Mijn angst onder ogen zien

Angst.png

De sessies met Gerrieke begonnen met het inzoomen op mijn gevoel. Dat was intens, want ik rende er normaal voor weg. Ik had geleerd niet mijn gevoel te laten heersen. Ik leefde daarmee in een schijnwereld van angsten. Bang voor mijn man, als ik mijn gevoel toe zou laten. Bang dat ik niet zou kunnen doen, waar ik verantwoordelijk voor ben. Bang voor de druk van de maatschappij op mijn kinderen, waardoor ik druk op hun moet uitoefenen. Bang voor paniekaanvallen, bang voor zwakte. Genoeg redenen om niet te voelen.

Toch voelde ik wel veel angst en druk, ik moest de controle proberen te houden. Ik voelde andermans pijn alsof het de mijne was. Ik voelde me in een split; mijn moederhart tegenover de druk van de maatschappij. Ik voelde me niet geliefd door God.

Daarom kwam ik voor sessies. Ik ging mijn angst in de ogen kijken. 

Nadat we de redenen voor het niet voelen voor Jezus neer hadden gelegd, lukte het me wel te voelen. We konden toen heel wat overtuigingen opruimen. Wat me anders in het leven deed staan. Soms wel heel vervelend omdat ik daardoor beter ging voelen wanneer iets me raakte en me deed huilen. Anderzijds heel fijn, want daardoor kon ik anders omgaan met mijn gevoel. Ik ben alles gaan opschrijven en mezelf die vragen stellen zoals Gerrieke dat deed.

Ik was gewend omstandigheden de schuld te geven, ik keek nu meer naar mezelf.

Naar wat ik voel, naar hoe ik God hierin voel. Het voelt nu een stuk rustiger. De sessies hebben de schellen van mijn ogen doen vallen. De trauma's die we aan hebben gepakt, zijn allemaal weg. En daarmee heb ik een ander perspectief op de toekomst. Ook als er weer andere triggers op komen. Door mijn angst onder ogen te zien, is er weinig angst overgebleven.

Het hele proces bij Gerrieke heeft een heel ander proces op gang gebracht. Ons gezin is een heel systeem van ingewikkelde dingen, waarin ik mezelf een veel te zware rol had toebedeeld. Nu moet alles uitgepuzzeld worden. We hebben hulp gezocht voordat jeugdzorg/jeugdteam terecht zouden moeten ingrijpen in onze emotioneel onstabiele situatie. Ik heb bij Gerrieke mijn angsten onder ogen gezien en God heeft me de moed gegeven om in te kunnen grijpen. Want ik kan niet meer de drager en buffer zijn voor alles, dat besef ik na de sessies. Dat maakt dat ik het ook niet meer doe en:

...niet meer de angst beleef zoals eerder. Ik ben geliefd!

Man: 'Ik? Nee, ik ben geen gevoelsmens.'

gevoelens

Wat had God toch gedaan tijdens die sessies, mijn vrouw was zo ten goede veranderd. En juist dat prikte nu zo!  Ik was nu overduidelijk de gene die ontvlamde in confrontaties, terwijl zij rustig relativeerde. "Zou ik dan ook ergens mee zitten?". Ik wilde een ontspannen leven net als mijn vrouw. Uiteindelijk besloot ik om ook voor sessies te gaan.

Wel met tegenzin, want ik schaamde me ervoor. Bijna voordat ik ging zitten, flapte ik het hele verhaal er uit. Op zich was dat al een opluchting, ze vroegen me om het gevoel van spanning te omschrijven. Dit was wel een uitdaging, maar stap je voor stapje keek ik er van op wat er allemaal naar boven kwam. Tijdens de sessie merkte ik hoe God me begeleidde, dit maakte dat ik me veel confortabeler voelde. Ik was op één of andere manier ervan overtuigd dat ik iemand anders moest zijn. Dat is natuurlijk onmogelijk, dus gaf veel strijd. Er kwam een gevoel van schaamte en ik durfde het niet te zeggen; het was alsof ik een meisje moest zijn! Terwijl dit naar voren kwam werd ik gevraagd of ik God hierin wilde uitnodigen. Ja, dit wilde ik heel graag,

direct begon ik me anders te voelen.

Er gleed iets zwaars van mijn schouders en er kwam rust voor terug. Deze sessie was uiteindelijk het begin van een jaar waarin ik nog veel meer vrijheid terug vond. Gevoelens van minderwaardigheid en afwijzing werden door God getransformeerd tot gevoelens van waardigheid en geadopteerd voelen door God.

Ik lig op dit moment nog een beetje in de “uitslaap kamer” van de "open hart operatie". Elk naar gevoel dat ik serieus neem, bekijk en laat transformeren, heeft me gelukkiger gemaakt. Gevoel had bij mij een slechte naam,

ik drukte mijn gevoel weg, zodat het mij niet te pakken kon krijgen.

Uiteindelijk was ik er zelfs van overtuigd geraakt dat ik ook geen gevoelig mens was.
Maar niets is minder waar want ik heb heel veel gevoel, en dit is fantastich!

Ook merk ik het aan mijn lichaam dat er in mijn hart dingen genezen zijn. Meer dan 10 jaar heb ik rondgelopen met last van mijn schouder. Vaak voor gebeden maar nooit genezen. Nu wordt dit met de dagen steeds minder heftig en ik weet in mijn hart dat dit het echte herstel is. Evenals een stekende pijn in mijn linker heup. Die pijn is al zover opgelost dat links mijn standbeen geworden is bij het longboarden. Mijn opa vroeg laatst op een verjaardag, of ik misschien ineens nog wat extra gegroeid was. Toen kwam ik er achter, dat ik veel rechter op ben gaan lopen.

Ik heb geleerd dat gevoel mij helpt om juist naar de plek van bemoediging en geborgenheid te komen, heerlijk! Wat ben ik blij om mezelf als gevoelsmens te zijn! Dankjullie wel puurity, voor jullie geduld met mij en het faciliteren van Gods werk ik mij.

Dit heeft mijn leven compleet veranderd, ik heb nooit geweten dat er zo'n deur van voor mij open zou gaan.

"Niet nu hier bij de kinderen bespreken hoor!"

