Hoe het dal voorbij ging...

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting.