nog wat extra gegroeid was. Toen kwam ik er achter, dat ik veel rechter op ben gaan lopen.

Ik heb geleerd dat gevoel mij helpt om juist naar de plek van bemoediging en geborgenheid te komen, heerlijk! Wat ben ik blij om mezelf als gevoelsmens te zijn! Dankjullie wel puurity, voor jullie geduld met mij en het faciliteren van Gods werk ik mij.

Dit heeft mijn leven compleet veranderd, ik heb nooit geweten dat er zo'n deur van voor mij open zou gaan.

Een 'huilbaby', zo ontzettend intensief!

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting. 

Echte vrijheid

gevangen.png

Wat zat ik vast in angst, perfectionisme en controle. Ik heb elk gebed gebeden die je maar kunt bedenken en zelfs professionele hulp gehad. Het ging ook zeker beter, soms. Ik herkende mijn valkuilen en kon er beter mee omgaan. Toch raakte ik in een overspannen situatie. Alles voelde zwaar, mijn verantwoordelijkheden maar zelfs ook de leuke dingen van het leven. Zonder dat ik het besefte, vocht ik elke dag tegen dit loodzware gevoel.

Voor mijzelf had ik de lat hoog en voelde me vaak tekortschieten. Ik kon niet echt genieten en ontspannen. Ik was moe van alles wat ik moest DOEN om echte vrijheid te bereiken. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee, al die theorieën en methodes. Ik kwam er achter dat ik mijn emoties levend begraven had. En wanneer dat gebeurt, gaan ze nooit dood. Onherroepelijk komen ze weer tevoorschijn. Ik probeerde mijn 'begraven emoties' die boven kwamen weg te rationaliseren, zelfs met bijbelteksten. Bijvoorbeeld met Fil. 3:14 "ik vergeet hetgeen achter me ligt en strek me uit naar wat voor me ligt". Terwijl Paulus het heeft over 'eigengerechtigheid' wat hij achter zich laat. Het 'jezelf oppoetsen zonder te erkennen wat er echt is'. Dat wil ik ook achter me laten. 

Ik wees mijn hart af, ik gaf het geen stem. Het gevolg was dramatisch, continu vechten tegen loodzware gevoelens. 

Een duidelijk voorbeeld hiervan is mijn teleurstelling en boosheid naar God. Ik mocht dat niet voelen van mezelf. Want God stelt niet teleur, toch? Ik werd me bewust dat ik dit gevoel weer wilde begraven, nu stak ik er een stokje voor. Ik vroeg hulp, ging ervoor zitten en werd mij bewust van wat ik voelde, d.m.v. een sessie. Wow, ik wist niet dat er zoveel achter zat. 

Een herinnering van mijn vader kwam omhoog, dat was pijnlijk. Er kwamen overtuigingen naar voren, die shocking waren. Ik realiseerde me; 'dit was een rode lijn door heel mijn leven, in al mijn gedrag'. Jezus kwam er in en de overtuiging transformeerde, het voelde niet meer waar. Dit is eindelijk een reële ervaring met Rom 12:2 voor mij geweest: "wordt hervormd door de vernieuwing in je denken, dan zal je weten wat Gods wil is".

Dat was zo gek; bij de herinnering voelde ik niet meer diezelfde pijn.

Over mijn gedrag nu, voelde ik me verbaasd, ik zag het allemaal eenvoudig ineens. Alsof er lampjes aan gingen van voor de hand liggende oplossingen. Maar ik kon ze niet doen door die gevoelens, na de transformatie had ik die niet meer, dus kon ik het nu ook gaan doen! Nu zie ik Hebr 12:1,2 zo anders. "Laten we daarom alles afleggen wat ons hindert, de last en zonde wat ons zo licht in de weg staat." Dat gaat niet over gedragsverandering, dat gaat over wat we geloven (leugens) in ons gevoel. En dat voorleggen aan Jezus, want Zijn waarheid komt dan in onze waarheid. Dan leggen we onze eigen waarheid af (door het eerst te zoeken en te erkennen). En dan pas zijn we werkelijk vrij door Zijn waarheid.  

Toen heb ik ervaren dat God ontzettend geïnteresseerd is in mijn emoties. Hij transformeert me, Hij maakt me vrij, Hij maakt het leven waard om te leven. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties serieus te nemen. En elke keer als ik een last of zonde in de weg voel staan, ga ik er zelf naar kijken of vraag een sessie aan. Want deze vrijheid wil ik verder verkennen.