Muren, als tijdelijke oplossing

puurity muur.png

Als we in een sessie inzoomen op het gevoel rond een situatie die ons veel deed, komen we vaak een muur tegen. Zo had Hannah ineens het idee, dat ze zelf overdreef, in wat ze nu voelde. We bespraken een pijnlijke situatie en ineens schrok ze op en zei ze: "In mijn hoofd maak ik dit veel te groot. Het was niet leuk maar wat ik net allemaal zei, is wel erg overdreven om dit te voelen. Als ik hier nog langer op in blijf gaan met jou, dan ga ik helemaal op een dwaalspoor en maken we het veel erger dan dat het is." Dus mocht ze niet voelen.

Er stond een muur voor haar gevoel met de stelling: 'gevoel overdrijft'.

We hebben allemaal een ander plaatje bij 'een muur'. Bij sommigen is het een hek, bij anderen een muur van steen, bij anderen een glazen plaat... allemaal om te voorkomen dat je bij je gevoel komt. Een blokkade om te gaan voelen, om te beseffen en te beleven wat je voelt. 

We noemen dit ook wel een 'tijdelijke oplossingen'. Want ze blokkeren je om te voelen wat je van binnen voelt. Ze 'beschermen' tegen de pijn. Dus een oplossing voor toen, voor even. Alleen is het zo vervelend dat ze daardoor juist ook de diepere pijn eronder in stand houden. En blijven blokkeren om ook de fijne, positieve emoties te voelen.

Het is prachtig hoe Jezus ook dit transformeert in sessies, hoe muren verdwijnen, hoe Hij gerust stelt in het onbekende daarna, hoe Hij moed geeft en dingen relativeert.

En als Hij het doet is het definitief veranderd.

Als we het met ons denken doen, blijft het veel moeite kosten om te relativeren. Wij zien dat het veranderd is, als de mensen daarna ineens wel iets kunnen voelen, wat daarvoor niet lukte.

Bij de een zijn deze verdedigingen in 1 sessie onwerkzaam geworden, bij de ander duurt dit 6 sessies. Het is afhankelijk van de hoeveelheid muren die je nodig had als kind. En het is afhankelijk van je bereidwilligheid ze neer te halen.

Het is namelijk wel een eng proces omdat ze zo vertrouwd zijn.

Pas na dat muren getransformeerd zijn, verdwenen zijn, komen we toe aan het transformeren van de oorzaak van de hulpvraag / klacht. Zo ook bij Hannah, ze kon nadat de muur verdween, wel voelen. We kwamen bij de kern en ze ging vol vrede, veranderd naar huis.

Zie je geen verandering?

transformation_brand_science.jpg

Transformatie is pas het laatste onderdeel in een sessie en daar komen we niet vanzelf. Er is veel moed voor nodig om angst in de ogen te zien en vervelende gevoelens weer te voelen die we normaal wegdrukken. Vaak komt die moed als we echt ergens vanaf willen in ons leven. Dat maakt ook dat ongeveer 85% van de mensen transformatie beleefd als we samen een sessie ingaan en sommigen dus niet.

We waren met Hanna* in gesprek en na 5 sessies kwamen we tot het grote probleem. We kwamen er met elkaar achter dat ze nu pas echt voelde ter plekke in de sessie. Na die sessie veranderde er veel en had ze er dagelijks profijt van. Daarvoor veranderde kleine dingetjes, waardoor ze haar gevoel steeds iets meer kon toelaten. Ze had vijf sessies nodig voor ze het verschil voelde.

Ieders proces is uniek. Er kunnen triggers naar boven komen in nieuwe situaties. Daarom werken we niet met een behandelplan, want 'wanneer ben je klaar?'. Dat is moeilijk te zeggen. Toch stoppen de meesten als ze op dat moment geen triggers meer ervaren, waar ze vanaf willen. En komt men weer, als ze tegen een trigger aanlopen. Wij bepalen dat niet en kunnen dat ook niet, dat bepaal je zelf.

Het is een persoonlijk proces waar wij in helpen maar jijzelf de leiding hebt en jij bepaalt hoe diep je wilt gaan.

In een sessie focussen we op het gevoel, iemand moet het op dàt moment voelen. Het gevoel is de brug naar de oorzaak van dat gevoel; een herinnering of ander gevoel komt dan omhoog (de afgesloten dingen achterin onze hersenen). Als het moeilijk is om te voelen, is transformatie ervaren nog ver weg. We kunnen dan helpen door de weerstand (tegen voelen) te definiëren. Vaak zijn dat overlevingsmechanismen om de pijn niet te voelen. Een logische overleving voor je jeugd, alleen vaak daarna niet meer nodig.

