Slapeloos,.. waardoor?

Slapeloos.png

Regelmatig horen we terug, dat sessies betere slaap als resultaat hebben. Blijkbaar is dat niet zo gek, al veel meer onderzoekers zijn erachter gekomen:

slaap Heeft veel te maken met je emotionele toestand.

Zo ook Eus van Someren, hoogleraar: “We hebben tevens in kaart gebracht dat een trauma, opgelopen in de jonge jaren, later meer kans op slapeloosheid geeft. Behalve genetische aanleg kan zo’n trauma ook leiden tot rusteloze slaap.

Het herstel van spanningen en gemoedstoestanden (een belangrijke functie van slaap) is bij een slapeloze verstoord.

Hij is niet in staat die zaken op te ruimen.” Heel interessant dat hij dat zo constateert. En eigenlijk is het ook zo begrijpelijk. James Wilder stelt, dat baby’s het ‘zaken opruimen’ leren van hun ouders. Zij helpen door het kind na een heftige beleving te troosten, Wilder noemt dit ‘terugbrengen in kamp vreugde’. Als dit niet gebeurt, doordat de ouder zelf bijvoorbeeld niet kan terugkomen in kamp vreugde, ontwikkelt zich dat mechanisme ook niet bij het kind. Als volwassene merk je dat, doordat een behoefte dan zo schreeuwend is, dat het gewoon bevredigd moet worden, direct. Dit veroorzaakt relationele problemen, verslavingen etc. Om het een en ander te ‘stillen’ heb je overlevingsmechanismen nodig.

Van Someren vertelt dit voorbeeld: “Stel, een kind groeit op in een onveilige omgeving. De hersenen zijn in die periode al flink in ontwikkeling en zijn getraind op het letten op gevaar en almaar in de startblokken staan. In die situatie kan een kind daar baat bij hebben. [net als een overlevingsmechanisme, die gebaseerd zijn op een Beschermende Overtuiging] Maar als je ouder wordt en je slaap brozer, zit je ook ‘s nachts met die parate hersenen opgescheept. We zien dat het voor veel slapelozen lastig is deze sirene in het brein te controleren. Ze blijven als het ware altijd opletten en reageren.”

Mocht je willen meewerken in het onderzoek van van Someren over slaapgewoontes, dan kan je daar hier meer over lezen; slaapregister.nl

Als je last hebt van bijvoorbeeld moeilijk in slaap komen of wakker liggen midden in de nacht is dat best vermoeiend. Soms ook zo moeilijk te vinden waardoor het is of wat je er aan kan doen.

Wellicht is het een optie om na te denken over je emotionele welzijn.

En daarin te investeren, bijvoorbeeld door sessies te overwegen. In een GRATIS intake kan je inschatten of dat wat voor je is. Welkom!

Vreemdgaan en toch een deel 2

20161101_111134.jpg

Sven en Julia* zijn een stel van midden twintig. Ze zijn 4 jaar samen. Nu gaan ze door een crisis. Hij is vreemd gegaan, een one-night-stand. Na een paar dagen vertelt hij het aan Julia. Zij is zo van slag, dat ze niks kan eten en ziek is. Hij wil de relatie uitmaken. Hij schaamt zich kapot en vraagt zich af waarom dit ooit kon gebeuren. Zo kwamen wij in contact met hun.

Sven had het lef om dieper te kijken in zichzelf.

We kwamen op een punt van altijd negeren van zijn gevoel. Niet in connectie staan met zijn gevoel, wat tot uiting kwam in de relatie met Julia. Hij kon niet duidelijk zijn over wat hij voelde of wat hij wilde. Daardoor kwam hij vaak achteraf terug op dingen. Nadat hij het had laten opstapelen. Daarbij liet Sven zich vaak gezeggen door Julia, zij was namelijk duidelijker over haar wensen en grenzen.

Ook Julia wilde bij zichzelf dingen aanpakken. Zij voelde zich wel eens onzeker bij hem, want het ene moment leek hij het goed te vinden en achteraf dacht hij ineens weer anders.

Hierdoor kreeg ze een betuttelende houding naar hem.

Controlerend, niet vertrouwend. Dit irriteerde en kwetste hem dan ook weer. Toen ze daar achter kwamen, wilden ze allebei graag dat dit zou veranderen. Want dat zou hoop geven voor hun relatie. Ze kwamen allebei voor individuele sessies. Julia kwam er achter dat zij bang was om Sven kwijt te raken en daarom enigszins claimend was. En dit had te maken met hoe zij vroeger relaties had beleefd. Ze voelde zich niet veilig in het algemeen bij mensen, door overtuigingen die waren ontstaan door hoe haar zus vroeger was. Ook kwamen we op prestatiedruk door hoe haar ouders reageerden op fouten.

Bij Sven kwamen we op het willen pleasen van anderen en het eindeloos twijfelen bij keuzes. Dat was ook de reden van niet willen trouwen. Uiteindelijk kwam dat door een overtuiging dat hij zelf zich een mislukking voelde t.o.v. zijn ouders.

