Vreemdgaan en toch een deel 2

20161101_111134.jpg

Sven en Julia* zijn een stel van midden twintig. Ze zijn 4 jaar samen. Nu gaan ze door een crisis. Hij is vreemd gegaan, een one-night-stand. Na een paar dagen vertelt hij het aan Julia. Zij is zo van slag, dat ze niks kan eten en ziek is. Hij wil de relatie uitmaken. Hij schaamt zich kapot en vraagt zich af waarom dit ooit kon gebeuren. Zo kwamen wij in contact met hun.

Sven had het lef om dieper te kijken in zichzelf.

We kwamen op een punt van altijd negeren van zijn gevoel. Niet in connectie staan met zijn gevoel, wat tot uiting kwam in de relatie met Julia. Hij kon niet duidelijk zijn over wat hij voelde of wat hij wilde. Daardoor kwam hij vaak achteraf terug op dingen. Nadat hij het had laten opstapelen. Daarbij liet Sven zich vaak gezeggen door Julia, zij was namelijk duidelijker over haar wensen en grenzen.

Ook Julia wilde bij zichzelf dingen aanpakken. Zij voelde zich wel eens onzeker bij hem, want het ene moment leek hij het goed te vinden en achteraf dacht hij ineens weer anders.

Hierdoor kreeg ze een betuttelende houding naar hem.

Controlerend, niet vertrouwend. Dit irriteerde en kwetste hem dan ook weer. Toen ze daar achter kwamen, wilden ze allebei graag dat dit zou veranderen. Want dat zou hoop geven voor hun relatie. Ze kwamen allebei voor individuele sessies. Julia kwam er achter dat zij bang was om Sven kwijt te raken en daarom enigszins claimend was. En dit had te maken met hoe zij vroeger relaties had beleefd. Ze voelde zich niet veilig in het algemeen bij mensen, door overtuigingen die waren ontstaan door hoe haar zus vroeger was. Ook kwamen we op prestatiedruk door hoe haar ouders reageerden op fouten.

Bij Sven kwamen we op het willen pleasen van anderen en het eindeloos twijfelen bij keuzes. Dat was ook de reden van niet willen trouwen. Uiteindelijk kwam dat door een overtuiging dat hij zelf zich een mislukking voelde t.o.v. zijn ouders.

Ook kwamen we op geen nee durven zeggen.

Hier kwamen we op een overtuiging  die ontstaan was doordat de zwangerschap van hem niet uitkwam. Zijn moeder was totaal onverwachts zwanger. Voor hem voelde dat als niet welkom: "ik ben een last”. Dus hij wilde zo min mogelijk een last zijn en probeerde zijn leven lang, tot nu toe, voor anderen ook de last weg te nemen.

Hoewel ze zich geen christen noemen; stonden ze wel open om Jezus in deze dingen uit te nodigen. Heel bijzonder hoe de transformatie er was! Ze waren beide hierna veranderd.

Ze besloten toch de relatie een tweede kans te geven.

En samen een 'deel 2' in te stappen. Een paar maanden later vertelden ze ons hoe dankbaar ze waren voor onze hulp. En dat die oude, vernielende patronen nu inzichtelijk waren en daardoor sneller te doorbreken, steeds beter. Ze waren weer verliefd op elkaar. Sven zelfs meer dan ervoor!

Hoeveel relaties zijn er niet te redden, als iedereen het lef zou hebben zoals Sven en Julia?

*gefingeerde namen.

Hormonen...

hormones.jpg

Zijn ze de bron van onze ellende

of

een groot goed in ons leven? 

Ze veroorzaken veel ziektes, seksuele problemen, puistjes, stemmingswisselingen, opvliegers etc. Aan de andere kant geven ze moeders de mogelijkheid goede voeding te geven, ze maken je seksuele identiteit, ze hebben te maken met emotionele binding, ze creëren vruchtbaarheid, ze hebben invloed op genot, ze hebben opbouwende invloed op ons immuunsysteem etc. Ook gebruiken we ze veelvuldig via pilletjes en injecties tegen ziektes en als voorbehoedsmiddel.

