Gevoel, de schakel naar verbinding

1564574894354.jpg

“De relaties binnen ons gezin waren te omschrijven als contact met medebewoners. Er was een ‘emotionele mist’ in huis, ingehouden gevoelens van verontwaardiging en vijandigheid tot iets een explosie zou veroorzaken.”

Verbinding ervaren in een gezin (of huwelijk of met vrienden & familie); is het tegenovergestelde van dit! Er is dan een heldere lucht, niet voor even maar blijvend. Er zijn dan geen spanningen, alles wordt besproken, ieders beleving is evenveel waard en in plaats van alleen contact is er verbinding.

Eén van de communicatie-tools om dit te bereiken is de ik-boodschap, zoals wordt uitgelegd in de Gordonmethode. Wat we o.a. daarin leren, is het delen van ons gevoel.

Daarmee wordt ‘ons gevoel kunnen herkennen & uiten’ DE SCHAKEL naar verbinding.

[Om dit te kunnen, moet de oude pijn wel weg zijn uit ons hart.] Iemand vertellen wat we voelen, is veel minder bedreigend voor de ander dan beschuldigingen uiten (een jij-boodschap). Terwijl we vaak juist geneigd zijn als verdediging te gaan beschuldigen, wat het gesprek stopt of verandert in ruzie. Hoewel we graag in gesprek zouden blijven, is het zo spannend om ons eigen gevoel te uiten. Want het is eerlijk en kwetsbaar. Er is dan ook veel moed voor nodig om de ik-boodschap te praktiseren. Maar de resultaten zijn de moeite waard! Precies zoals sessies aangaan,

er is moed voor nodig op dat gevoel in de ogen te kijken, maar de resultaten zijn de moeite waard.

Met het delen van ons gevoel, nemen we het risico dat de ander ons leert kennen zoals we werkelijk zijn. We geven ons bloot, de ander kan door ons heen kijken, we tonen ons mens-zijn. Wij laten de ander weten dat we als mens gekwetst kunnen worden, in verwarring gebracht of bang / ontmoedigd kunnen worden. En het spannende is dan: ‘Wat zal de ander van mij denken? Zal ik afgewezen worden?’

Vooral ouders vinden het moeilijk om tegenover hun kinderen oprecht en eerlijk te zijn. Omdat we liever als onfeilbaar beschouwd willen worden, zonder zwakte. Het is voor veel ouders veel makkelijker om de schuld bij het kind neer te leggen (door jij-boodschappen, beschuldigingen), dan hun eigen menselijkheid te laten zien. Oprechtheid verbeterd echter de relatie enorm. Eerlijkheid en openheid komen de vertrouwelijkheid ten goede. Er ontstaat een hechte relatie.

“Mijn kind leert mij kennen zoals ik ben, zodat hij durft te laten zien wie hij is.”

Voor een toevoegende uitleg over de ik-boodschap, deze link van KIIND.

Vergeven, zonder moeite

textgram_1553599716.png

Vergeven is de wrok weggeven? Vergeven is een bewuste keus boosheid niet toe te laten? Vergeven is genade hebben ten koste van jezelf? Of ten behoud van jezelf?

In ieder geval wordt vergeven meestal als erg moeilijk ervaren.

In de praktijk zien we vergeven elke keer als: een gevolg van transformatie. Daarin doen mensen helemaal geen moeite om te vergeven. We bespreken niet of ze bereid zouden zijn te vergeven. En toch is het in alles merkbaar, dat er een houding van vergeving is gekomen na meerdere overtuigingen te transformeren. Want ineens is daar compassie, meeleven, begrip, helder zicht op wat er nou gebeurde. Duidelijke onderscheiding van verantwoordelijkheid. En boven alles, ervaart men rust. Geen wrok, ingehouden boosheid of gekwetste emoties meer.

Vergeving van a tot z, compleet, zonder het überhaupt uit te spreken.

Zoals bij deze sessie laatst: “Veel van mijn broers en zussen kampen met boosheid naar mijn ouders, voor hoe ze ons opgevoed hebben. En ik heb dat ook jaren gevoeld.” Na een zoektocht kwamen we bij de pijnlijke overtuiging die was ontstaan i.v.m. de onvoorspelbare en onterechte woede-uitbarstingen van vader. Emotioneel als dit was, vroegen we God hierin. Na een paar minuten stilte: “Ik voel rust komen, ontspanning in mijn lichaam en ik had het idee dat God zei: “Jij kan niet de oorzaak zijn van de onmacht van je ouders.” Dat voelt heel bevrijdend.” Ik vroeg ‘voelt de overtuiging nog waar?’ en het antwoord was ontkennend. ‘Hoe voelt het nu richting je ouders?’ “Rustig. Dat is gek, ik zou toch boos moeten zijn? Dat zou logischer zijn. Maar ik voel het niet.”

Wat een gouden moment was dat. Een overtuiging die jarenlange prestatiedruk had veroorzaakt, in het fundament van het leven leek te zitten, veranderde! De pijn zat niet in wat er precies gebeurde, het zat in de overtuiging. Toen de pijn eruit was, was er geen reden meer voor verwijt, boosheid of vergeldingsdrang. Het was verdwenen als sneeuw voor de zon. Wat wij beseffen is dat we:

  • met de beste wil,

  • positiefste gedachten,

  • beste uiteenzettingen en verklaringen,

  • de meest praktische handvatten,…

bereiken we nog geen 10% van wat Jezus bereikt, met Zijn verandering van een overtuiging.

Puurity en het model van Bateson

textgram_1550247096.png

Ja wij hebben zeker een link; we werken vanuit hetzelfde principe. De antropoloog Gregory Bateson heeft dit model ontwikkeld dat de niveaus beschrijft waarop wij denken, leren en veranderen. Het wordt o.a. gebruikt in het bedrijfsleven maar ook in hulpverlening. Het vertelt hoe je gedrag kan veranderen in het gewenste gedrag. Verandering wordt vooral bepaald door de manier van denken en leren. Die voortkomt uit onze innerlijke overtuigingen. Het niveau waarop iemand denkt, in dit model, is in grote mate bepalend voor zijn verandervermogen en ontwikkelpotentie.

Een verandering van dingen op een hoger niveau leidt in deze zin onvermijdelijk tot veranderingen van dingen op de lagere niveaus.

Het veranderen van overtuigingen, zoals wij doen in sessies, is het veranderen op het hoogste niveau. Die overtuigingen hebben inderdaad altijd een link met identiteit en hebben vervolgens ook altijd effect op de onderliggende niveaus. En uiteindelijk verandert ook de omgeving mee.

Bijvoorbeeld: "Zo vreemd, sinds de vorige sessie, is mijn moeder ineens heel anders tegen mij. Ze vertelt dingen die ze nooit deed en vraagt dingen respectvol, niet zoals eerst." Zomaar een reactie na een sessie. Dat betekent niet dat iedereen ineens in engelen verandert, maar een verandering zal merkbaar zijn.

Het model helpt om je te richten op jouw aandeel tot de feiten in plaats van op de feiten zelf. Zo is bij ons ook de subjectieve waarheid leidend in een sessie. En daarmee wordt je geholpen een proactieve rol aan te nemen. We noemen dat ook wel zelf verantwoording oppakken voor wat je voelt. En dat is een eerste stap in verandering aanbrengen in je situatie.

Zo is bij ons ook de subjectieve waarheid leidend in een sessie, boven de objectieve waarheid en feiten.

In een sessie vragen en praten we net zo lang door totdat je op het niveau bent waar de eigenlijke belemmering zich afspeelt. In verreweg de meeste gevallen is dit het niveau van overtuigingen. Een overtuiging is de gevoelsmatige aanvaarding of iets wel of niet waar is. Overtuigingen zijn vaak de (onbewuste) stuurders voor gedrag.

Het grote verschil is, dat Bateson en anderen manieren hebben verzonnen hoe wij onze eigen overtuiging kunnen proberen te veranderen. De kracht van herhaling, reclame e.d. laat zien wat daarin mogelijk is. Toch verandert het nooit ten diepste. Dan is het aangeleerd gedrag om het gevoel te overstemmen.

In de sessies vragen wij Jezus daarin het verschil te maken.

En dan is er niets meer nodig om te overstemmen, dan is veranderd gedrag een gevolg. Hij is de enige die de overtuiging kan veranderen. En Hij doet het dan ook gelijk goed.

Als er problemen zijn, gaan we als mens ook meestal eerst de onderste niveaus aanpakken. We verhuizen, veranderen van werk, zoeken nieuwe mensen om ons heen etc. Het vervelende is, dat dezelfde problemen dan terugkomen. Op een dag, zal je beseffen 'dit wil ik niet meer, nu wil ik er van af, ik ben het zat'.

En dat is het perfecte tijdstip voor een effectieve sessie!

Vreemdgaan en toch een deel 2

20161101_111134.jpg

Sven en Julia* zijn een stel van midden twintig. Ze zijn 4 jaar samen. Nu gaan ze door een crisis. Hij is vreemd gegaan, een one-night-stand. Na een paar dagen vertelt hij het aan Julia. Zij is zo van slag, dat ze niks kan eten en ziek is. Hij wil de relatie uitmaken. Hij schaamt zich kapot en vraagt zich af waarom dit ooit kon gebeuren. Zo kwamen wij in contact met hun.

Sven had het lef om dieper te kijken in zichzelf.

We kwamen op een punt van altijd negeren van zijn gevoel. Niet in connectie staan met zijn gevoel, wat tot uiting kwam in de relatie met Julia. Hij kon niet duidelijk zijn over wat hij voelde of wat hij wilde. Daardoor kwam hij vaak achteraf terug op dingen. Nadat hij het had laten opstapelen. Daarbij liet Sven zich vaak gezeggen door Julia, zij was namelijk duidelijker over haar wensen en grenzen.

Ook Julia wilde bij zichzelf dingen aanpakken. Zij voelde zich wel eens onzeker bij hem, want het ene moment leek hij het goed te vinden en achteraf dacht hij ineens weer anders.

Hierdoor kreeg ze een betuttelende houding naar hem.

Controlerend, niet vertrouwend. Dit irriteerde en kwetste hem dan ook weer. Toen ze daar achter kwamen, wilden ze allebei graag dat dit zou veranderen. Want dat zou hoop geven voor hun relatie. Ze kwamen allebei voor individuele sessies. Julia kwam er achter dat zij bang was om Sven kwijt te raken en daarom enigszins claimend was. En dit had te maken met hoe zij vroeger relaties had beleefd. Ze voelde zich niet veilig in het algemeen bij mensen, door overtuigingen die waren ontstaan door hoe haar zus vroeger was. Ook kwamen we op prestatiedruk door hoe haar ouders reageerden op fouten.

Bij Sven kwamen we op het willen pleasen van anderen en het eindeloos twijfelen bij keuzes. Dat was ook de reden van niet willen trouwen. Uiteindelijk kwam dat door een overtuiging dat hij zelf zich een mislukking voelde t.o.v. zijn ouders.

Ook kwamen we op geen nee durven zeggen.

Hier kwamen we op een overtuiging  die ontstaan was doordat de zwangerschap van hem niet uitkwam. Zijn moeder was totaal onverwachts zwanger. Voor hem voelde dat als niet welkom: "ik ben een last”. Dus hij wilde zo min mogelijk een last zijn en probeerde zijn leven lang, tot nu toe, voor anderen ook de last weg te nemen.

Hoewel ze zich geen christen noemen; stonden ze wel open om Jezus in deze dingen uit te nodigen. Heel bijzonder hoe de transformatie er was! Ze waren beide hierna veranderd.

Ze besloten toch de relatie een tweede kans te geven.

En samen een 'deel 2' in te stappen. Een paar maanden later vertelden ze ons hoe dankbaar ze waren voor onze hulp. En dat die oude, vernielende patronen nu inzichtelijk waren en daardoor sneller te doorbreken, steeds beter. Ze waren weer verliefd op elkaar. Sven zelfs meer dan ervoor!

Hoeveel relaties zijn er niet te redden, als iedereen het lef zou hebben zoals Sven en Julia?

*gefingeerde namen.

Muren, als tijdelijke oplossing

puurity muur.png

Als we in een sessie inzoomen op het gevoel rond een situatie die ons veel deed, komen we vaak een muur tegen. Zo had Hannah ineens het idee, dat ze zelf overdreef, in wat ze nu voelde. We bespraken een pijnlijke situatie en ineens schrok ze op en zei ze: "In mijn hoofd maak ik dit veel te groot. Het was niet leuk maar wat ik net allemaal zei, is wel erg overdreven om dit te voelen. Als ik hier nog langer op in blijf gaan met jou, dan ga ik helemaal op een dwaalspoor en maken we het veel erger dan dat het is." Dus mocht ze niet voelen.

Er stond een muur voor haar gevoel met de stelling: 'gevoel overdrijft'.

We hebben allemaal een ander plaatje bij 'een muur'. Bij sommigen is het een hek, bij anderen een muur van steen, bij anderen een glazen plaat... allemaal om te voorkomen dat je bij je gevoel komt. Een blokkade om te gaan voelen, om te beseffen en te beleven wat je voelt. 