Ook kwamen we op geen nee durven zeggen.

Hier kwamen we op een overtuiging  die ontstaan was doordat de zwangerschap van hem niet uitkwam. Zijn moeder was totaal onverwachts zwanger. Voor hem voelde dat als niet welkom: "ik ben een last”. Dus hij wilde zo min mogelijk een last zijn en probeerde zijn leven lang, tot nu toe, voor anderen ook de last weg te nemen.

Hoewel ze zich geen christen noemen; stonden ze wel open om Jezus in deze dingen uit te nodigen. Heel bijzonder hoe de transformatie er was! Ze waren beide hierna veranderd.

Ze besloten toch de relatie een tweede kans te geven.

En samen een 'deel 2' in te stappen. Een paar maanden later vertelden ze ons hoe dankbaar ze waren voor onze hulp. En dat die oude, vernielende patronen nu inzichtelijk waren en daardoor sneller te doorbreken, steeds beter. Ze waren weer verliefd op elkaar. Sven zelfs meer dan ervoor!

Hoeveel relaties zijn er niet te redden, als iedereen het lef zou hebben zoals Sven en Julia?

*gefingeerde namen.

Man: 'Ik? Nee, ik ben geen gevoelsmens.'

gevoelens

Wat had God toch gedaan tijdens die sessies, mijn vrouw was zo ten goede veranderd. En juist dat prikte nu zo!  Ik was nu overduidelijk de gene die ontvlamde in confrontaties, terwijl zij rustig relativeerde. "Zou ik dan ook ergens mee zitten?". Ik wilde een ontspannen leven net als mijn vrouw. Uiteindelijk besloot ik om ook voor sessies te gaan.

Wel met tegenzin, want ik schaamde me ervoor. Bijna voordat ik ging zitten, flapte ik het hele verhaal er uit. Op zich was dat al een opluchting, ze vroegen me om het gevoel van spanning te omschrijven. Dit was wel een uitdaging, maar stap je voor stapje keek ik er van op wat er allemaal naar boven kwam. Tijdens de sessie merkte ik hoe God me begeleidde, dit maakte dat ik me veel confortabeler voelde. Ik was op één of andere manier ervan overtuigd dat ik iemand anders moest zijn. Dat is natuurlijk onmogelijk, dus gaf veel strijd. Er kwam een gevoel van schaamte en ik durfde het niet te zeggen; het was alsof ik een meisje moest zijn! Terwijl dit naar voren kwam werd ik gevraagd of ik God hierin wilde uitnodigen. Ja, dit wilde ik heel graag,

direct begon ik me anders te voelen.

Er gleed iets zwaars van mijn schouders en er kwam rust voor terug. Deze sessie was uiteindelijk het begin van een jaar waarin ik nog veel meer vrijheid terug vond. Gevoelens van minderwaardigheid en afwijzing werden door God getransformeerd tot gevoelens van waardigheid en geadopteerd voelen door God.

Ik lig op dit moment nog een beetje in de “uitslaap kamer” van de "open hart operatie". Elk naar gevoel dat ik serieus neem, bekijk en laat transformeren, heeft me gelukkiger gemaakt. Gevoel had bij mij een slechte naam,

ik drukte mijn gevoel weg, zodat het mij niet te pakken kon krijgen.

Uiteindelijk was ik er zelfs van overtuigd geraakt dat ik ook geen gevoelig mens was.
Maar niets is minder waar want ik heb heel veel gevoel, en dit is fantastich!

Ook merk ik het aan mijn lichaam dat er in mijn hart dingen genezen zijn. Meer dan 10 jaar heb ik rondgelopen met last van mijn schouder. Vaak voor gebeden maar nooit genezen. Nu wordt dit met de dagen steeds minder heftig en ik weet in mijn hart dat dit het echte herstel is. Evenals een stekende pijn in mijn linker heup. Die pijn is al zover opgelost dat links mijn standbeen geworden is bij het longboarden. Mijn opa vroeg laatst op een verjaardag, of ik misschien ineens nog wat extra gegroeid was. Toen kwam ik er achter, dat ik veel rechter op ben gaan lopen.

Ik heb geleerd dat gevoel mij helpt om juist naar de plek van bemoediging en geborgenheid te komen, heerlijk! Wat ben ik blij om mezelf als gevoelsmens te zijn! Dankjullie wel puurity, voor jullie geduld met mij en het faciliteren van Gods werk ik mij.

Dit heeft mijn leven compleet veranderd, ik heb nooit geweten dat er zo'n deur van voor mij open zou gaan.

Een 'huilbaby', zo ontzettend intensief!

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting. 

Voorkomen en genezen (bij je kinderen)

genezen en voorkomen.jpg

Wekelijks zien we dat problemen van volwassenen komen door hun kindertijd. Omdat ze terug te leiden zijn op overtuigingen die ontstaan zijn als kind. Omdat wij zelf ook vader en moeder zijn, maakt dat extra bewust van opvoeden. Het liefst willen we voorkomen dat onze kinderen jarenlang zich zullen beperken door verkeerde overtuigingen. Gelukkig kunnen we het voorkomen, volgens de principes van TPM en neurowetenschappelijke feiten.

Opvoeding

Een trauma ontstaat door de overtuiging die een kind gaat geloven op een moment van heftige emoties. Bijvoorbeeld een kind wordt gepest en ze zeggen telkens: "jij bent zo dom". Als het kind gaat geloven dat het dom is, is dat de kern van de pijn. Voortaan interpreteert en beleeft het kind alles vanuit die overtuiging.

Goed nieuws: vanuit de wetenschap blijkt dat een trauma geannuleerd kan worden door ouders.

Hoe? Als het kind binnen drie dagen de overtuiging kan delen en jij dit als ouder recht zet (waarheid in spreekt). Bijvoorbeeld het kind vertelt over het pesten op school, je vraagt door hoe het voelt. Uiteindelijk komt er uit dat het kind echt denkt dat het dom is. Dan vertel je als ouder dat jij dit heel anders ziet en wat voor potentie je ziet. Wat is daar voor nodig? Een open, veilige en persoonlijke atmosfeer, waar het normaal is om over je gevoel te praten, zonder dat dit tegen je wordt gebruikt. Dat heeft veel te maken met communicatiepatronen in een gezin, die starten tussen vader en moeder.

Sessies met kinderen

Wat als je te laat bent? Je merkt dat wat jij zegt, geen invloed meer heeft. Elke keer komt die overtuiging naar voren in emoties en gedrag van je kind. Dan is er dezelfde oplossing als voor volwassenen; een sessie. Waarin we het kind dan gaan helpen (evt. met ouder erbij) om de overtuiging te zoeken, Jezus daarin uit te nodigen en dan zien we transformatie. Waardoor je het kind niet meer gedrag hoeft af- of aan te leren. En het kind geen last meer heeft van de pijnlijke emoties. Plus dat je alsnog als ouder mag helpen in het annuleren van dit trauma, door een sessie te regelen.

Laatst was er een meisje van 9 in onze praktijk. Ze bleef last hebben van haar pestverleden, van jaren terug. Als het in de klas over pesten ging, liep ze huilend weg. Het bleef pijn doen. Het meisje vertelde mij (Gerrieke): "Mama zei zo vaak dat ik speciaal ben, dat het niet uitmaakt wat kinderen van mij vinden maar dat zij en papa mij zo veel waard vinden. Maar ik kon het niet geloven. Het voelde niet waar." We zochten en vonden samen de pijnlijke overtuiging, ze was echt even overstuur. Toen Jezus transformatie bracht, zag ik haar helemaal rustig worden. Ze straalde rust en vreugde uit.

Ze keek me aan en zei: "Nu kan ik geloven wat mama al die jaren heeft gezegd."

Sindsdien voelt ze zich anders in de klas, lijkt ze meer zelfvertrouwen te hebben en voelt ze niet meer die pijn als ze aan vroeger denkt.

Denk je dat jouw kind dit ook kan gebruiken? Probeer dan eerst te ontdekken of ze/hij er zelf ook vanaf wil. Zo ja? Dan kan je dit aanbieden, met de veiligheid dat jij als ouder mee wilt gaan als hij/zij dat prettig vind.

Meer informatie over neurowetenschappelijke feiten? Zie: dr. Caroline Leaf
Ook Angela Bertone spreekt veel hierover: angelabertone.com

Dagelijkse verwarmers

Als jij iemand vraagt: "hoe is het met je?" En de ander zegt: "Ik voel me vandaag erg gestressed." Hoe reageer jij dan? Zeg je: 'je zal je morgen beter voelen'
Of: 'ik had het ook vorige week, moet je horen...'
Of: 'je bent altijd gestressed'

Onbewust en waarschijnlijk ook onbedoeld zeg je dan eigenlijk: 'ik ben niet geïnteresseerd in jou of hoe jij je voelt'. Terwijl we in relaties juist zoeken naar begrip en met name erkenning van onze gevoelens. Hoe we reageren op die vraag (of het antwoord op die vraag) kunnen dagelijkse verwarmers zijn in al onze relaties.

Nu ik me bewust ben geworden hoe belangrijk het is, mijn gevoelens niet weg te stoppen, ben ik ook anders geworden in mijn reactie op andermans gevoelens. Als iemand nu iets naars vertelt, vraag ik hoe ze dat beleven. Mensen zijn het vaak niet gewend. Na het vertellen van hun gevoelens schuiven ze weer hun gevoelens weg als onbelangrijk: 'Nou ja, er zijn ergere dingen in deze wereld.' Of: 'Komt allemaal wel weer goed'. En ineens moet het over iets vrolijks gaan.

Als ik gevoelens serieus neem, lijkt het verademend te zijn maar ook wel heel eng, want dan moeten ze het zelf ook serieus gaan nemen. En dat doet soms pijn,... daar rennen we liever voor weg.

Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we vriendschappen of verkillen ze. 
Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we onze liefdesrelatie of verkillen de relatie.