Wij zien ze in de praktijk vaak als een vuurtje onder het goud van iemands persoonlijkheid. Het vuurtje laat de onzuiverheden van het goud naar boven komen, die drijven dan op de oppervlakte. Een prachtige kans dus, om die dingen uit het goud te vissen en de boel te zuiveren. Als een afslag op de snelweg van het leven, een uitnodiging om dingen op te ruimen. Zodat je meer kan genieten van het leven. Typisch Gods liefde voor ons, dat Hij dit zo maakte.

Hormonen als vuurtje onder ons goud

Nadine* ontdekte dat ze rond haar ovulatie enorme angstaanvallen had. Ze begreep dat het in de familie zat, dus zocht & vond ze een manier om er mee om te gaan. Ze zette in haar agenda een waarschuwing, zo kon ze voorbereid in de verdediging. Ze hoorde van Puurity en sprak wat sessies af. We planden ze juist in haar ovulatie tijd, zodat ze de dingen goed kon voelen. De transformatie is volop in proces nu. Ze wil er vanaf en dat kan.

Patricia* is zwanger van haar tweede kindje en merkte dezelfde nare, depressieve patronen als bij haar eerste zwangerschap. Dus wilde ze eens kijken of daar wat in opgelost kon worden. We hebben begrepen dat in de zwangerschap je emotioneel teruggaat naar de tijd dat jijzelf ontstond in je moeder. En dat bleek bij haar ook zo te zijn.

Ook de hormonen tijdens zwangerschap zijn een vuurtje onder ons, zodat de onzuiverheden naar boven drijven. Normaal voel je het niet en tijdens de zwangerschap, rond een bevalling en tijdens het ouderschap komt het ineens naar boven.

Bij haar kwamen we o.a. uit op de overtuiging dat zij ellende veroorzaakte met haar ontstaan. Want ook haar moeder had paniek aanvallen, depressieve klachten en hyperventilatie tijdens het zwanger zijn van haar. Heel logisch dus. Zwangerschap begint nu een andere inhoud te krijgen voor haar, tijdens dit proces. 

Hormonen hebben veel te maken met identiteit. Onze missie is om iemand te ondersteunen in zijn proces van

'puur worden wie je bent'

in volle vrede. Hormonen laten dus ook zien als je geen vrede hebt met jezelf en er dus identiteits - kinken in de kabel zijn. Belemmerende overtuigingen gáán ook altijd over identiteit. Hormonen lijken wel een spiegel.  

* gefingeerde namen i.v.m. privacy

Scheiding en relatietherapie

huwelijk.jpg

Regelmatig worden we betrokken in situaties waarin een relatie dreigt stuk te gaan, waar men overweegt te scheiden of een relatie al kapot is. We stellen dan voor om individueel of als stel, een sessie te doen. Op die manier helpen we eigen verantwoording te nemen waardoor iemand vanuit een hersteld hart, de keuze kan maken.

Wij geven dan geen advies of mening,...

...over de keuzes die iemand maakt of over het problematische gedrag. Soms zien we dat een relatie aan blijft en weer liefdevol wordt. Soms zien we ook dat mensen kiezen om te scheiden.

Zo raakten we met Jan en Paula* in gesprek. Hun dochter maakte heftige negatieve emoties in Paula los. Hun huwelijk liep al stroef en hierdoor waren er nog meer conflicten. Paula had de moed eerlijk naar haar aandeel te kijken en kwam voor een sessie om daar op in te gaan. Zij veranderde en ook haar dochter veranderde gelijk na de eerste sessie al. Ze kwam een aantal keer en de sfeer in huis verbeterde enorm. Jan werd daardoor geconfronteerd met zijn eigen worsteling en wilde ook zo vrij worden als zijn vrouw. Hij kwam toen voor een aantal sessies. Nu is hun relatie weer bloeiend en kunnen ze samen genieten. Jan: "Ik weet niet wat er was gebeurt met ons huwelijk als we dit niet hadden meegemaakt".

Als beide partijen eerlijk durven te kijken naar hun aandeel in de rommel van hun relatie, is elke relatie te herstellen. Dat hebben we ontdekt.

Wij helpen verantwoording te nemen over de persoonlijke issues.

En als het goed is, komt dan het gesprek tussen hun weer op gang, bouwen ze vertrouwen weer op en dat verandert de omgang. Negatieve patronen veranderen dan zonder geforceerd gedrag. Soms kiest een stel om uit elkaar te gaan, dan toch is elke succesvolle sessie een winst. Want dit bevordert vanaf dat moment elke relatie die men heeft.

Jack en Mandy* vroegen om een sessie samen. Zij ervoeren veel spanning in hun relatie en wilden daar vanaf. We spraken een sessiedag af. We konden die dag bij allebei een transformatie meemaken, zo mooi! Een poosje later spraken we weer een dag af, er waren andere dingen naar boven gekomen. "Het gaat erg goed met ons," lieten ze weten na die 2e dag, "we merken echt een grote verandering, er is geen spanning tussen ons meer. En het lijkt erop dat de liefde tussen ons, echt weer helemaal aan het aanwakkeren is!"

Wauw, dat maakt ons zo ontzettend blij voor hun! 

Lees meer: Zo geïrriteerd! 


*gefingeerde namen ivm privacy
 

Zie je geen verandering?

transformation_brand_science.jpg

Transformatie is pas het laatste onderdeel in een sessie en daar komen we niet vanzelf. Er is veel moed voor nodig om angst in de ogen te zien en vervelende gevoelens weer te voelen die we normaal wegdrukken. Vaak komt die moed als we echt ergens vanaf willen in ons leven. Dat maakt ook dat ongeveer 85% van de mensen transformatie beleefd als we samen een sessie ingaan en sommigen dus niet.

We waren met Hanna* in gesprek en na 5 sessies kwamen we tot het grote probleem. We kwamen er met elkaar achter dat ze nu pas echt voelde ter plekke in de sessie. Na die sessie veranderde er veel en had ze er dagelijks profijt van. Daarvoor veranderde kleine dingetjes, waardoor ze haar gevoel steeds iets meer kon toelaten. Ze had vijf sessies nodig voor ze het verschil voelde.

Ieders proces is uniek. Er kunnen triggers naar boven komen in nieuwe situaties. Daarom werken we niet met een behandelplan, want 'wanneer ben je klaar?'. Dat is moeilijk te zeggen. Toch stoppen de meesten als ze op dat moment geen triggers meer ervaren, waar ze vanaf willen. En komt men weer, als ze tegen een trigger aanlopen. Wij bepalen dat niet en kunnen dat ook niet, dat bepaal je zelf.

Het is een persoonlijk proces waar wij in helpen maar jijzelf de leiding hebt en jij bepaalt hoe diep je wilt gaan.

In een sessie focussen we op het gevoel, iemand moet het op dàt moment voelen. Het gevoel is de brug naar de oorzaak van dat gevoel; een herinnering of ander gevoel komt dan omhoog (de afgesloten dingen achterin onze hersenen). Als het moeilijk is om te voelen, is transformatie ervaren nog ver weg. We kunnen dan helpen door de weerstand (tegen voelen) te definiëren. Vaak zijn dat overlevingsmechanismen om de pijn niet te voelen. Een logische overleving voor je jeugd, alleen vaak daarna niet meer nodig.

Mark* kreeg zo'n overlevingsmechanisme na zijn burn-out. Hij leerde met de heftige gevoelens om te gaan, het te relativeren en te uiten. Helaas werkte dit voor hem belemmerend om te voelen in een sessie. Want hij was zo gewend zijn gevoel te relativeren en had leren accepteren dat hij zo was. Het was zijn veiligheid geworden dat hij nu wist hoe hij zichzelf weer onder controle moest krijgen. Dus Mark durfde niet te hopen dat hij van die heftige gevoelens af kon komen, zodat relativeren niet eens nodig zou zijn. Hij kwam tot zijn stomme verbazing er achter, dat hij het heel moeilijk vond om te voelen. Terwijl hij dacht een gevoelsmens te zijn.