61867907-communication-family-people-and-body-parts-concept-close-up-of-four-fingers-with-different-facial-ex.jpg

Inge de Vlieger, kinderpsycholoog bij OLVG West in Amsterdam, schrijft over wat je wel en niet moet bespreken met kinderen. Ze zegt: 'Kleine kinderen, zelfs baby's, zien je gezichtsuitdrukking en horen je intonatie. Ze krijgen het gevoel mee maar de woorden niet. Probeer dus terughoudend te zijn, met het bespreken van je zorgen, problemen en angsten in het bijzijn van je kinderen'.

Vier maanden oude baby's kunnen al een stemming aanvoelen van een ander kind, buiten zijn gezin. Zolang ze nog niet kunnen praten; leven ze op gevoel. Ze zijn volledig gericht op jouw emotionele toestand als ouder. Ze zoeken vreugde, geluk & liefde daarin en maken hun identiteit met wat ze vinden. Hoe onze emotionele toestand is, is onze verantwoording. Als we die oppakken, geven we het beste aan onze kinderen. Wellicht ook de beste voorbereiding op het ouderschap.

We komen in sessies terug op momenten in de baarmoeder, babytijd of kindertijd tot 12 jaar. Bijvoorbeeld dat het kind ruzie hoort, terwijl ze in de baarmoeder is en de wanhoop voelt van haar moeder. Daaruit concludeert ze; ik ben niet welkom, de ruzie gaat over mij. Terwijl we niet zeker weten of die ruzie daar echt over ging. Of de kindertijd en moeder huilt in de auto, het kind denkt dat het aan hem ligt, zie je wel, ik maak haar leven zo zwaar. Als zij het niet meer ziet zitten, wat moet ik er dan van maken? Terwijl ook daar dat waarschijnlijk niet de intentie was. Zo zie je, het gevoel blijft hangen.

'Probeer terughoudend te zijn in je angsten, problemen en zorgen bespreken bij je kinderen'. Wij zouden willen toevoegen; probeer op te lossen wat je kan (door sessies) van de zorgen, problemen en angsten die jij beleefd. Zodat jij je vreugde, liefde & geluk vindt en het kan doorgeven.

Daarbij is het belangrijk bij negatieve gevoelens, uitleg te geven. De Vlieger verwoord het zo: 'Zet een virtueel hek om de emoties, vul letterlijk in wat je kind kan denken, zodat hun fantasie er niet mee aan de haal gaat.' Papa is boos en praat met stemverheffing tegen mama, vertel dan bijvoorbeeld: 'ik ben nu even boos over iets dat op mijn werk gebeurde'. Of mama huilt terwijl ze de huishouding doet, vertel dan dat mama verdrietig is en huilt omdat haar oma is gestorven. Dat haalt het beangstigende er af voor een kind, het biedt veiligheid want dan koppel jij het los van hun identiteit. Zeg je niets en is er ook geen ruimte voor het kind er iets over te zeggen of zeg je iets wat niet klopt met je gevoel,... dan worden er beperkende overtuigingen geboren over hun identiteit. En die vormen de interpretatie en leidraad van het leven.

De moeite waard om dat te voorkomen!

Hormonen...

hormones.jpg

Zijn ze de bron van onze ellende of een groot goed in ons leven? 
Ze veroorzaken veel ziektes, seksuele problemen, puistjes, stemmingswisselingen, opvliegers etc.
Aan de andere kant geven ze moeders de mogelijkheid goede voeding te geven, ze maken je seksuele identiteit, ze hebben te maken met emotionele binding, ze creëren vruchtbaarheid, ze hebben opbouwende invloed op ons immuunsysteem etc. Ook gebruiken we ze veelvuldig via pilletjes en injecties tegen ziektes en als voorbehoedsmiddel.

Wij zien ze in de praktijk vaak als een vuurtje onder het goud van iemands persoonlijkheid. Het vuurtje laat de onzuiverheden van het goud naar boven komen, die drijven dan op de oppervlakte. Een prachtige kans dus, om die dingen uit het goud te vissen en de boel te zuiveren. Als een afslag op de snelweg van het leven, een uitnodiging om dingen op te ruimen. Zodat je meer kan genieten van het leven. Typisch Gods liefde voor ons, dat Hij dit zo maakte.

Nadine* ontdekte dat ze rond haar ovulatie enorme angstaanvallen had. Ze begreep dat het in de familie zat, dus zocht & vond ze een manier om er mee om te gaan. Ze zette in haar agenda een waarschuwing, zo kon ze voorbereid in de verdediging. Ze hoorde van Puurity en sprak wat sessies af. We planden ze juist in haar ovulatie tijd, zodat ze de dingen goed kon voelen. De transformatie is volop in proces nu. Ze wil er vanaf en dat kan.

Patricia* is zwanger van haar tweede kindje en merkte dezelfde nare, depressieve patronen als bij haar eerste zwangerschap. Dus wilde ze eens kijken of daar wat in opgelost kon worden. We hebben begrepen dat in de zwangerschap je emotioneel teruggaat naar de tijd dat jijzelf ontstond in je moeder. En dat bleek bij haar ook zo te zijn. Ook de hormonen tijdens zwangerschap zijn een vuurtje onder ons, zodat de onzuiverheden naar boven drijven. Normaal voel je het niet en tijdens de zwangerschap, rond een bevalling en tijdens het ouderschap komt het ineens naar boven. Bij haar kwamen we o.a. uit op de overtuiging dat zij ellende veroorzaakte met haar ontstaan. Want ook haar moeder had paniek aanvallen, depressieve klachten en hyperventilatie tijdens het zwanger zijn van haar. Heel logisch dus. Zwangerschap begint nu een andere inhoud te krijgen voor haar, tijdens dit proces. 

Hormonen hebben veel te maken met identiteit. Onze missie is om iemand te ondersteunen in zijn proces van 'puur worden wie je bent', in volle vrede. Hormonen laten dus ook zien als je geen vrede mee hebt met jezelf en er dus identiteits - kinken in de kabel zijn. Belemmerende overtuigingen gáán ook altijd over identiteit. Hormonen lijken wel een spiegel.  

* gefingeerde namen i.v.m. privacy

Scheiding en relatietherapie

huwelijk.jpg

Regelmatig worden we betrokken in situaties waarin een relatie dreigt stuk te gaan, waar men overweegt te scheiden of een relatie al kapot is. We stellen dan voor om individueel of als stel, een sessie te doen. Op die manier helpen we eigen verantwoording te nemen waardoor iemand vanuit een hersteld hart, de keuze kan maken.

Wij geven dan geen advies of mening,...

...over de keuzes die iemand maakt of over het problematische gedrag. Soms zien we dat een relatie aan blijft en weer liefdevol wordt. Soms zien we ook dat mensen kiezen om te scheiden.

Zo raakten we met Jan en Paula* in gesprek. Hun dochter maakte heftige negatieve emoties in Paula los. Hun huwelijk liep al stroef en hierdoor waren er nog meer conflicten. Paula had de moed eerlijk naar haar aandeel te kijken en kwam voor een sessie om daar op in te gaan. Zij veranderde en ook haar dochter veranderde gelijk na de eerste sessie al. Ze kwam een aantal keer en de sfeer in huis verbeterde enorm. Jan werd daardoor geconfronteerd met zijn eigen worsteling en wilde ook zo vrij worden als zijn vrouw. Hij kwam toen voor een aantal sessies. Nu is hun relatie weer bloeiend en kunnen ze samen genieten. Jan: "Ik weet niet wat er was gebeurt met ons huwelijk als we dit niet hadden meegemaakt".

Als beide partijen eerlijk durven te kijken naar hun aandeel in de rommel van hun relatie, is elke relatie te herstellen. Dat hebben we ontdekt.

Wij helpen verantwoording te nemen over de persoonlijke issues.

En als het goed is, komt dan het gesprek tussen hun weer op gang, bouwen ze vertrouwen weer op en dat verandert de omgang. Negatieve patronen veranderen dan zonder geforceerd gedrag. Soms kiest een stel om uit elkaar te gaan, dan toch is elke succesvolle sessie een winst. Want dit bevordert vanaf dat moment elke relatie die men heeft.

Jack en Mandy* vroegen om een sessie samen. Zij ervoeren veel spanning in hun relatie en wilden daar vanaf. We spraken een sessiedag af. We konden die dag bij allebei een transformatie meemaken, zo mooi! Een poosje later spraken we weer een dag af, er waren andere dingen naar boven gekomen. "Het gaat erg goed met ons," lieten ze weten na die 2e dag, "we merken echt een grote verandering, er is geen spanning tussen ons meer. En het lijkt erop dat de liefde tussen ons, echt weer helemaal aan het aanwakkeren is!"

Wauw, dat maakt ons zo ontzettend blij voor hun! 

Lees meer: Zo geïrriteerd! 


*gefingeerde namen ivm privacy
 

Zie je geen verandering?

transformation_brand_science.jpg

Transformatie is pas het laatste onderdeel in een sessie en daar komen we niet vanzelf. Er is veel moed voor nodig om angst in de ogen te zien en vervelende gevoelens weer te voelen die we normaal wegdrukken. Vaak komt die moed als we echt ergens vanaf willen in ons leven. Dat maakt ook dat ongeveer 85% van de mensen transformatie beleefd als we samen een sessie ingaan en sommigen dus niet.

We waren met Hanna* in gesprek en na 5 sessies kwamen we tot het grote probleem. We kwamen er met elkaar achter dat ze nu pas echt voelde ter plekke in de sessie. Na die sessie veranderde er veel en had ze er dagelijks profijt van. Daarvoor veranderde kleine dingetjes, waardoor ze haar gevoel steeds iets meer kon toelaten. Ze had een langere aanloop nodig.

Ieders proces is uniek. Er kunnen triggers naar boven komen in nieuwe situaties. Daarom werken we niet met een behandelplan, want 'wanneer ben je klaar?'. Dat is moeilijk te zeggen, misschien wel niet in dit leven? Toch stoppen de meesten als ze op dat moment geen triggers meer ervaren, waar ze vanaf willen. En komt men weer, als ze tegen een trigger aanlopen. Wij bepalen dat niet en kunnen dat ook niet, dat bepaal je zelf.

Het is een persoonlijk proces waar wij in helpen maar jijzelf de leiding hebt en jij bepaalt hoe diep je wilt gaan.

In een sessie focussen we op het gevoel, iemand moet het op dàt moment voelen. Het gevoel is de brug naar de oorzaak van dat gevoel; een herinnering of ander gevoel komt dan omhoog (de afgesloten dingen achterin onze hersenen). Als het moeilijk is om te voelen, is transformatie ervaren nog ver weg. We kunnen dan helpen door de weerstand (tegen voelen) te definiëren. Vaak zijn dat overlevingsmechanismen om de pijn niet te voelen. Een logische overleving voor je jeugd, alleen vaak daarna niet meer nodig.

Mark* kreeg zo'n overlevingsmechanisme na zijn burn-out. Hij leerde met de heftige gevoelens om te gaan, het te relativeren en te uiten. Helaas werkte dit voor hem belemmerend om te voelen in een sessie. Want hij was zo gewend zijn gevoel te relativeren en had leren accepteren dat hij zo was. Het was zijn veiligheid geworden dat hij nu wist hoe hij zichzelf weer onder controle moest krijgen. Dus Mark durfde niet te hopen dat hij van die heftige gevoelens af kon komen, zodat relativeren niet eens nodig zou zijn. Hij kwam tot zijn stomme verbazing er achter, dat hij het heel moeilijk vond om te voelen. Terwijl hij dacht een gevoelsmens te zijn.

En op zo'n punt besluit iemand wel eens te stoppen, waardoor ze geen transformatie beleven. Dat vinden we jammer, gezien iemand dan niet beleeft, wat ons zo enthousiast maakt. Wij blijven altijd hopen op verandering omdat we weten dat als de moed er is, iemand wel die transformatie zal kunnen beleven.

De enige remmer in dat proces is: weerstand om te voelen.

En die remmer kunnen we samen vernietigen.

Heb je een vraag of opmerking, laat het ons weten! Lees meer over christelijke gevoelens: deze blog.

Eten, mijn onbewuste pijnstiller

Eten als onbewuste pijnstiller

Ineens werd ik 'wakker' uit een soort suf-zijn. Wat doe ik hier? Wat wilde ik hebben? Waarom sta ik voor de voorraadkast terwijl ik net het avondeten op heb?

We hebben allemaal af en toe zo'n moment. Bijvoorbeeld je gebruikt eten als een 'beloning' voor je harde werk die dag. Of als je iets niet hebt gehaald, om jezelf te 'troosten'. Vaak eten we helemaal niet omdat we trek hebben, soms zelfs omdat we dorst hebben. Maar vaker nog vanwege andere redenen.

