Puurity en het model van Bateson

textgram_1550247096.png

Ja wij hebben zeker een link; we werken vanuit hetzelfde principe. De antropoloog Gregory Bateson heeft dit model ontwikkeld dat de niveaus beschrijft waarop wij denken, leren en veranderen. Het wordt o.a. gebruikt in het bedrijfsleven maar ook in hulpverlening. Het vertelt hoe je gedrag kan veranderen in het gewenste gedrag. Verandering wordt vooral bepaald door de manier van denken en leren. Die voortkomt uit onze innerlijke overtuigingen. Het niveau waarop iemand denkt, in dit model, is in grote mate bepalend voor zijn verandervermogen en ontwikkelpotentie.

Een verandering van dingen op een hoger niveau leidt in deze zin onvermijdelijk tot veranderingen van dingen op de lagere niveaus.

Het veranderen van overtuigingen, zoals wij doen in sessies, is het veranderen op het hoogste niveau. Die overtuigingen hebben inderdaad altijd een link met identiteit en hebben vervolgens ook altijd effect op de onderliggende niveaus. En uiteindelijk verandert ook de omgeving mee.

Bijvoorbeeld: "Zo vreemd, sinds de vorige sessie, is mijn moeder ineens heel anders tegen mij. Ze vertelt dingen die ze nooit deed en vraagt dingen respectvol, niet zoals eerst." Zomaar een reactie na een sessie. Dat betekent niet dat iedereen ineens in engelen verandert, maar een verandering zal merkbaar zijn.

Het model helpt om je te richten op jouw aandeel tot de feiten in plaats van op de feiten zelf. Zo is bij ons ook de subjectieve waarheid leidend in een sessie. En daarmee wordt je geholpen een proactieve rol aan te nemen. We noemen dat ook wel zelf verantwoording oppakken voor wat je voelt. En dat is een eerste stap in verandering aanbrengen in je situatie.

Zo is bij ons ook de subjectieve waarheid leidend in een sessie, boven de objectieve waarheid en feiten.

In een sessie vragen en praten we net zo lang door totdat je op het niveau bent waar de eigenlijke belemmering zich afspeelt. In verreweg de meeste gevallen is dit het niveau van overtuigingen. Een overtuiging is de gevoelsmatige aanvaarding of iets wel of niet waar is. Overtuigingen zijn vaak de (onbewuste) stuurders voor gedrag.

Het grote verschil is, dat Bateson en anderen manieren hebben verzonnen hoe wij onze eigen overtuiging kunnen proberen te veranderen. De kracht van herhaling, reclame e.d. laat zien wat daarin mogelijk is. Toch verandert het nooit ten diepste. Dan is het aangeleerd gedrag om het gevoel te overstemmen.

In de sessies vragen wij Jezus daarin het verschil te maken.

En dan is er niets meer nodig om te overstemmen, dan is veranderd gedrag een gevolg. Hij is de enige die de overtuiging kan veranderen. En Hij doet het dan ook gelijk goed.

Als er problemen zijn, gaan we als mens ook meestal eerst de onderste niveaus aanpakken. We verhuizen, veranderen van werk, zoeken nieuwe mensen om ons heen etc. Het vervelende is, dat dezelfde problemen dan terugkomen. Op een dag, zal je beseffen 'dit wil ik niet meer, nu wil ik er van af, ik ben het zat'.

En dat is het perfecte tijdstip voor een effectieve sessie!

Mijn angst onder ogen zien

Angst.png

De sessies met Gerrieke begonnen met het inzoomen op mijn gevoel. Dat was intens, want ik rende er normaal voor weg. Ik had geleerd niet mijn gevoel te laten heersen. Ik leefde daarmee in een schijnwereld van angsten. Bang voor mijn man, als ik mijn gevoel toe zou laten. Bang dat ik niet zou kunnen doen, waar ik verantwoordelijk voor ben. Bang voor de druk van de maatschappij op mijn kinderen, waardoor ik druk op hun moet uitoefenen. Bang voor paniekaanvallen, bang voor zwakte. Genoeg redenen om niet te voelen.

Toch voelde ik wel veel angst en druk, ik moest de controle proberen te houden. Ik voelde andermans pijn alsof het de mijne was. Ik voelde me in een split; mijn moederhart tegenover de druk van de maatschappij. Ik voelde me niet geliefd door God.

Daarom kwam ik voor sessies. Ik ging mijn angst in de ogen kijken. 

Nadat we de redenen voor het niet voelen voor Jezus neer hadden gelegd, lukte het me wel te voelen. We konden toen heel wat overtuigingen opruimen. Wat me anders in het leven deed staan. Soms wel heel vervelend omdat ik daardoor beter ging voelen wanneer iets me raakte en me deed huilen. Anderzijds heel fijn, want daardoor kon ik anders omgaan met mijn gevoel. Ik ben alles gaan opschrijven en mezelf die vragen stellen zoals Gerrieke dat deed.

Ik was gewend omstandigheden de schuld te geven, ik keek nu meer naar mezelf.

Naar wat ik voel, naar hoe ik God hierin voel. Het voelt nu een stuk rustiger. De sessies hebben de schellen van mijn ogen doen vallen. De trauma's die we aan hebben gepakt, zijn allemaal weg. En daarmee heb ik een ander perspectief op de toekomst. Ook als er weer andere triggers op komen. Door mijn angst onder ogen te zien, is er weinig angst overgebleven.

Het hele proces bij Gerrieke heeft een heel ander proces op gang gebracht. Ons gezin is een heel systeem van ingewikkelde dingen, waarin ik mezelf een veel te zware rol had toebedeeld. Nu moet alles uitgepuzzeld worden. We hebben hulp gezocht voordat jeugdzorg/jeugdteam terecht zouden moeten ingrijpen in onze emotioneel onstabiele situatie. Ik heb bij Gerrieke mijn angsten onder ogen gezien en God heeft me de moed gegeven om in te kunnen grijpen. Want ik kan niet meer de drager en buffer zijn voor alles, dat besef ik na de sessies. Dat maakt dat ik het ook niet meer doe en:

...niet meer de angst beleef zoals eerder. Ik ben geliefd!

"Niet nu hier bij de kinderen bespreken hoor!"

61867907-communication-family-people-and-body-parts-concept-close-up-of-four-fingers-with-different-facial-ex.jpg

Inge de Vlieger, kinderpsycholoog bij OLVG West in Amsterdam, schrijft over wat je wel en niet moet bespreken met kinderen. Ze zegt: 'Kleine kinderen, zelfs baby's, zien je gezichtsuitdrukking en horen je intonatie.

Ze krijgen het gevoel mee maar de woorden niet.

Probeer dus terughoudend te zijn, met het bespreken van je zorgen, problemen en angsten in het bijzijn van je kinderen'.

Vier maanden oude baby's kunnen al een stemming aanvoelen van een ander kind, buiten zijn gezin. Zolang ze nog niet kunnen praten; leven ze op gevoel. Ze zijn volledig gericht op jouw emotionele toestand als ouder. Ze zoeken vreugde, geluk & liefde daarin en maken hun identiteit met wat ze vinden. Hoe onze emotionele toestand is, is onze verantwoording. Als we die oppakken, geven we het beste aan onze kinderen. Wellicht ook de beste voorbereiding op het ouderschap.

We komen in sessies terug op momenten in de baarmoeder, babytijd of kindertijd tot 12 jaar. Bijvoorbeeld dat het kind ruzie hoort, terwijl ze in de baarmoeder is en de wanhoop voelt van haar moeder. Daaruit concludeert ze; ik ben niet welkom, de ruzie gaat over mij. Terwijl we niet zeker weten of die ruzie daar echt over ging. Of de kindertijd en moeder huilt in de auto, het kind denkt dat het aan hem ligt, zie je wel, ik maak haar leven zo zwaar. Als zij het niet meer ziet zitten, wat moet ik er dan van maken? Terwijl ook daar dat waarschijnlijk niet de intentie was. Zo zie je, het gevoel blijft hangen.