En op zo'n punt besluit iemand wel eens te stoppen, waardoor ze geen transformatie beleven. Dat vinden we jammer, gezien iemand dan niet beleeft, wat ons zo enthousiast maakt. Wij blijven altijd hopen op verandering omdat we weten dat als de moed er is, iemand wel die transformatie zal kunnen beleven.

De enige remmer in dat proces is: weerstand om te voelen.

En die remmer kunnen we samen vernietigen.

Heb je een vraag of opmerking, laat het ons weten! Lees meer over christelijke gevoelens: deze blog.

Echte vrijheid

gevangen.png

Wat zat ik vast in angst, perfectionisme en controle. Ik heb elk gebed gebeden die je maar kunt bedenken en zelfs professionele hulp gehad. Het ging ook zeker beter, soms. Ik herkende mijn valkuilen en kon er beter mee omgaan. Toch raakte ik in een overspannen situatie. Alles voelde zwaar, mijn verantwoordelijkheden maar zelfs ook de leuke dingen van het leven. Zonder dat ik het besefte, vocht ik elke dag tegen dit loodzware gevoel.

Voor mijzelf had ik de lat hoog en voelde me vaak tekortschieten. Ik kon niet echt genieten en ontspannen. Ik was moe van alles wat ik moest DOEN om echte vrijheid te bereiken. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee, al die theorieën en methodes. Ik kwam er achter dat ik mijn emoties levend begraven had. En wanneer dat gebeurt, gaan ze nooit dood. Onherroepelijk komen ze weer tevoorschijn. Ik probeerde mijn 'begraven emoties' die boven kwamen weg te rationaliseren, zelfs met bijbelteksten. Bijvoorbeeld met Fil. 3:14 "ik vergeet hetgeen achter me ligt en strek me uit naar wat voor me ligt". Terwijl Paulus het heeft over 'eigengerechtigheid' wat hij achter zich laat. Het 'jezelf oppoetsen zonder te erkennen wat er echt is'. Dat wil ik ook achter me laten. 

Ik wees mijn hart af, ik gaf het geen stem. Het gevolg was dramatisch, continu vechten tegen loodzware gevoelens. 

Een duidelijk voorbeeld hiervan is mijn teleurstelling en boosheid naar God. Ik mocht dat niet voelen van mezelf. Want God stelt niet teleur, toch? Ik werd me bewust dat ik dit gevoel weer wilde begraven, nu stak ik er een stokje voor. Ik vroeg hulp, ging ervoor zitten en werd mij bewust van wat ik voelde, d.m.v. een sessie. Wow, ik wist niet dat er zoveel achter zat. 

Een herinnering van mijn vader kwam omhoog, dat was pijnlijk. Er kwamen overtuigingen naar voren, die shocking waren. Ik realiseerde me; 'dit was een rode lijn door heel mijn leven, in al mijn gedrag'. Jezus kwam er in en de overtuiging transformeerde, het voelde niet meer waar. Dit is eindelijk een reële ervaring met Rom 12:2 voor mij geweest: "wordt hervormd door de vernieuwing in je denken, dan zal je weten wat Gods wil is".

Dat was zo gek; bij de herinnering voelde ik niet meer diezelfde pijn.

Over mijn gedrag nu, voelde ik me verbaasd, ik zag het allemaal eenvoudig ineens. Alsof er lampjes aan gingen van voor de hand liggende oplossingen. Maar ik kon ze niet doen door die gevoelens, na de transformatie had ik die niet meer, dus kon ik het nu ook gaan doen! Nu zie ik Hebr 12:1,2 zo anders. "Laten we daarom alles afleggen wat ons hindert, de last en zonde wat ons zo licht in de weg staat." Dat gaat niet over gedragsverandering, dat gaat over wat we geloven (leugens) in ons gevoel. En dat voorleggen aan Jezus, want Zijn waarheid komt dan in onze waarheid. Dan leggen we onze eigen waarheid af (door het eerst te zoeken en te erkennen). En dan pas zijn we werkelijk vrij door Zijn waarheid.  