We noemen dit ook wel een 'tijdelijke oplossingen'. Want ze blokkeren je om te voelen wat je van binnen voelt. Ze 'beschermen' tegen de pijn. Dus een oplossing voor toen, voor even. Alleen is het zo vervelend dat ze daardoor juist ook de diepere pijn eronder in stand houden. En blijven blokkeren om ook de fijne, positieve emoties te voelen.

Het is prachtig hoe Jezus ook dit transformeert in sessies, hoe muren verdwijnen, hoe Hij gerust stelt in het onbekende daarna, hoe Hij moed geeft en dingen relativeert.

En als Hij het doet is het definitief veranderd.

Als we het met ons denken doen, blijft het veel moeite kosten om te relativeren. Wij zien dat het veranderd is, als de mensen daarna ineens wel iets kunnen voelen, wat daarvoor niet lukte.

Bij de een zijn deze verdedigingen in 1 sessie onwerkzaam geworden, bij de ander duurt dit 6 sessies. Het is afhankelijk van de hoeveelheid muren die je nodig had als kind. En het is afhankelijk van je bereidwilligheid ze neer te halen.

Het is namelijk wel een eng proces omdat ze zo vertrouwd zijn.

Pas na dat muren getransformeerd zijn, verdwenen zijn, komen we toe aan het transformeren van de oorzaak van de hulpvraag / klacht. Zo ook bij Hannah, ze kon nadat de muur verdween, wel voelen. We kwamen bij de kern en ze ging vol vrede, veranderd naar huis.

Mijn angst onder ogen zien

Angst.png

De sessies met Gerrieke begonnen met het inzoomen op mijn gevoel. Dat was intens, want ik rende er normaal voor weg. Ik had geleerd niet mijn gevoel te laten heersen. Ik leefde daarmee in een schijnwereld van angsten. Bang voor mijn man, als ik mijn gevoel toe zou laten. Bang dat ik niet zou kunnen doen, waar ik verantwoordelijk voor ben. Bang voor de druk van de maatschappij op mijn kinderen, waardoor ik druk op hun moet uitoefenen. Bang voor paniekaanvallen, bang voor zwakte. Genoeg redenen om niet te voelen.

Toch voelde ik wel veel angst en druk, ik moest de controle proberen te houden. Ik voelde andermans pijn alsof het de mijne was. Ik voelde me in een split; mijn moederhart tegenover de druk van de maatschappij. Ik voelde me niet geliefd door God.

Daarom kwam ik voor sessies. Ik ging mijn angst in de ogen kijken. 

Nadat we de redenen voor het niet voelen voor Jezus neer hadden gelegd, lukte het me wel te voelen. We konden toen heel wat overtuigingen opruimen. Wat me anders in het leven deed staan. Soms wel heel vervelend omdat ik daardoor beter ging voelen wanneer iets me raakte en me deed huilen. Anderzijds heel fijn, want daardoor kon ik anders omgaan met mijn gevoel. Ik ben alles gaan opschrijven en mezelf die vragen stellen zoals Gerrieke dat deed.

Ik was gewend omstandigheden de schuld te geven, ik keek nu meer naar mezelf.

Naar wat ik voel, naar hoe ik God hierin voel. Het voelt nu een stuk rustiger. De sessies hebben de schellen van mijn ogen doen vallen. De trauma's die we aan hebben gepakt, zijn allemaal weg. En daarmee heb ik een ander perspectief op de toekomst. Ook als er weer andere triggers op komen. Door mijn angst onder ogen te zien, is er weinig angst overgebleven.

Het hele proces bij Gerrieke heeft een heel ander proces op gang gebracht. Ons gezin is een heel systeem van ingewikkelde dingen, waarin ik mezelf een veel te zware rol had toebedeeld. Nu moet alles uitgepuzzeld worden. We hebben hulp gezocht voordat jeugdzorg/jeugdteam terecht zouden moeten ingrijpen in onze emotioneel onstabiele situatie. Ik heb bij Gerrieke mijn angsten onder ogen gezien en God heeft me de moed gegeven om in te kunnen grijpen. Want ik kan niet meer de drager en buffer zijn voor alles, dat besef ik na de sessies. Dat maakt dat ik het ook niet meer doe en:

...niet meer de angst beleef zoals eerder. Ik ben geliefd!

Man: 'Ik? Nee, ik ben geen gevoelsmens.'

gevoelens

Wat had God toch gedaan tijdens die sessies, mijn vrouw was zo ten goede veranderd. En juist dat prikte nu zo!  Ik was nu overduidelijk de gene die ontvlamde in confrontaties, terwijl zij rustig relativeerde. "Zou ik dan ook ergens mee zitten?". Ik wilde een ontspannen leven net als mijn vrouw. Uiteindelijk besloot ik om ook voor sessies te gaan.

Wel met tegenzin, want ik schaamde me ervoor. Bijna voordat ik ging zitten, flapte ik het hele verhaal er uit. Op zich was dat al een opluchting, ze vroegen me om het gevoel van spanning te omschrijven. Dit was wel een uitdaging, maar stap je voor stapje keek ik er van op wat er allemaal naar boven kwam. Tijdens de sessie merkte ik hoe God me begeleidde, dit maakte dat ik me veel confortabeler voelde. Ik was op één of andere manier ervan overtuigd dat ik iemand anders moest zijn. Dat is natuurlijk onmogelijk, dus gaf veel strijd. Er kwam een gevoel van schaamte en ik durfde het niet te zeggen; het was alsof ik een meisje moest zijn! Terwijl dit naar voren kwam werd ik gevraagd of ik God hierin wilde uitnodigen. Ja, dit wilde ik heel graag,

direct begon ik me anders te voelen.

Er gleed iets zwaars van mijn schouders en er kwam rust voor terug. Deze sessie was uiteindelijk het begin van een jaar waarin ik nog veel meer vrijheid terug vond. Gevoelens van minderwaardigheid en afwijzing werden door God getransformeerd tot gevoelens van waardigheid en geadopteerd voelen door God.

Ik lig op dit moment nog een beetje in de “uitslaap kamer” van de "open hart operatie". Elk naar gevoel dat ik serieus neem, bekijk en laat transformeren, heeft me gelukkiger gemaakt. Gevoel had bij mij een slechte naam,

ik drukte mijn gevoel weg, zodat het mij niet te pakken kon krijgen.

Uiteindelijk was ik er zelfs van overtuigd geraakt dat ik ook geen gevoelig mens was.
Maar niets is minder waar want ik heb heel veel gevoel, en dit is fantastich!