Zo vertelde Freek ons: "Voor het grootste deel van mijn leven, 25 jaar lang, was ik er nog niet klaar voor om eerlijk naar mijn gevoel te kijken. Na 25 jaar ontdekte ik dat ik al jong mijn vader volgde in zijn voetstappen, op meerdere vlakken van mijn leven. Mijn drang om veel te eten en te roken, was eigenlijk mijn manier geworden om met pijnlijke dingen om te gaan.

Het was pas na deze erkenning, dat ik los kon komen uit dit patroon.

Jullie hielpen me om te voelen wat ik eigenlijk voelde en na de sessies was de pijn weg. Waardoor de 'noodzaak' voor het overdadig eten en 2 tot 3 pakjes roken per dag, weg viel."

Als er iets is in je leven wat je eigenlijk onder ogen moet zien maar je bent er nog niet klaar voor? Dan gebruik je eten, roken of andere dingen (onbewust) als een manier om jezelf af te leiden. Een pijnstiller waarmee je het voor een tijd kan 'overleven'.

De enige manier om die cyclus te doorbreken is om het in de ogen te kijken.

Wat de oorzaak ook blijkt te zijn, hoe pijnlijk, beschamend of verdrietig ook. En dat vereist moed. We wensen je die moed toe!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Zo geïrriteerd!

irritatie zegt iets over jezelf

Als we anderen veroordelen of ons vreselijk irriteren aan anderen, kan het zijn dat we onze gevoelens projecteren op anderen.

Want we beschuldigen anderen vaak van iets wat we herkennen (bewust of onbewust) en niet in onszelf willen zien.

Een voorbeeld: laten we zeggen dat Janet gevoelig is, misschien zelfs bang, voor afwijzing. En dat komt door iets uit haar jeugd. Zeer waarschijnlijk is ze zich het niet bewust. Ze heeft het nog niet erkend of ze weet het en ontkent dat het een issue is. 'Ik heb er mee leren omgaan'. Haar onder bewustzijn weet dit echter heel goed. En in bepaalde situaties zal deze 'oude pijn' naar voren komen. Zodat ze zich er bewust van kan worden en het kan oplossen. Alleen vaak vinden we als mens een uitweg voor die optie; kritisch worden en verwijten.

Even anders gezegd: in bepaalde relaties zal die onbewuste 'angst'  of 'pijn' Janet triggeren. En het nare is, is dat ze dit gaat aantrekken ook. Waarschijnlijk zal ze hun (gedrag) gaan veroordelen vanuit enorme irritatie. Ze denkt over haar partner bijvoorbeeld niet 'hmmm, ik voel me bang dat hij me verlaat'. Maar: 'hij besteed zo weinig tijd met mij, hij besteed veel te veel geld met zijn vrienden of in zijn hobby, terwijl we moeten sparen'.

Een ander voorbeeld: laten we zeggen dat Bram zichzelf heel netjes vindt en financieel conservatief. Hij houdt zijn huis en auto schoon en hij geeft nooit meer geld uit, dan wat hij heeft. Maar diep van binnen zou hij zo graag eens niet-verantwoordelijk doen,  eens helemaal los willen gaan, lekker de sloddervos uithangen. Maar toch laat hij zichzelf dat niet toe. Want dat is iets wat hij niet wil zijn. Misschien werd hij in zijn jeugd erom afgewezen omdat hij zo was. Toch zal hij mensen tegen komen die heel onverantwoordelijk en een losbol lijken. En in plaats van dat hij erkent dat hij eigenlijk ook een beetje zo is, zal hij het hen verwijten en zich irriteren aan ze.

Aan ons de uitdaging:

eerlijk te kijken naar ons gevoel achter de irritatie.

Via ons gevoel komen we bij de oorzaak; een pijnlijke overtuiging over onszelf. Laat je transformeren in een persoon die zich niet meer dagelijks irriteert. Want vrede in elke situatie is mogelijk!

O.a. geïnspireerd door heartsinharmony.com

Grootste misleiding?

Geestelijk zijn op basis van prestatie en uiterlijke vorm. Helaas houdt dit een groot deel van de christenen, gevangen in leugens. Zouden we het de grootste misleiding van satan kunnen noemen? Het heeft in ieder geval een mooi uiterlijk en het wordt vaak 'goed' gepraat door zelfrechtvaardiging. Het lijkt heel radicaal en goed christelijk. Alleen het is niet echt omdat onze gevoelswereld er niet in mee gaat. En dat maakt het eigenlijk heel moeilijk dan, om christen te zijn.

Denk bijvoorbeeld aan de vraag die we als christen vaak stellen aan elkaar; 'naar welke kerk ga jij?' of 'wat doe jij in de kerk?'. We voelen onszelf of zien anderen als 'geestelijk' door bepaalde uiterlijke kenmerken en vooral door wat we doen. Daarbij leren we de pijnlijke gevoelens van binnen te ontkennen.

'Mijn gevoel zegt iets anders dan dat ik weet wat waarheid is uit de Bijbel, dus mijn gevoel is niet te vertrouwen.'

Door deze overtuiging lijken en doen we geestelijk terwijl we ons van binnen verslagen voelen. We zeggen dat het goed gaat, terwijl van binnen het niet goed gaat. We zeggen dat we redding hebben in Christus, terwijl we keihard vechten om 'goed' te leven. Het doel van ons presteren? De onthulling van wat er binnen gebeurt,  koste wat het kost, voorkomen.

Een aantal kenmerken van deze manier van geestelijk zijn:

  1. gecontroleerd gedrag (op basis van discipline) wordt op gelijke waarde gezet met geestelijke volwassenheid en betrouwbaarheid. Terwijl de meeste dingen (zoals vriendelijk zijn, anderen helpen, Bijbellezen, tijd nemen voor groei e.d.) kan elke ongelovige ook, als ze de discipline opbrengen.
  2. geestelijke strijd is overwinning. Dat je aan het strijden bent zou normaal en goed zijn en overwinning beloven of betekenen. Terwijl nuchter gezien; als er overwinning is, is er geen strijd meer. Zodra er een winnaar is, is de strijd voorbij. En er is een Winnaar! Gods bedoeling voor ons is niet om maar te blijven vechten maar te regeren in vrede.
  3. ontkennen van emotionele pijn wordt gezien als een deugd. Terwijl in de psychologie dit wordt gezien als 'verdrukken'. Dit houdt je niet je hele leven vol.  
  4. je wordt verteld tot Jezus te komen als je zwak bent, maar daarna moet je je pijn wegduwen en je gedragen alsof het oké gaat. Want als je te lang zwak blijft wordt je er op afgerekend (bijv. in dat je geen leiding mag worden). Terwijl dat niet klopt, want juist het leven met Jezus is zo ontspannen.  

