Waarheid in gevecht met de leugen

Een leugen die we zijn gaan geloven, ('ik kom altijd als laatste aan de beurt') maakt jarenlange vernielende patronen. Dat lijkt zo sterk en soms zo imponerend. Is het werkelijk zo sterk?

De leugens worden gepland in de kindertijd ('ik ben zo anders, ik hoor er niet bij') en lijken zich te bevestigen in alle jaren daarna. Dat lijkt zo waar, dat het moeilijk van waarheid te onderscheiden is. Moeten we daarmee leren omgaan?

Een leugen die geconcludeerd wordt in onze emoties ('ik ben iemand waarvan de grenzen niet belangrijk zijn'), bepaalt ons gevoel (verplicht voelen om altijd ja te zeggen) en van daaruit ons gedrag (geen nee kunnen zeggen). Dit heeft invloed op alle relaties en werkzaamheden. Is dat iets om te accepteren?

Een leugen doet zo'n pijn ('ik ben waardeloos'), geeft vervelende emoties en verslavend dempend gedrag, want vaak vluchten we voor de pijn. Wie heeft er nooit voor de koelkast of voorraadkast gestaan, zoekend naar iets, terwijl je vol zit?

De waarheid daarentegen is zo sterk dat het jarenlange vernielende patronen transformeert op 1 moment.

De waarheid daarentegen is zo duidelijk door het bevrijdende effect en het heldere inzicht dat het ineens geeft.

De waarheid daarentegen is het worden wie je echt bent, in plaats van leren omgaan en leren accepteren wat je eigenlijk niet wil zijn.

De waarheid daarentegen kan jarenlange pijn ineens laten verdwijnen voor altijd. Het verzacht, geneest & geeft vrede in de hele situatie (van vroeger en van nu en voor in de toekomst).

Concludeer nu zelf; wat is er sterker?