Ook merk ik het aan mijn lichaam dat er in mijn hart dingen genezen zijn. Meer dan 10 jaar heb ik rondgelopen met last van mijn schouder. Vaak voor gebeden maar nooit genezen. Nu wordt dit met de dagen steeds minder heftig en ik weet in mijn hart dat dit het echte herstel is. Evenals een stekende pijn in mijn linker heup. Die pijn is al zover opgelost dat links mijn standbeen geworden is bij het longboarden. Mijn opa vroeg laatst op een verjaardag, of ik misschien ineens nog wat extra gegroeid was. Toen kwam ik er achter, dat ik veel rechter op ben gaan lopen.

Ik heb geleerd dat gevoel mij helpt om juist naar de plek van bemoediging en geborgenheid te komen, heerlijk! Wat ben ik blij om mezelf als gevoelsmens te zijn! Dankjullie wel puurity, voor jullie geduld met mij en het faciliteren van Gods werk ik mij.

Dit heeft mijn leven compleet veranderd, ik heb nooit geweten dat er zo'n deur van voor mij open zou gaan.

"Niet nu hier bij de kinderen bespreken hoor!"

61867907-communication-family-people-and-body-parts-concept-close-up-of-four-fingers-with-different-facial-ex.jpg

Inge de Vlieger, kinderpsycholoog bij OLVG West in Amsterdam, schrijft over wat je wel en niet moet bespreken met kinderen. Ze zegt: 'Kleine kinderen, zelfs baby's, zien je gezichtsuitdrukking en horen je intonatie.

Ze krijgen het gevoel mee maar de woorden niet.

Probeer dus terughoudend te zijn, met het bespreken van je zorgen, problemen en angsten in het bijzijn van je kinderen'.

Vier maanden oude baby's kunnen al een stemming aanvoelen van een ander kind, buiten zijn gezin. Zolang ze nog niet kunnen praten; leven ze op gevoel. Ze zijn volledig gericht op jouw emotionele toestand als ouder. Ze zoeken vreugde, geluk & liefde daarin en maken hun identiteit met wat ze vinden. Hoe onze emotionele toestand is, is onze verantwoording. Als we die oppakken, geven we het beste aan onze kinderen. Wellicht ook de beste voorbereiding op het ouderschap.

We komen in sessies terug op momenten in de baarmoeder, babytijd of kindertijd tot 12 jaar. Bijvoorbeeld dat het kind ruzie hoort, terwijl ze in de baarmoeder is en de wanhoop voelt van haar moeder. Daaruit concludeert ze; ik ben niet welkom, de ruzie gaat over mij. Terwijl we niet zeker weten of die ruzie daar echt over ging. Of de kindertijd en moeder huilt in de auto, het kind denkt dat het aan hem ligt, zie je wel, ik maak haar leven zo zwaar. Als zij het niet meer ziet zitten, wat moet ik er dan van maken? Terwijl ook daar dat waarschijnlijk niet de intentie was. Zo zie je, het gevoel blijft hangen.

'Probeer terughoudend te zijn in je angsten, problemen en zorgen bespreken bij je kinderen'. Wij zouden willen toevoegen;

probeer op te lossen wat je kan

van de zorgen, problemen en angsten die jij beleefd. Zodat jij je vreugde, liefde & geluk vindt en het kan doorgeven.

Daarbij is het belangrijk bij negatieve gevoelens, uitleg te geven. De Vlieger verwoord het zo: 'Zet een virtueel hek om de emoties, vul letterlijk in wat je kind kan denken, zodat hun fantasie er niet mee aan de haal gaat.' Papa is boos en praat met stemverheffing tegen mama, vertel dan bijvoorbeeld: 'ik ben nu even boos over iets dat op mijn werk gebeurde'. Of mama huilt terwijl ze de huishouding doet, vertel dan dat mama verdrietig is en huilt omdat haar oma is gestorven. Dat haalt het beangstigende er af voor een kind, het biedt veiligheid want dan koppel jij het los van hun identiteit. Zeg je niets en is er ook geen ruimte voor het kind er iets over te zeggen of zeg je iets wat niet klopt met je gevoel,... dan worden er beperkende overtuigingen geboren over hun identiteit. En die vormen de interpretatie en leidraad van het leven.

De moeite waard om dat te voorkomen!

Hormonen...

hormones.jpg

Zijn ze de bron van onze ellende

of

een groot goed in ons leven? 

Ze veroorzaken veel ziektes, seksuele problemen, puistjes, stemmingswisselingen, opvliegers etc. Aan de andere kant geven ze moeders de mogelijkheid goede voeding te geven, ze maken je seksuele identiteit, ze hebben te maken met emotionele binding, ze creëren vruchtbaarheid, ze hebben invloed op genot, ze hebben opbouwende invloed op ons immuunsysteem etc. Ook gebruiken we ze veelvuldig via pilletjes en injecties tegen ziektes en als voorbehoedsmiddel.

Wij zien ze in de praktijk vaak als een vuurtje onder het goud van iemands persoonlijkheid. Het vuurtje laat de onzuiverheden van het goud naar boven komen, die drijven dan op de oppervlakte. Een prachtige kans dus, om die dingen uit het goud te vissen en de boel te zuiveren. Als een afslag op de snelweg van het leven, een uitnodiging om dingen op te ruimen. Zodat je meer kan genieten van het leven. Typisch Gods liefde voor ons, dat Hij dit zo maakte.

Hormonen als vuurtje onder ons goud

Nadine* ontdekte dat ze rond haar ovulatie enorme angstaanvallen had. Ze begreep dat het in de familie zat, dus zocht & vond ze een manier om er mee om te gaan. Ze zette in haar agenda een waarschuwing, zo kon ze voorbereid in de verdediging. Ze hoorde van Puurity en sprak wat sessies af. We planden ze juist in haar ovulatie tijd, zodat ze de dingen goed kon voelen. De transformatie is volop in proces nu. Ze wil er vanaf en dat kan.

Patricia* is zwanger van haar tweede kindje en merkte dezelfde nare, depressieve patronen als bij haar eerste zwangerschap. Dus wilde ze eens kijken of daar wat in opgelost kon worden. We hebben begrepen dat in de zwangerschap je emotioneel teruggaat naar de tijd dat jijzelf ontstond in je moeder. En dat bleek bij haar ook zo te zijn.

Ook de hormonen tijdens zwangerschap zijn een vuurtje onder ons, zodat de onzuiverheden naar boven drijven. Normaal voel je het niet en tijdens de zwangerschap, rond een bevalling en tijdens het ouderschap komt het ineens naar boven.