Mark* kreeg zo'n overlevingsmechanisme na zijn burn-out. Hij leerde met de heftige gevoelens om te gaan, het te relativeren en te uiten. Helaas werkte dit voor hem belemmerend om te voelen in een sessie. Want hij was zo gewend zijn gevoel te relativeren en had leren accepteren dat hij zo was. Het was zijn veiligheid geworden dat hij nu wist hoe hij zichzelf weer onder controle moest krijgen. Dus Mark durfde niet te hopen dat hij van die heftige gevoelens af kon komen, zodat relativeren niet eens nodig zou zijn. Hij kwam tot zijn stomme verbazing er achter, dat hij het heel moeilijk vond om te voelen. Terwijl hij dacht een gevoelsmens te zijn.

En op zo'n punt besluit iemand wel eens te stoppen, waardoor ze geen transformatie beleven. Dat vinden we jammer, gezien iemand dan niet beleeft, wat ons zo enthousiast maakt. Wij blijven altijd hopen op verandering omdat we weten dat als de moed er is, iemand wel die transformatie zal kunnen beleven.

De enige remmer in dat proces is: weerstand om te voelen.

En die remmer kunnen we samen vernietigen.

Heb je een vraag of opmerking, laat het ons weten! Lees meer over christelijke gevoelens: deze blog.

Eten, mijn onbewuste pijnstiller

Eten als onbewuste pijnstiller

Ineens werd ik 'wakker' uit een soort suf-zijn. Wat doe ik hier? Wat wilde ik hebben? Waarom sta ik voor de voorraadkast terwijl ik net het avondeten op heb?

We hebben allemaal af en toe zo'n moment. Bijvoorbeeld je gebruikt eten als een 'beloning' voor je harde werk die dag. Of als je iets niet hebt gehaald, om jezelf te 'troosten'. Vaak eten we helemaal niet omdat we trek hebben, soms zelfs omdat we dorst hebben. Maar vaker nog vanwege andere redenen.

Zo vertelde Freek ons: "Voor het grootste deel van mijn leven, 25 jaar lang, was ik er nog niet klaar voor om eerlijk naar mijn gevoel te kijken. Na 25 jaar ontdekte ik dat ik al jong mijn vader volgde in zijn voetstappen, op meerdere vlakken van mijn leven. Mijn drang om veel te eten en te roken, was eigenlijk mijn manier geworden om met pijnlijke dingen om te gaan.

Het was pas na deze erkenning, dat ik los kon komen uit dit patroon.

Jullie hielpen me om te voelen wat ik eigenlijk voelde en na de sessies was de pijn weg. Waardoor de 'noodzaak' voor het overdadig eten en 2 tot 3 pakjes roken per dag, weg viel."

Als er iets is in je leven wat je eigenlijk onder ogen moet zien maar je bent er nog niet klaar voor? Dan gebruik je eten, roken of andere dingen (onbewust) als een manier om jezelf af te leiden. Een pijnstiller waarmee je het voor een tijd kan 'overleven'.

De enige manier om die cyclus te doorbreken is om het in de ogen te kijken.

Wat de oorzaak ook blijkt te zijn, hoe pijnlijk, beschamend of verdrietig ook. En dat vereist moed. We wensen je die moed toe!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Huilende kinderen

"Ik kan er echt niet tegen; huilende kinderen." Zij zijn vaak nog de enige die hardop huilen in onze maatschappij. Want wijzelf? Wij moeten wel een hele goede reden hebben willen we dat toestaan van onszelf. En zelfs met een goede reden (op een begrafenis bijv.) houden we het in!

En als iemand hardop huilt, vliegen we erop af om het zo snel mogelijk te stoppen. Positief (ah lieverd kom maar hier, ssst stil maar) of negatief (valt wel mee joh, stop maar met huilen, niet zo aanstellen). Waarom reageren we zo dempend? Omdat het onze verstopte pijn raakt. Dus: 'snel stoppen nu hardop-huiler, want ik wil mijn pijn niet voelen, ik verstop het liever.' Alsof dat helpt.

We dempen de pijn met keihard werken, eten, sporten, tv maar zelfs ook met kerkgang, worship, soaking, gebed. Vervelend is dan, dat we met het geforceerd dempen van de pijn, ook onze geestelijke zintuigen dichtstoppen en God daarin niet vinden.

Ik heb God leren kennen als iemand die mij stimuleert eerlijk te zijn over wat er van binnen in me omgaat. Zoals David ook was in de Psalmen. Op zo'n moment dat ik het lef heb om mijn pijn in de ogen te zien, geef ik God automatisch de ruimte om me te vervullen met vrede.

Het gevolg? Ik heb niet meer de neiging hardop huilen te stoppen of 'aanstellend' te vinden. Ik merk dat ik het juist de ruimte geef. Niets zeggend, knuffelend, zo lang als het duurt, met diepe vrede van binnen. Wat een heerlijkheid zó mijn kids te leren emoties te omàrmen in plaats van op te sluiten. Bijna ongeloofwaardig dat ik echt die trigger niet meer voel!

Zou die verstopte pijn bij ons niet de oorzaak zijn van alle stressziektes, burn-outs & depressiviteit?