Huilende kinderen

"Ik kan er echt niet tegen; huilende kinderen." Zij zijn vaak nog de enige die hardop huilen in onze maatschappij. Want wijzelf? Wij moeten wel een hele goede reden hebben willen we dat toestaan van onszelf. En zelfs met een goede reden (op een begrafenis bijv.) houden we het in!

En als iemand hardop huilt, vliegen we erop af om het zo snel mogelijk te stoppen. Positief (ah lieverd kom maar hier, ssst stil maar) of negatief (valt wel mee joh, stop maar met huilen, niet zo aanstellen). Waarom reageren we zo dempend? Omdat het onze verstopte pijn raakt. Dus: 'snel stoppen nu hardop-huiler, want ik wil mijn pijn niet voelen, ik verstop het liever.' Alsof dat helpt.

We dempen de pijn met keihard werken, eten, sporten, tv maar zelfs ook met kerkgang, worship, soaking, gebed. Vervelend is dan, dat we met het geforceerd dempen van de pijn, ook onze geestelijke zintuigen dichtstoppen en God daarin niet vinden.

Ik heb God leren kennen als iemand die mij stimuleert eerlijk te zijn over wat er van binnen in me omgaat. Zoals David ook was in de Psalmen. Op zo'n moment dat ik het lef heb om mijn pijn in de ogen te zien, geef ik God automatisch de ruimte om me te vervullen met vrede.

Het gevolg? Ik heb niet meer de neiging hardop huilen te stoppen of 'aanstellend' te vinden. Ik merk dat ik het juist de ruimte geef. Niets zeggend, knuffelend, zo lang als het duurt, met diepe vrede van binnen. Wat een heerlijkheid zó mijn kids te leren emoties te omàrmen in plaats van op te sluiten. Bijna ongeloofwaardig dat ik echt die trigger niet meer voel!

Zou die verstopte pijn bij ons niet de oorzaak zijn van alle stressziektes, burn-outs & depressiviteit?