Wat ook een nadeel is, is dat het zo onaantrekkelijk is voor de niet-gelovige. Zij kunnen dat zelf ook allemaal wel, met een beetje discipline.

'Het verschil tussen een niet-christen en christen zit hem in de diepe vrede van binnen.'

Die hebben ze niet en kunnen ze niet met discipline vinden. Dat maakt christenen aantrekkelijk. Hoe ontvang je die vrede en kan je ontspannen leven met Jezus? Door je pijn te gaan bekijken, eerlijk te zijn over wat je eigenlijk voelt. De Heer je laten helpen de bron ervan te vinden. En het Hem dan laten transformeren. Het is echt oké om pijn te voelen; het is niet zwak.

Mocht je hulp nodig hebben om weer te leren voelen wat je eigenlijk voelt, welkom voor een sessie!

O.a. geïnspireerd door dr. Ed Smith van transformationprayer.org

Een 'huilbaby', zo ontzettend intensief!

Ik ben bevallen van een gezond meisje. We vinden haar alleen onrustig – veel onbegrijpelijk huilen. Ik was tijdens mijn zwangerschap al af en toe best een beetje depri. Om eerlijk te zijn zag ik er behoorlijk tegen op, nog een klein kindje er bij om voor te zorgen. Ik wilde mijn oudste dochter niet onderdoen. De bevalling zelf was ook vrij heftig. Nee geen scheuren of medische ingrepen, maar gewoon mentaal heftig. En last but not least was en is dochterlief veel aan het huilen. Voor ons idee hebben we álles geprobeerd en uitgesloten. Van lactatiekundige tot christelijk osteopaat tot huisarts tot kinderarts. Ik ben weken op een anti-allergenen dieet geweest en we hebben uiteraard gecheckt of ze spruw had.

'Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ging door een proces.'

Wat een wanhoop die eerste maanden. Gelukkig kwam de top weer in zicht. Hoe? Ik zelf ben door een proces gegaan, wat ontzettend veel invloed heeft op mijn baby dochter. Samen met een stel vrienden (die dit ook als werk doen; Puurity) en met Jezus, zijn we gaan kijken naar overtuigingen die ik had (of leugens, maar overtuigingen is een beter woord) over mij zelf, mijn kinderen en mijn man en weet ik wat allemaal. Er kwam veel naar boven. Ik had het er bijvoorbeeld écht heel moeilijk mee dat ik mijn baby soms niet kon troosten. En dat ze niet aan de borst wilde voor troost. Ik dacht elke keer dat ik een slechte moeder was. Ik ben slecht, dat was mijn overtuiging. Maar God liet mij in het proces zien dat ik niet een slechte moeder ben. Hij heeft juist mij uitgekozen om haar moeder te zijn. En God is altijd bij mij. Ik doe mijn best, en Hij doet de rest.

'Dit bewustzijn, let op: niet het rationaal weten of proclameren maar het 'echt ervaren', transformeerde mij.'

Ik merkte eigenlijk gelijk dezelfde week zo’n ontzettende connectie met mijn baby dochter. Wauw. Ik ga ineens alle leuke dingen van haar opnoemen en veel meer van haar genieten. Ze lacht ineens zo ontzettend veel. En als ze huilt kan ik veel rustiger blijven en zoeken naar de oorzaak / oplossing. Nu zitten we zelfs in een fase, sinds deze week, dat ze echt alleen bij mij wilt zijn. Bij papa even op schoot is prima, maar als ik maar in de buurt ben. Ok, veel mama’s zouden dat misschien vervelend vinden, maar ik vind het heeeerlijk. Alsof we de tijd samen in halen. In de eerste maanden zat ze namelijk veel bij papa in de draagdoek omdat ik simpel weg het huilen niet aan kon.

Toen wij als gezin zo in de put zaten door het vele huilen en borstweigeren van onze jongste dochter hadden we 1 gebed naar God: “Heer, geef haar dan (als ze dan toch niet stopt met huilen) minstens 1 lachje per dag”. Een puur wanhoopsgebed.

'Sinds de sessie(s) is dit gebed elke dag nog verhoort. Sterker nog, ze lacht de afgelopen weken wat af.'

Wat heerlijk is het om een lekker lachende baby te hebben. Dus echt, soms loop het niet zoals je hoopt. Serieus ik had echt ALLES willen geven om mijn dochter niet meer te hoeven horen huilen of zodat ze weer de borst als troost zou nemen. Maar God wilde mij iets veel mooiers brengen. Om niet meer te geloven in overtuigingen die niet kloppen. Ik ben de beste mama voor mijn meiden, want Hij vertrouwt mij hun toe. En om echt rust en vrede in ons gezin te brengen, door zelf die rust en vrede diep van binnen te hebben. Een tijd van bloeien is aangekomen!

Geschreven door Eline Schermer, van voilaeline.nl De inhoud is uitgebreider te lezen in haar eigen blogs op die site, dit is een samenvatting. 

Woede, vanuit het niets

Zomaar, opeens, door een klein iets… Wat een woede voelde ik dan. Ik had het vooral als er opeens iets gebeurde wat ik niet verwachtte. Iets wat anders ging, dan ik zou willen. Zo was ik een keer na het avondeten de krant nog even aan het doorlezen. Ik zat ontspannen op de loungestoel en had de krant voor me. Ik zat helemaal in een artikel tot plotseling de krant uit mijn handen werd getrokken door mijn zoontje. Hij riep: “Weg die krant”.

Ik voelde me toch boos worden! Gelukkig kon ik me beheersen en die krant weer pakken. De adrenaline gonsde door me heen. Ik moest mezelf een soort van vasthouden om niet tot een verbale woede-uitbarsting te komen. Een tijdlang zat ik verdwaasd voor me uit te staren. Wat een emoties bij zo’n klein voorvalletje. Ik besefte dat deze specifieke woede wel vaker de kop op steekt. Dit is afschuwelijk. Stel dat ik me een keer niet kan beheersen, wat dan?