Bij haar kwamen we o.a. uit op de overtuiging dat zij ellende veroorzaakte met haar ontstaan. Want ook haar moeder had paniek aanvallen, depressieve klachten en hyperventilatie tijdens het zwanger zijn van haar. Heel logisch dus. Zwangerschap begint nu een andere inhoud te krijgen voor haar, tijdens dit proces. 

Hormonen hebben veel te maken met identiteit. Onze missie is om iemand te ondersteunen in zijn proces van

'puur worden wie je bent'

in volle vrede. Hormonen laten dus ook zien als je geen vrede hebt met jezelf en er dus identiteits - kinken in de kabel zijn. Belemmerende overtuigingen gáán ook altijd over identiteit. Hormonen lijken wel een spiegel.  

* gefingeerde namen i.v.m. privacy

Scheiding en relatietherapie

huwelijk.jpg

Regelmatig worden we betrokken in situaties waarin een relatie dreigt stuk te gaan, waar men overweegt te scheiden of een relatie al kapot is. We stellen dan voor om individueel of als stel, een sessie te doen. Op die manier helpen we eigen verantwoording te nemen waardoor iemand vanuit een hersteld hart, de keuze kan maken.

Wij geven dan geen advies of mening,...

...over de keuzes die iemand maakt of over het problematische gedrag. Soms zien we dat een relatie aan blijft en weer liefdevol wordt. Soms zien we ook dat mensen kiezen om te scheiden.

Zo raakten we met Jan en Paula* in gesprek. Hun dochter maakte heftige negatieve emoties in Paula los. Hun huwelijk liep al stroef en hierdoor waren er nog meer conflicten. Paula had de moed eerlijk naar haar aandeel te kijken en kwam voor een sessie om daar op in te gaan. Zij veranderde en ook haar dochter veranderde gelijk na de eerste sessie al. Ze kwam een aantal keer en de sfeer in huis verbeterde enorm. Jan werd daardoor geconfronteerd met zijn eigen worsteling en wilde ook zo vrij worden als zijn vrouw. Hij kwam toen voor een aantal sessies. Nu is hun relatie weer bloeiend en kunnen ze samen genieten. Jan: "Ik weet niet wat er was gebeurt met ons huwelijk als we dit niet hadden meegemaakt".

Als beide partijen eerlijk durven te kijken naar hun aandeel in de rommel van hun relatie, is elke relatie te herstellen. Dat hebben we ontdekt.

Wij helpen verantwoording te nemen over de persoonlijke issues.

En als het goed is, komt dan het gesprek tussen hun weer op gang, bouwen ze vertrouwen weer op en dat verandert de omgang. Negatieve patronen veranderen dan zonder geforceerd gedrag. Soms kiest een stel om uit elkaar te gaan, dan toch is elke succesvolle sessie een winst. Want dit bevordert vanaf dat moment elke relatie die men heeft.

Jack en Mandy* vroegen om een sessie samen. Zij ervoeren veel spanning in hun relatie en wilden daar vanaf. We spraken een sessiedag af. We konden die dag bij allebei een transformatie meemaken, zo mooi! Een poosje later spraken we weer een dag af, er waren andere dingen naar boven gekomen. "Het gaat erg goed met ons," lieten ze weten na die 2e dag, "we merken echt een grote verandering, er is geen spanning tussen ons meer. En het lijkt erop dat de liefde tussen ons, echt weer helemaal aan het aanwakkeren is!"

Wauw, dat maakt ons zo ontzettend blij voor hun! 

Lees meer: Zo geïrriteerd! 


*gefingeerde namen ivm privacy
 

Zie je geen verandering?

transformation_brand_science.jpg

Transformatie is pas het laatste onderdeel in een sessie en daar komen we niet vanzelf. Er is veel moed voor nodig om angst in de ogen te zien en vervelende gevoelens weer te voelen die we normaal wegdrukken. Vaak komt die moed als we echt ergens vanaf willen in ons leven. Dat maakt ook dat ongeveer 85% van de mensen transformatie beleefd als we samen een sessie ingaan en sommigen dus niet.

We waren met Hanna* in gesprek en na 5 sessies kwamen we tot het grote probleem. We kwamen er met elkaar achter dat ze nu pas echt voelde ter plekke in de sessie. Na die sessie veranderde er veel en had ze er dagelijks profijt van. Daarvoor veranderde kleine dingetjes, waardoor ze haar gevoel steeds iets meer kon toelaten. Ze had vijf sessies nodig voor ze het verschil voelde.

Ieders proces is uniek. Er kunnen triggers naar boven komen in nieuwe situaties. Daarom werken we niet met een behandelplan, want 'wanneer ben je klaar?'. Dat is moeilijk te zeggen. Toch stoppen de meesten als ze op dat moment geen triggers meer ervaren, waar ze vanaf willen. En komt men weer, als ze tegen een trigger aanlopen. Wij bepalen dat niet en kunnen dat ook niet, dat bepaal je zelf.

Het is een persoonlijk proces waar wij in helpen maar jijzelf de leiding hebt en jij bepaalt hoe diep je wilt gaan.

In een sessie focussen we op het gevoel, iemand moet het op dàt moment voelen. Het gevoel is de brug naar de oorzaak van dat gevoel; een herinnering of ander gevoel komt dan omhoog (de afgesloten dingen achterin onze hersenen). Als het moeilijk is om te voelen, is transformatie ervaren nog ver weg. We kunnen dan helpen door de weerstand (tegen voelen) te definiëren. Vaak zijn dat overlevingsmechanismen om de pijn niet te voelen. Een logische overleving voor je jeugd, alleen vaak daarna niet meer nodig.

Mark* kreeg zo'n overlevingsmechanisme na zijn burn-out. Hij leerde met de heftige gevoelens om te gaan, het te relativeren en te uiten. Helaas werkte dit voor hem belemmerend om te voelen in een sessie. Want hij was zo gewend zijn gevoel te relativeren en had leren accepteren dat hij zo was. Het was zijn veiligheid geworden dat hij nu wist hoe hij zichzelf weer onder controle moest krijgen. Dus Mark durfde niet te hopen dat hij van die heftige gevoelens af kon komen, zodat relativeren niet eens nodig zou zijn. Hij kwam tot zijn stomme verbazing er achter, dat hij het heel moeilijk vond om te voelen. Terwijl hij dacht een gevoelsmens te zijn.

En op zo'n punt besluit iemand wel eens te stoppen, waardoor ze geen transformatie beleven. Dat vinden we jammer, gezien iemand dan niet beleeft, wat ons zo enthousiast maakt. Wij blijven altijd hopen op verandering omdat we weten dat als de moed er is, iemand wel die transformatie zal kunnen beleven.

De enige remmer in dat proces is: weerstand om te voelen.

En die remmer kunnen we samen vernietigen.

Heb je een vraag of opmerking, laat het ons weten! Lees meer over christelijke gevoelens: deze blog.

Eten, mijn onbewuste pijnstiller

Eten als onbewuste pijnstiller

Ineens werd ik 'wakker' uit een soort suf-zijn. Wat doe ik hier? Wat wilde ik hebben? Waarom sta ik voor de voorraadkast terwijl ik net het avondeten op heb?

We hebben allemaal af en toe zo'n moment. Bijvoorbeeld je gebruikt eten als een 'beloning' voor je harde werk die dag. Of als je iets niet hebt gehaald, om jezelf te 'troosten'. Vaak eten we helemaal niet omdat we trek hebben, soms zelfs omdat we dorst hebben. Maar vaker nog vanwege andere redenen.

Zo vertelde Freek ons: "Voor het grootste deel van mijn leven, 25 jaar lang, was ik er nog niet klaar voor om eerlijk naar mijn gevoel te kijken. Na 25 jaar ontdekte ik dat ik al jong mijn vader volgde in zijn voetstappen, op meerdere vlakken van mijn leven. Mijn drang om veel te eten en te roken, was eigenlijk mijn manier geworden om met pijnlijke dingen om te gaan.

Het was pas na deze erkenning, dat ik los kon komen uit dit patroon.

Jullie hielpen me om te voelen wat ik eigenlijk voelde en na de sessies was de pijn weg. Waardoor de 'noodzaak' voor het overdadig eten en 2 tot 3 pakjes roken per dag, weg viel."

Als er iets is in je leven wat je eigenlijk onder ogen moet zien maar je bent er nog niet klaar voor? Dan gebruik je eten, roken of andere dingen (onbewust) als een manier om jezelf af te leiden. Een pijnstiller waarmee je het voor een tijd kan 'overleven'.

De enige manier om die cyclus te doorbreken is om het in de ogen te kijken.

Wat de oorzaak ook blijkt te zijn, hoe pijnlijk, beschamend of verdrietig ook. En dat vereist moed. We wensen je die moed toe!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Zo geïrriteerd!

irritatie zegt iets over jezelf

Als we anderen veroordelen of ons vreselijk irriteren aan anderen, kan het zijn dat we onze gevoelens projecteren op anderen.

Want we beschuldigen anderen vaak van iets wat we herkennen (bewust of onbewust) en niet in onszelf willen zien.

Een voorbeeld: laten we zeggen dat Janet gevoelig is, misschien zelfs bang, voor afwijzing. En dat komt door iets uit haar jeugd. Zeer waarschijnlijk is ze zich het niet bewust. Ze heeft het nog niet erkend of ze weet het en ontkent dat het een issue is. 'Ik heb er mee leren omgaan'. Haar onder bewustzijn weet dit echter heel goed. En in bepaalde situaties zal deze 'oude pijn' naar voren komen. Zodat ze zich er bewust van kan worden en het kan oplossen. Alleen vaak vinden we als mens een uitweg voor die optie; kritisch worden en verwijten.

Even anders gezegd: in bepaalde relaties zal die onbewuste 'angst'  of 'pijn' Janet triggeren. En het nare is, is dat ze dit gaat aantrekken ook. Waarschijnlijk zal ze hun (gedrag) gaan veroordelen vanuit enorme irritatie. Ze denkt over haar partner bijvoorbeeld niet 'hmmm, ik voel me bang dat hij me verlaat'. Maar: 'hij besteed zo weinig tijd met mij, hij besteed veel te veel geld met zijn vrienden of in zijn hobby, terwijl we moeten sparen'.

Een ander voorbeeld: laten we zeggen dat Bram zichzelf heel netjes vindt en financieel conservatief. Hij houdt zijn huis en auto schoon en hij geeft nooit meer geld uit, dan wat hij heeft. Maar diep van binnen zou hij zo graag eens niet-verantwoordelijk doen,  eens helemaal los willen gaan, lekker de sloddervos uithangen. Maar toch laat hij zichzelf dat niet toe. Want dat is iets wat hij niet wil zijn. Misschien werd hij in zijn jeugd erom afgewezen omdat hij zo was. Toch zal hij mensen tegen komen die heel onverantwoordelijk en een losbol lijken. En in plaats van dat hij erkent dat hij eigenlijk ook een beetje zo is, zal hij het hen verwijten en zich irriteren aan ze.

Aan ons de uitdaging:

eerlijk te kijken naar ons gevoel achter de irritatie.

Via ons gevoel komen we bij de oorzaak; een pijnlijke overtuiging over onszelf. Laat je transformeren in een persoon die zich niet meer dagelijks irriteert. Want vrede in elke situatie is mogelijk!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Grootste misleiding?

Geestelijk zijn op basis van prestatie en uiterlijke vorm. Helaas houdt dit een groot deel van de christenen, gevangen in leugens. Zouden we het de grootste misleiding van satan kunnen noemen? Het heeft in ieder geval een mooi uiterlijk en het wordt vaak 'goed' gepraat door zelfrechtvaardiging. Het lijkt heel radicaal en goed christelijk. Alleen het is niet echt omdat onze gevoelswereld er niet in mee gaat. En dat maakt het eigenlijk heel moeilijk dan, om christen te zijn.

Denk bijvoorbeeld aan de vraag die we als christen vaak stellen aan elkaar; 'naar welke kerk ga jij?' of 'wat doe jij in de kerk?'. We voelen onszelf of zien anderen als 'geestelijk' door bepaalde uiterlijke kenmerken en vooral door wat we doen. Daarbij leren we de pijnlijke gevoelens van binnen te ontkennen.

'Mijn gevoel zegt iets anders dan dat ik weet wat waarheid is uit de Bijbel, dus mijn gevoel is niet te vertrouwen.'

Door deze overtuiging lijken en doen we geestelijk terwijl we ons van binnen verslagen voelen. We zeggen dat het goed gaat, terwijl van binnen het niet goed gaat. We zeggen dat we redding hebben in Christus, terwijl we keihard vechten om 'goed' te leven. Het doel van ons presteren? De onthulling van wat er binnen gebeurt,  koste wat het kost, voorkomen.

Een aantal kenmerken van deze manier van geestelijk zijn:

  1. gecontroleerd gedrag (op basis van discipline) wordt op gelijke waarde gezet met geestelijke volwassenheid en betrouwbaarheid. Terwijl de meeste dingen (zoals vriendelijk zijn, anderen helpen, Bijbellezen, tijd nemen voor groei e.d.) kan elke ongelovige ook, als ze de discipline opbrengen.

  2. geestelijke strijd is overwinning. Dat je aan het strijden bent zou normaal en goed zijn en overwinning beloven of betekenen. Terwijl nuchter gezien; als er overwinning is, is er geen strijd meer. Zodra er een winnaar is, is de strijd voorbij. En er is een Winnaar! Gods bedoeling voor ons is niet om maar te blijven vechten maar te regeren in vrede.

  3. ontkennen van emotionele pijn wordt gezien als een deugd. Terwijl in de psychologie dit wordt gezien als 'verdrukken'. Dit houdt je niet je hele leven vol.

  4. je wordt verteld tot Jezus te komen als je zwak bent, maar daarna moet je je pijn wegduwen en je gedragen alsof het oké gaat. Want als je te lang zwak blijft wordt je er op afgerekend (bijv. in dat je geen leiding mag worden). Terwijl dat niet klopt, want juist het leven met Jezus is zo ontspannen.

Wat ook een nadeel is, is dat het zo onaantrekkelijk is voor de niet-gelovige. Zij kunnen dat zelf ook allemaal wel, met een beetje discipline.

'Het verschil tussen een niet-christen en christen zit hem in de diepe vrede van binnen.'

Die hebben ze niet en kunnen ze niet met discipline vinden. Dat maakt christenen aantrekkelijk. Hoe ontvang je die vrede en kan je ontspannen leven met Jezus? Door je pijn te gaan bekijken, eerlijk te zijn over wat je eigenlijk voelt. De Heer je laten helpen de bron ervan te vinden. En het Hem dan laten transformeren. Het is echt oké om pijn te voelen; het is niet zwak.

Mocht je hulp nodig hebben om weer te leren voelen wat je eigenlijk voelt, welkom voor sessies!

O.a. geïnspireerd door dr. Ed Smith van transformationprayer.org

Een 'huilbaby', zo ontzettend intensief!

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting. 

Woede, vanuit het niets

Zomaar, opeens, door een klein iets… Wat een woede voelde ik dan. Ik had het vooral als er opeens iets gebeurde wat ik niet verwachtte. Iets wat anders ging, dan ik zou willen. Zo was ik een keer na het avondeten de krant nog even aan het doorlezen. Ik zat ontspannen op de loungestoel en had de krant voor me. Ik zat helemaal in een artikel tot plotseling de krant uit mijn handen werd getrokken door mijn zoontje. Hij riep: “Weg die krant”.

Ik voelde me toch boos worden! Gelukkig kon ik me beheersen en die krant weer pakken. De adrenaline gonsde door me heen. Ik moest mezelf een soort van vasthouden om niet tot een verbale woede-uitbarsting te komen. Een tijdlang zat ik verdwaasd voor me uit te staren. Wat een emoties bij zo’n klein voorvalletje. Ik besefte dat deze specifieke woede wel vaker de kop op steekt. Dit is afschuwelijk. Stel dat ik me een keer niet kan beheersen, wat dan?

Ik besloot dat ik dit niet meer wilde. Elke keer me zo moeten beheersen.

Dit wil ik niet meer in mijn leven. Ik besloot een gesprek te hebben met Puurity. Tijdens de sessie kwamen er hele diepe dingen voorbij uit mijn verleden. Ten diepste voelde ik me onveilig, er gaat iets of iemand over mijn grens heen, ik mag geen ruimte hebben om te ontspannen. Een diepe overtuiging kwam daaruit naar boven: “ik heb geen bestaansrecht”. Het deed zo’n zeer. Zo ontzettend pijn. We vroegen Jezus wat Hij mij wilde laten weten hierin. Ik voelde een rust in mijn hart dalen. Iets is getransformeerd en wanneer ik terugdenk aan het moment met de krant, dan kan ik niet meer die emoties voelen die ik toen had. Vóór de transformatie van Jezus kon ik elke keer wel die woede en die heftige emoties voelen. Nu niet meer.

 Mijn zoontje wilde gewoon met me spelen. Niks mis mee.

Voorkomen en genezen (bij je kinderen)

genezen en voorkomen.jpg

Wekelijks zien we dat problemen van volwassenen komen door hun kindertijd. Omdat ze terug te leiden zijn op overtuigingen die ontstaan zijn als kind. Omdat wij zelf ook vader en moeder zijn, maakt dat extra bewust van opvoeden. Het liefst willen we voorkomen dat onze kinderen jarenlang zich zullen beperken door verkeerde overtuigingen. Gelukkig kunnen we het voorkomen, volgens de principes van TPM en neurowetenschappelijke feiten.

Opvoeding

Een trauma ontstaat door de overtuiging die een kind gaat geloven op een moment van heftige emoties. Bijvoorbeeld een kind wordt gepest en ze zeggen telkens: "jij bent zo dom". Als het kind gaat geloven dat het dom is, is dat de kern van de pijn. Voortaan interpreteert en beleeft het kind alles vanuit die overtuiging.

Goed nieuws: vanuit de wetenschap blijkt dat een trauma geannuleerd kan worden door ouders.

Hoe? Als het kind binnen drie dagen de overtuiging kan delen en jij dit als ouder recht zet (waarheid in spreekt). Bijvoorbeeld het kind vertelt over het pesten op school, je vraagt door hoe het voelt. Uiteindelijk komt er uit dat het kind echt denkt dat het dom is. Dan vertel je als ouder dat jij dit heel anders ziet en wat voor potentie je ziet. Wat is daar voor nodig? Een open, veilige en persoonlijke atmosfeer, waar het normaal is om over je gevoel te praten, zonder dat dit tegen je wordt gebruikt. Dat heeft veel te maken met communicatiepatronen in een gezin, die starten tussen vader en moeder.

Sessies met kinderen

Wat als je te laat bent? Je merkt dat wat jij zegt, geen invloed meer heeft. Elke keer komt die overtuiging naar voren in emoties en gedrag van je kind. Dan is er dezelfde oplossing als voor volwassenen; een sessie. Waarin we het kind dan gaan helpen (evt. met ouder erbij) om de overtuiging te zoeken, Jezus daarin uit te nodigen en dan zien we transformatie. Waardoor je het kind niet meer gedrag hoeft af- of aan te leren. En het kind geen last meer heeft van de pijnlijke emoties. Plus dat je alsnog als ouder mag helpen in het annuleren van dit trauma, door een sessie te regelen.

Laatst was er een meisje van 9 in onze praktijk. Ze bleef last hebben van haar pestverleden, van jaren terug. Als het in de klas over pesten ging, liep ze huilend weg. Het bleef pijn doen. Het meisje vertelde mij (Gerrieke): "Mama zei zo vaak dat ik speciaal ben, dat het niet uitmaakt wat kinderen van mij vinden maar dat zij en papa mij zo veel waard vinden. Maar ik kon het niet geloven. Het voelde niet waar." We zochten en vonden samen de pijnlijke overtuiging, ze was echt even overstuur. Toen Jezus transformatie bracht, zag ik haar helemaal rustig worden. Ze straalde rust en vreugde uit.

Ze keek me aan en zei: "Nu kan ik geloven wat mama al die jaren heeft gezegd."

Sindsdien voelt ze zich anders in de klas, lijkt ze meer zelfvertrouwen te hebben en voelt ze niet meer die pijn als ze aan vroeger denkt.

Denk je dat jouw kind dit ook kan gebruiken? Probeer dan eerst te ontdekken of ze/hij er zelf ook vanaf wil. Zo ja? Dan kan je dit aanbieden, met de veiligheid dat jij als ouder mee wilt gaan als hij/zij dat prettig vind.

Meer informatie over neurowetenschappelijke feiten? Zie: dr. Caroline Leaf
Ook Angela Bertone spreekt veel hierover: angelabertone.com

Echte vrijheid

gevangen.png

Wat zat ik vast in angst, perfectionisme en controle. Ik heb elk gebed gebeden die je maar kunt bedenken en zelfs professionele hulp gehad. Het ging ook zeker beter, soms. Ik herkende mijn valkuilen en kon er beter mee omgaan. Toch raakte ik in een overspannen situatie. Alles voelde zwaar, mijn verantwoordelijkheden maar zelfs ook de leuke dingen van het leven. Zonder dat ik het besefte, vocht ik elke dag tegen dit loodzware gevoel.

Voor mijzelf had ik de lat hoog en voelde me vaak tekortschieten. Ik kon niet echt genieten en ontspannen. Ik was moe van alles wat ik moest DOEN om echte vrijheid te bereiken. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee, al die theorieën en methodes. Ik kwam er achter dat ik mijn emoties levend begraven had. En wanneer dat gebeurt, gaan ze nooit dood. Onherroepelijk komen ze weer tevoorschijn. Ik probeerde mijn 'begraven emoties' die boven kwamen weg te rationaliseren, zelfs met bijbelteksten. Bijvoorbeeld met Fil. 3:14 "ik vergeet hetgeen achter me ligt en strek me uit naar wat voor me ligt". Terwijl Paulus het heeft over 'eigengerechtigheid' wat hij achter zich laat. Het 'jezelf oppoetsen zonder te erkennen wat er echt is'. Dat wil ik ook achter me laten. 

Ik wees mijn hart af, ik gaf het geen stem. Het gevolg was dramatisch, continu vechten tegen loodzware gevoelens. 

Een duidelijk voorbeeld hiervan is mijn teleurstelling en boosheid naar God. Ik mocht dat niet voelen van mezelf. Want God stelt niet teleur, toch? Ik werd me bewust dat ik dit gevoel weer wilde begraven, nu stak ik er een stokje voor. Ik vroeg hulp, ging ervoor zitten en werd mij bewust van wat ik voelde, d.m.v. een sessie. Wow, ik wist niet dat er zoveel achter zat. 

Een herinnering van mijn vader kwam omhoog, dat was pijnlijk. Er kwamen overtuigingen naar voren, die shocking waren. Ik realiseerde me; 'dit was een rode lijn door heel mijn leven, in al mijn gedrag'. Jezus kwam er in en de overtuiging transformeerde, het voelde niet meer waar. Dit is eindelijk een reële ervaring met Rom 12:2 voor mij geweest: "wordt hervormd door de vernieuwing in je denken, dan zal je weten wat Gods wil is".

Dat was zo gek; bij de herinnering voelde ik niet meer diezelfde pijn.

Over mijn gedrag nu, voelde ik me verbaasd, ik zag het allemaal eenvoudig ineens. Alsof er lampjes aan gingen van voor de hand liggende oplossingen. Maar ik kon ze niet doen door die gevoelens, na de transformatie had ik die niet meer, dus kon ik het nu ook gaan doen! Nu zie ik Hebr 12:1,2 zo anders. "Laten we daarom alles afleggen wat ons hindert, de last en zonde wat ons zo licht in de weg staat." Dat gaat niet over gedragsverandering, dat gaat over wat we geloven (leugens) in ons gevoel. En dat voorleggen aan Jezus, want Zijn waarheid komt dan in onze waarheid. Dan leggen we onze eigen waarheid af (door het eerst te zoeken en te erkennen). En dan pas zijn we werkelijk vrij door Zijn waarheid.  

Toen heb ik ervaren dat God ontzettend geïnteresseerd is in mijn emoties. Hij transformeert me, Hij maakt me vrij, Hij maakt het leven waard om te leven. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties serieus te nemen. En elke keer als ik een last of zonde in de weg voel staan, ga ik er zelf naar kijken of vraag een sessie aan. Want deze vrijheid wil ik verder verkennen.

 

Dagelijkse verwarmers

Als jij iemand vraagt: "hoe is het met je?" En de ander zegt: "Ik voel me vandaag erg gestressed." Hoe reageer jij dan? Zeg je: 'je zal je morgen beter voelen'
Of: 'ik had het ook vorige week, moet je horen...'
Of: 'je bent altijd gestressed'

Onbewust en waarschijnlijk ook onbedoeld zeg je dan eigenlijk: 'ik ben niet geïnteresseerd in jou of hoe jij je voelt'. Terwijl we in relaties juist zoeken naar begrip en met name erkenning van onze gevoelens. Hoe we reageren op die vraag (of het antwoord op die vraag) kunnen dagelijkse verwarmers zijn in al onze relaties.

Nu ik me bewust ben geworden hoe belangrijk het is, mijn gevoelens niet weg te stoppen, ben ik ook anders geworden in mijn reactie op andermans gevoelens. Als iemand nu iets naars vertelt, vraag ik hoe ze dat beleven. Mensen zijn het vaak niet gewend. Na het vertellen van hun gevoelens schuiven ze weer hun gevoelens weg als onbelangrijk: 'Nou ja, er zijn ergere dingen in deze wereld.' Of: 'Komt allemaal wel weer goed'. En ineens moet het over iets vrolijks gaan.

Als ik gevoelens serieus neem, lijkt het verademend te zijn maar ook wel heel eng, want dan moeten ze het zelf ook serieus gaan nemen. En dat doet soms pijn,... daar rennen we liever voor weg.

Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we vriendschappen of verkillen ze. 
Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we onze liefdesrelatie of verkillen de relatie.