Toen heb ik ervaren dat God ontzettend geïnteresseerd is in mijn emoties. Hij transformeert me, Hij maakt me vrij, Hij maakt het leven waard om te leven. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties serieus te nemen. En elke keer als ik een last of zonde in de weg voel staan, ga ik er zelf naar kijken of vraag een sessie aan. Want deze vrijheid wil ik verder verkennen.

 

Het verleden haalde me in

Mijn man komt uit zijn werk, ik hoor hem binnen komen: ‘Hoi schat!’ ‘Hey’. Hij zet zijn spullen neer en komt achter mij staan, ik ben druk met het koken en de kinderen. Hij wil me knuffelen en zoenen, hij fluistert in mijn oor: ‘Schat, ik heb zo’n zin in jou!’. Ik wijs hem af: ‘ff niet hoor, zie je niet dat ik druk ben?’ en duw hem weg. Die avond hebben we geen seks.

Het is zo lief bedoeld, eigenlijk verlang ik ernaar, hij kan mij ontspannen op zo’n stress-moment… maar waarom reageer ik dan zo? Waarom was ik in onze verkering wel zo hartstochtelijk verlangend naar seks? Waar is dat gebleven? Nou ja, het zal wel bij mij horen.

Totdat ik ontdekte dat ik veel te veel geaccepteerd heb als: ‘het zal wel bij mij horen’! Eigenlijk ook eigenschappen die ik helemaal niet wil hebben, heb ik geaccepteerd. Ik besloot als eerste deze weerstand tegen seksualiteit niet meer te accepteren maar te kijken of er een mogelijkheid was het te elimineren.

Samen met de hulpverlener ben ik gaan zoeken naar waar het vandaan komt dat ik zo reageerde. Het bleek mijn verleden te zijn, wat me inhaalde en nog steeds mijn huidige leven negatief beïnvloedt. Wat voelde ik op zo’n moment? “Als ik heel eerlijk ben, ik weet dat het niet klopt maar eigenlijk heb ik het gevoel dat hij alleen maar seks wil.” Waar heb ik dat eerder gevoeld? “Oeh, ik zie nu die herinnering voor me dat ik een pornoboekje zag, als jong kind. Ik herinner me dat ik mannen als heel ‘vies’ zag, ik zie dat mannen mij probeerden aan te raken bij mijn vulva.” Voelde ik daar ditzelfde? “Ja, alles draait om seks. Er is geen waardering voor iets anders, daarom juist voel ik weerstand”. Wat is mijn overtuiging daar geworden over mezelf? “Dat ik geen waarde heb, dan seksueel. Maar ik vindt dat verschrikkelijk. En als ik dan seks heb, heb ik het idee dat ik het alleen maar bevestig. Daarom wil ik geen seks.” Zo pijnlijk deze ontdekkingen, hardop zeggen wat nog nooit uitgesproken is.

We nodigden Jezus daarin uit, wat Hij mij wilde laten weten. “Ik zie voor me dat Hij achter me komt liggen, terwijl ik daar in bed lig als klein meisje. Hij is zo waardig, zo lieflijk.” Wat ik nu voelde? “Heel veel vrede (Ef.2:14), de herinnering voelt niet meer pijnlijk.” Tranen van opluchting.

Na nog wat overtuigingen te hebben aangepakt… ben ik een ander mens. Ik voel geen weerstand meer tegen seksualiteit. Ik ben anders gaan denken over God en de waarde van seks. Ik denk ook heel anders over mannen. Ik voel me anders tijdens het vrijen, ik kan intens genieten. Alsof er nieuw leven is gekomen in mij. Mocht ik nog weer tegen weerstand aanlopen, ga ik met God dezelfde reis en los ik het op. Lukt het niet alleen? Dan vraag ik hulp. Want dit is door de waarheid vrijgemaakt worden, vernieuwing van denken (Rom.12:2). Mijn verleden haalt mij niet meer in, ik regeer over mijn leven. En ik geloof dat vrede (ook in mijn gevoel) in elke situatie mogelijk is (Kol.3:15/2Thes.3:16).

Het verleden blijven mee zeulen in je leven? Wij geloven dat dit niet hoeft. Ook eens proberen of we samen iets kunnen oplossen?