Ik besloot dat ik dit niet meer wilde. Elke keer me zo moeten beheersen.

Dit wil ik niet meer in mijn leven. Ik besloot een gesprek te hebben met Puurity. Tijdens de sessie kwamen er hele diepe dingen voorbij uit mijn verleden. Ten diepste voelde ik me onveilig, er gaat iets of iemand over mijn grens heen, ik mag geen ruimte hebben om te ontspannen. Een diepe overtuiging kwam daaruit naar boven: “ik heb geen bestaansrecht”. Het deed zo’n zeer. Zo ontzettend pijn. We vroegen Jezus wat Hij mij wilde laten weten hierin. Ik voelde een rust in mijn hart dalen. Iets is getransformeerd en wanneer ik terugdenk aan het moment met de krant, dan kan ik niet meer die emoties voelen die ik toen had. Vóór de transformatie van Jezus kon ik elke keer wel die woede en die heftige emoties voelen. Nu niet meer.

 Mijn zoontje wilde gewoon met me spelen. Niks mis mee.

Voorkomen en genezen (bij je kinderen)

genezen en voorkomen.jpg

Wekelijks zien we dat problemen van volwassenen komen door hun kindertijd. Omdat ze terug te leiden zijn op overtuigingen die ontstaan zijn als kind. Omdat wij zelf ook vader en moeder zijn, maakt dat extra bewust van opvoeden. Het liefst willen we voorkomen dat onze kinderen jarenlang zich zullen beperken door verkeerde overtuigingen. Gelukkig kunnen we het voorkomen, volgens de principes van TPM en neurowetenschappelijke feiten.

Opvoeding

Een trauma ontstaat door de overtuiging die een kind gaat geloven op een moment van heftige emoties. Bijvoorbeeld een kind wordt gepest en ze zeggen telkens: "jij bent zo dom". Als het kind gaat geloven dat het dom is, is dat de kern van de pijn. Voortaan interpreteert en beleeft het kind alles vanuit die overtuiging.

Goed nieuws: vanuit de wetenschap blijkt dat een trauma geannuleerd kan worden door ouders.

Hoe? Als het kind binnen drie dagen de overtuiging kan delen en jij dit als ouder recht zet (waarheid in spreekt). Bijvoorbeeld het kind vertelt over het pesten op school, je vraagt door hoe het voelt. Uiteindelijk komt er uit dat het kind echt denkt dat het dom is. Dan vertel je als ouder dat jij dit heel anders ziet en wat voor potentie je ziet. Wat is daar voor nodig? Een open, veilige en persoonlijke atmosfeer, waar het normaal is om over je gevoel te praten, zonder dat dit tegen je wordt gebruikt. Dat heeft veel te maken met communicatiepatronen in een gezin, die starten tussen vader en moeder.

Sessies met kinderen

Wat als je te laat bent? Je merkt dat wat jij zegt, geen invloed meer heeft. Elke keer komt die overtuiging naar voren in emoties en gedrag van je kind. Dan is er dezelfde oplossing als voor volwassenen; een sessie. Waarin we het kind dan gaan helpen (evt. met ouder erbij) om de overtuiging te zoeken, Jezus daarin uit te nodigen en dan zien we transformatie. Waardoor je het kind niet meer gedrag hoeft af- of aan te leren. En het kind geen last meer heeft van de pijnlijke emoties. Plus dat je alsnog als ouder mag helpen in het annuleren van dit trauma, door een sessie te regelen.

Laatst was er een meisje van 9 in onze praktijk. Ze bleef last hebben van haar pestverleden, van jaren terug. Als het in de klas over pesten ging, liep ze huilend weg. Het bleef pijn doen. Het meisje vertelde mij (Gerrieke): "Mama zei zo vaak dat ik speciaal ben, dat het niet uitmaakt wat kinderen van mij vinden maar dat zij en papa mij zo veel waard vinden. Maar ik kon het niet geloven. Het voelde niet waar." We zochten en vonden samen de pijnlijke overtuiging, ze was echt even overstuur. Toen Jezus transformatie bracht, zag ik haar helemaal rustig worden. Ze straalde rust en vreugde uit.

Ze keek me aan en zei: "Nu kan ik geloven wat mama al die jaren heeft gezegd."

Sindsdien voelt ze zich anders in de klas, lijkt ze meer zelfvertrouwen te hebben en voelt ze niet meer die pijn als ze aan vroeger denkt.

Denk je dat jouw kind dit ook kan gebruiken? Probeer dan eerst te ontdekken of ze/hij er zelf ook vanaf wil. Zo ja? Dan kan je dit aanbieden, met de veiligheid dat jij als ouder mee wilt gaan als hij/zij dat prettig vind.

Meer informatie over neurowetenschappelijke feiten? Zie: dr. Caroline Leaf
Ook Angela Bertone spreekt veel hierover: angelabertone.com

Echte vrijheid

gevangen.png

Wat zat ik vast in angst, perfectionisme en controle. Ik heb elk gebed gebeden die je maar kunt bedenken en zelfs professionele hulp gehad. Het ging ook zeker beter, soms. Ik herkende mijn valkuilen en kon er beter mee omgaan. Toch raakte ik in een overspannen situatie. Alles voelde zwaar, mijn verantwoordelijkheden maar zelfs ook de leuke dingen van het leven. Zonder dat ik het besefte, vocht ik elke dag tegen dit loodzware gevoel.

Voor mijzelf had ik de lat hoog en voelde me vaak tekortschieten. Ik kon niet echt genieten en ontspannen. Ik was moe van alles wat ik moest DOEN om echte vrijheid te bereiken. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee, al die theorieën en methodes. Ik kwam er achter dat ik mijn emoties levend begraven had. En wanneer dat gebeurt, gaan ze nooit dood. Onherroepelijk komen ze weer tevoorschijn. Ik probeerde mijn 'begraven emoties' die boven kwamen weg te rationaliseren, zelfs met bijbelteksten. Bijvoorbeeld met Fil. 3:14 "ik vergeet hetgeen achter me ligt en strek me uit naar wat voor me ligt". Terwijl Paulus het heeft over 'eigengerechtigheid' wat hij achter zich laat. Het 'jezelf oppoetsen zonder te erkennen wat er echt is'. Dat wil ik ook achter me laten. 

Ik wees mijn hart af, ik gaf het geen stem. Het gevolg was dramatisch, continu vechten tegen loodzware gevoelens. 