'Probeer terughoudend te zijn in je angsten, problemen en zorgen bespreken bij je kinderen'. Wij zouden willen toevoegen;

probeer op te lossen wat je kan

van de zorgen, problemen en angsten die jij beleefd. Zodat jij je vreugde, liefde & geluk vindt en het kan doorgeven.

Daarbij is het belangrijk bij negatieve gevoelens, uitleg te geven. De Vlieger verwoord het zo: 'Zet een virtueel hek om de emoties, vul letterlijk in wat je kind kan denken, zodat hun fantasie er niet mee aan de haal gaat.' Papa is boos en praat met stemverheffing tegen mama, vertel dan bijvoorbeeld: 'ik ben nu even boos over iets dat op mijn werk gebeurde'. Of mama huilt terwijl ze de huishouding doet, vertel dan dat mama verdrietig is en huilt omdat haar oma is gestorven. Dat haalt het beangstigende er af voor een kind, het biedt veiligheid want dan koppel jij het los van hun identiteit. Zeg je niets en is er ook geen ruimte voor het kind er iets over te zeggen of zeg je iets wat niet klopt met je gevoel,... dan worden er beperkende overtuigingen geboren over hun identiteit. En die vormen de interpretatie en leidraad van het leven.

De moeite waard om dat te voorkomen!

Zo geïrriteerd!

irritatie zegt iets over jezelf

Als we anderen veroordelen of ons vreselijk irriteren aan anderen, kan het zijn dat we onze gevoelens projecteren op anderen.

Want we beschuldigen anderen vaak van iets wat we herkennen (bewust of onbewust) en niet in onszelf willen zien.

Een voorbeeld: laten we zeggen dat Janet gevoelig is, misschien zelfs bang, voor afwijzing. En dat komt door iets uit haar jeugd. Zeer waarschijnlijk is ze zich het niet bewust. Ze heeft het nog niet erkend of ze weet het en ontkent dat het een issue is. 'Ik heb er mee leren omgaan'. Haar onder bewustzijn weet dit echter heel goed. En in bepaalde situaties zal deze 'oude pijn' naar voren komen. Zodat ze zich er bewust van kan worden en het kan oplossen. Alleen vaak vinden we als mens een uitweg voor die optie; kritisch worden en verwijten.

Even anders gezegd: in bepaalde relaties zal die onbewuste 'angst'  of 'pijn' Janet triggeren. En het nare is, is dat ze dit gaat aantrekken ook. Waarschijnlijk zal ze hun (gedrag) gaan veroordelen vanuit enorme irritatie. Ze denkt over haar partner bijvoorbeeld niet 'hmmm, ik voel me bang dat hij me verlaat'. Maar: 'hij besteed zo weinig tijd met mij, hij besteed veel te veel geld met zijn vrienden of in zijn hobby, terwijl we moeten sparen'.

Een ander voorbeeld: laten we zeggen dat Bram zichzelf heel netjes vindt en financieel conservatief. Hij houdt zijn huis en auto schoon en hij geeft nooit meer geld uit, dan wat hij heeft. Maar diep van binnen zou hij zo graag eens niet-verantwoordelijk doen,  eens helemaal los willen gaan, lekker de sloddervos uithangen. Maar toch laat hij zichzelf dat niet toe. Want dat is iets wat hij niet wil zijn. Misschien werd hij in zijn jeugd erom afgewezen omdat hij zo was. Toch zal hij mensen tegen komen die heel onverantwoordelijk en een losbol lijken. En in plaats van dat hij erkent dat hij eigenlijk ook een beetje zo is, zal hij het hen verwijten en zich irriteren aan ze.

Aan ons de uitdaging:

eerlijk te kijken naar ons gevoel achter de irritatie.

Via ons gevoel komen we bij de oorzaak; een pijnlijke overtuiging over onszelf. Laat je transformeren in een persoon die zich niet meer dagelijks irriteert. Want vrede in elke situatie is mogelijk!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Een 'huilbaby', zo ontzettend intensief!

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting.