Zie je geen verandering?

transformation_brand_science.jpg

Transformatie is pas het laatste onderdeel in een sessie en daar komen we niet vanzelf. Er is veel moed voor nodig om angst in de ogen te zien en vervelende gevoelens weer te voelen die we normaal wegdrukken. Vaak komt die moed als we echt ergens vanaf willen in ons leven. Dat maakt ook dat ongeveer 85% van de mensen transformatie beleefd als we samen een sessie ingaan en sommigen dus niet.

We waren met Hanna* in gesprek en na 5 sessies kwamen we tot het grote probleem. We kwamen er met elkaar achter dat ze nu pas echt voelde ter plekke in de sessie. Na die sessie veranderde er veel en had ze er dagelijks profijt van. Daarvoor veranderde kleine dingetjes, waardoor ze haar gevoel steeds iets meer kon toelaten. Ze had een langere aanloop nodig.

Ieders proces is uniek. Er kunnen triggers naar boven komen in nieuwe situaties. Daarom werken we niet met een behandelplan, want 'wanneer ben je klaar?'. Dat is moeilijk te zeggen, misschien wel niet in dit leven? Toch stoppen de meesten als ze op dat moment geen triggers meer ervaren, waar ze vanaf willen. En komt men weer, als ze tegen een trigger aanlopen. Wij bepalen dat niet en kunnen dat ook niet, dat bepaal je zelf.

Het is een persoonlijk proces waar wij in helpen maar jijzelf de leiding hebt en jij bepaalt hoe diep je wilt gaan.

In een sessie focussen we op het gevoel, iemand moet het op dàt moment voelen. Het gevoel is de brug naar de oorzaak van dat gevoel; een herinnering of ander gevoel komt dan omhoog (de afgesloten dingen achterin onze hersenen). Als het moeilijk is om te voelen, is transformatie ervaren nog ver weg. We kunnen dan helpen door de weerstand (tegen voelen) te definiëren. Vaak zijn dat overlevingsmechanismen om de pijn niet te voelen. Een logische overleving voor je jeugd, alleen vaak daarna niet meer nodig.

Mark* kreeg zo'n overlevingsmechanisme na zijn burn-out. Hij leerde met de heftige gevoelens om te gaan, het te relativeren en te uiten. Helaas werkte dit voor hem belemmerend om te voelen in een sessie. Want hij was zo gewend zijn gevoel te relativeren en had leren accepteren dat hij zo was. Het was zijn veiligheid geworden dat hij nu wist hoe hij zichzelf weer onder controle moest krijgen. Dus Mark durfde niet te hopen dat hij van die heftige gevoelens af kon komen, zodat relativeren niet eens nodig zou zijn. Hij kwam tot zijn stomme verbazing er achter, dat hij het heel moeilijk vond om te voelen. Terwijl hij dacht een gevoelsmens te zijn.

En op zo'n punt besluit iemand wel eens te stoppen, waardoor ze geen transformatie beleven. Dat vinden we jammer, gezien iemand dan niet beleeft, wat ons zo enthousiast maakt. Wij blijven altijd hopen op verandering omdat we weten dat als de moed er is, iemand wel die transformatie zal kunnen beleven.

De enige remmer in dat proces is: weerstand om te voelen.

En die remmer kunnen we samen vernietigen.

Heb je een vraag of opmerking, laat het ons weten! Lees meer over christelijke gevoelens: deze blog.