Een duidelijk voorbeeld hiervan is mijn teleurstelling en boosheid naar God. Ik mocht dat niet voelen van mezelf. Want God stelt niet teleur, toch? Ik werd me bewust dat ik dit gevoel weer wilde begraven, nu stak ik er een stokje voor. Ik vroeg hulp, ging ervoor zitten en werd mij bewust van wat ik voelde, d.m.v. een sessie. Wow, ik wist niet dat er zoveel achter zat. 

Een herinnering van mijn vader kwam omhoog, dat was pijnlijk. Er kwamen overtuigingen naar voren, die shocking waren. Ik realiseerde me; 'dit was een rode lijn door heel mijn leven, in al mijn gedrag'. Jezus kwam er in en de overtuiging transformeerde, het voelde niet meer waar. Dit is eindelijk een reële ervaring met Rom 12:2 voor mij geweest: "wordt hervormd door de vernieuwing in je denken, dan zal je weten wat Gods wil is".

Dat was zo gek; bij de herinnering voelde ik niet meer diezelfde pijn.

Over mijn gedrag nu, voelde ik me verbaasd, ik zag het allemaal eenvoudig ineens. Alsof er lampjes aan gingen van voor de hand liggende oplossingen. Maar ik kon ze niet doen door die gevoelens, na de transformatie had ik die niet meer, dus kon ik het nu ook gaan doen! Nu zie ik Hebr 12:1,2 zo anders. "Laten we daarom alles afleggen wat ons hindert, de last en zonde wat ons zo licht in de weg staat." Dat gaat niet over gedragsverandering, dat gaat over wat we geloven (leugens) in ons gevoel. En dat voorleggen aan Jezus, want Zijn waarheid komt dan in onze waarheid. Dan leggen we onze eigen waarheid af (door het eerst te zoeken en te erkennen). En dan pas zijn we werkelijk vrij door Zijn waarheid.  

Toen heb ik ervaren dat God ontzettend geïnteresseerd is in mijn emoties. Hij transformeert me, Hij maakt me vrij, Hij maakt het leven waard om te leven. Ik ben nu aan het leren om mijn emoties serieus te nemen. En elke keer als ik een last of zonde in de weg voel staan, ga ik er zelf naar kijken of vraag een sessie aan. Want deze vrijheid wil ik verder verkennen.

 

Dagelijkse verwarmers

Als jij iemand vraagt: "hoe is het met je?" En de ander zegt: "Ik voel me vandaag erg gestressed." Hoe reageer jij dan? Zeg je: 'je zal je morgen beter voelen'
Of: 'ik had het ook vorige week, moet je horen...'
Of: 'je bent altijd gestressed'

Onbewust en waarschijnlijk ook onbedoeld zeg je dan eigenlijk: 'ik ben niet geïnteresseerd in jou of hoe jij je voelt'. Terwijl we in relaties juist zoeken naar begrip en met name erkenning van onze gevoelens. Hoe we reageren op die vraag (of het antwoord op die vraag) kunnen dagelijkse verwarmers zijn in al onze relaties.

Nu ik me bewust ben geworden hoe belangrijk het is, mijn gevoelens niet weg te stoppen, ben ik ook anders geworden in mijn reactie op andermans gevoelens. Als iemand nu iets naars vertelt, vraag ik hoe ze dat beleven. Mensen zijn het vaak niet gewend. Na het vertellen van hun gevoelens schuiven ze weer hun gevoelens weg als onbelangrijk: 'Nou ja, er zijn ergere dingen in deze wereld.' Of: 'Komt allemaal wel weer goed'. En ineens moet het over iets vrolijks gaan.

Als ik gevoelens serieus neem, lijkt het verademend te zijn maar ook wel heel eng, want dan moeten ze het zelf ook serieus gaan nemen. En dat doet soms pijn,... daar rennen we liever voor weg.

Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we vriendschappen of verkillen ze. 
Door hoe we omgaan met onze gevoelens, verwarmen we onze liefdesrelatie of verkillen de relatie. 

Huilende kinderen

"Ik kan er echt niet tegen; huilende kinderen." Zij zijn vaak nog de enige die hardop huilen in onze maatschappij. Want wijzelf? Wij moeten wel een hele goede reden hebben willen we dat toestaan van onszelf. En zelfs met een goede reden (op een begrafenis bijv.) houden we het in!

En als iemand hardop huilt, vliegen we erop af om het zo snel mogelijk te stoppen. Positief (ah lieverd kom maar hier, ssst stil maar) of negatief (valt wel mee joh, stop maar met huilen, niet zo aanstellen). Waarom reageren we zo dempend? Omdat het onze verstopte pijn raakt. Dus: 'snel stoppen nu hardop-huiler, want ik wil mijn pijn niet voelen, ik verstop het liever.' Alsof dat helpt.

We dempen de pijn met keihard werken, eten, sporten, tv maar zelfs ook met kerkgang, worship, soaking, gebed. Vervelend is dan, dat we met het geforceerd dempen van de pijn, ook onze geestelijke zintuigen dichtstoppen en God daarin niet vinden.

Ik heb God leren kennen als iemand die mij stimuleert eerlijk te zijn over wat er van binnen in me omgaat. Zoals David ook was in de Psalmen. Op zo'n moment dat ik het lef heb om mijn pijn in de ogen te zien, geef ik God automatisch de ruimte om me te vervullen met vrede.

Het gevolg? Ik heb niet meer de neiging hardop huilen te stoppen of 'aanstellend' te vinden. Ik merk dat ik het juist de ruimte geef. Niets zeggend, knuffelend, zo lang als het duurt, met diepe vrede van binnen. Wat een heerlijkheid zó mijn kids te leren emoties te omàrmen in plaats van op te sluiten. Bijna ongeloofwaardig dat ik echt die trigger niet meer voel!

Zou die verstopte pijn bij ons niet de oorzaak zijn van alle stressziektes, burn-outs & depressiviteit?

Zij heeft me pijn gedaan

De pijn die ik voel komt niet door iets of iemand.

Dat is best een vervelende ontdekking, want ik kan dan niet meer beschuldigend of verwijtend blijven. Als ik de oorzaak van mijn pijn blijf leggen bij de ander of bij een situatie, koester ik in feite de pijn. En de ander of de situatie moet de oplossing vormen voor mijn pijn. Hoe vaak komt dat voor? En als de ander het probeert op te lossen, is de pijn dan echt weg?

