Echte vrijheid

gevangen.png

Wat zat ik vast in angst, perfectionisme en controle. Ik heb elk gebed gebeden die je maar kunt bedenken en zelfs professionele hulp gehad. Het ging ook zeker beter, soms. Ik herkende mijn valkuilen en kon er beter mee omgaan. Toch raakte ik in een overspannen situatie. Alles voelde zwaar, mijn verantwoordelijkheden maar zelfs ook de leuke dingen van het leven. Zonder dat ik het besefte, vocht ik elke dag tegen dit loodzware gevoel.

Voor mijzelf had ik de lat hoog en voelde me vaak tekortschieten. Ik kon niet echt genieten en ontspannen. Ik was moe van alles wat ik moest DOEN om echte vrijheid te bereiken. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee, al die theorieën en methodes. Ik kwam er achter dat ik mijn emoties levend begraven had. En wanneer dat gebeurt, gaan ze nooit dood. Onherroepelijk komen ze weer tevoorschijn. Ik probeerde mijn 'begraven emoties' die boven kwamen weg te rationaliseren, zelfs met bijbelteksten. Bijvoorbeeld met Fil. 3:14 "ik vergeet hetgeen achter me ligt en strek me uit naar wat voor me ligt". Terwijl Paulus het heeft over 'eigengerechtigheid' wat hij achter zich laat. Het 'jezelf oppoetsen zonder te erkennen wat er echt is'. Dat wil ik ook achter me laten. 

Ik wees mijn hart af, ik gaf het geen stem. Het gevolg was dramatisch, continu vechten tegen loodzware gevoelens. 

Een duidelijk voorbeeld hiervan is mijn teleurstelling en boosheid naar God. Ik mocht dat niet voelen van mezelf. Want God stelt niet teleur, toch? Ik werd me bewust dat ik dit gevoel weer wilde begraven, nu stak ik er een stokje voor. Ik vroeg hulp, ging ervoor zitten en werd mij bewust van wat ik voelde, d.m.v. een sessie. Wow, ik wist niet dat er zoveel achter zat. 

Een herinnering van mijn vader kwam omhoog, dat was pijnlijk. Er kwamen overtuigingen naar voren, die shocking waren. Ik realiseerde me; 'dit was een rode lijn door heel mijn leven, in al mijn gedrag'. Jezus kwam er in en de overtuiging transformeerde, het voelde niet meer waar. Dit is eindelijk een reële ervaring met Rom 12:2 voor mij geweest: "wordt hervormd door de vernieuwing in je denken, dan zal je weten wat Gods wil is".

Dat was zo gek; bij de herinnering voelde ik niet meer diezelfde pijn.

Over mijn gedrag nu, voelde ik me verbaasd, ik zag het allemaal eenvoudig ineens. Alsof er lampjes aan gingen van voor de hand liggende oplossingen. Maar ik kon ze niet doen door die gevoelens, na de transformatie had ik die niet meer, dus kon ik het nu ook gaan doen! Nu zie ik Hebr 12:1,2 zo anders. "Laten we daarom alles afleggen wat ons hindert, de last en zonde wat ons zo licht in de weg staat." Dat gaat niet over gedragsverandering, dat gaat over wat we geloven (leugens) in ons gevoel. En dat voorleggen aan Jezus, want Zijn waarheid komt dan in onze waarheid. Dan leggen we onze eigen waarheid af (door het eerst te zoeken en te erkennen). En dan pas zijn we werkelijk vrij door Zijn waarheid.  

Toen heb ik ervaren dat God ontzettend geïnteresseerd is in mijn emoties. Hij transformeert me, Hij maakt me vrij, Hij maakt het leven waard om te leven. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties serieus te nemen. En elke keer als ik een last of zonde in de weg voel staan, ga ik er zelf naar kijken of vraag een sessie aan. Want deze vrijheid wil ik verder verkennen.