De pijn die ik voel, komt doordat ik niet erover kon praten met mijn ouders toen ik die pijn voor het eerst voelde, bijvoorbeeld bij een scheldpartij op het schoolplein. Er was geen warme atmosfeer waarin ik kon delen wat er gebeurt was en wat ik erbij voelde. Waarin ik niet kon vragen of ik echt was, wat die kinderen zeiden dat ik was. Mijn ouders hadden dus niet de mogelijkheid op dat moment om mij te herinneren aan wie ik echt ben; waardevol. Dus maakte ik, zoals elk kind, een conclusie over mijn identiteit, die niet klopte en pijn deed.

Dus nu, als ik me rot voel, zoek ik niet naar wat is er gebeurt dat ik me zo voel. Of wie heeft dit veroorzaakt? Maar ik zoek naar de pijn die ik voel. Ik kijk het in de ogen, ik schrijf het op. Meestal vraag ik dan hulp, om te ontdekken: wanneer heb ik dit eerder gevoeld, wanneer is dit gevoel begonnen? En wat ben ik toen gaan geloven? Daar nodigen we samen Jezus in uit, Hij vertelt mij wat Hij zou doen of wat Hij erover vindt of ik hoor niets en voel de pijn verdwijnen en er komt rust in. 

Waarheid in gevecht met de leugen

Een leugen die we zijn gaan geloven, ('ik kom altijd als laatste aan de beurt') maakt jarenlange vernielende patronen. Dat lijkt zo sterk en soms zo imponerend. Is het werkelijk zo sterk?

De leugens worden gepland in de kindertijd ('ik ben zo anders, ik hoor er niet bij') en lijken zich te bevestigen in alle jaren daarna. Dat lijkt zo waar, dat het moeilijk van waarheid te onderscheiden is. Moeten we daarmee leren omgaan?

Een leugen die geconcludeerd wordt in onze emoties ('ik ben iemand waarvan de grenzen niet belangrijk zijn'), bepaalt ons gevoel (verplicht voelen om altijd ja te zeggen) en van daaruit ons gedrag (geen nee kunnen zeggen). Dit heeft invloed op alle relaties en werkzaamheden. Is dat iets om te accepteren?

Een leugen doet zo'n pijn ('ik ben waardeloos'), geeft vervelende emoties en verslavend dempend gedrag, want vaak vluchten we voor de pijn. Wie heeft er nooit voor de koelkast of voorraadkast gestaan, zoekend naar iets, terwijl je vol zit?

De waarheid daarentegen is zo sterk dat het jarenlange vernielende patronen transformeert op 1 moment.

De waarheid daarentegen is zo duidelijk door het bevrijdende effect en het heldere inzicht dat het ineens geeft.

De waarheid daarentegen is het worden wie je echt bent, in plaats van leren omgaan en leren accepteren wat je eigenlijk niet wil zijn.

De waarheid daarentegen kan jarenlange pijn ineens laten verdwijnen voor altijd. Het verzacht, geneest & geeft vrede in de hele situatie (van vroeger en van nu en voor in de toekomst).

Concludeer nu zelf; wat is er sterker?  

Het verleden haalde me in

Mijn man komt uit zijn werk, ik hoor hem binnen komen: ‘Hoi schat!’ ‘Hey’. Hij zet zijn spullen neer en komt achter mij staan, ik ben druk met het koken en de kinderen. Hij wil me knuffelen en zoenen, hij fluistert in mijn oor: ‘Schat, ik heb zo’n zin in jou!’. Ik wijs hem af: ‘ff niet hoor, zie je niet dat ik druk ben?’ en duw hem weg. Die avond hebben we geen seks.

Het is zo lief bedoeld, eigenlijk verlang ik ernaar, hij kan mij ontspannen op zo’n stress-moment… maar waarom reageer ik dan zo? Waarom was ik in onze verkering wel zo hartstochtelijk verlangend naar seks? Waar is dat gebleven? Nou ja, het zal wel bij mij horen.

Totdat ik ontdekte dat ik veel te veel geaccepteerd heb als: ‘het zal wel bij mij horen’! Eigenlijk ook eigenschappen die ik helemaal niet wil hebben, heb ik geaccepteerd. Ik besloot als eerste deze weerstand tegen seksualiteit niet meer te accepteren maar te kijken of er een mogelijkheid was het te elimineren.

Samen met de hulpverlener ben ik gaan zoeken naar waar het vandaan komt dat ik zo reageerde. Het bleek mijn verleden te zijn, wat me inhaalde en nog steeds mijn huidige leven negatief beïnvloedt. Wat voelde ik op zo’n moment? “Als ik heel eerlijk ben, ik weet dat het niet klopt maar eigenlijk heb ik het gevoel dat hij alleen maar seks wil.” Waar heb ik dat eerder gevoeld? “Oeh, ik zie nu die herinnering voor me dat ik een pornoboekje zag, als jong kind. Ik herinner me dat ik mannen als heel ‘vies’ zag, ik zie dat mannen mij probeerden aan te raken bij mijn vulva.” Voelde ik daar ditzelfde? “Ja, alles draait om seks. Er is geen waardering voor iets anders, daarom juist voel ik weerstand”. Wat is mijn overtuiging daar geworden over mezelf? “Dat ik geen waarde heb, dan seksueel. Maar ik vindt dat verschrikkelijk. En als ik dan seks heb, heb ik het idee dat ik het alleen maar bevestig. Daarom wil ik geen seks.” Zo pijnlijk deze ontdekkingen, hardop zeggen wat nog nooit uitgesproken is.

We nodigden Jezus daarin uit, wat Hij mij wilde laten weten. “Ik zie voor me dat Hij achter me komt liggen, terwijl ik daar in bed lig als klein meisje. Hij is zo waardig, zo lieflijk.” Wat ik nu voelde? “Heel veel vrede (Ef.2:14), de herinnering voelt niet meer pijnlijk.” Tranen van opluchting.

Na nog wat overtuigingen te hebben aangepakt… ben ik een ander mens. Ik voel geen weerstand meer tegen seksualiteit. Ik ben anders gaan denken over God en de waarde van seks. Ik denk ook heel anders over mannen. Ik voel me anders tijdens het vrijen, ik kan intens genieten. Alsof er nieuw leven is gekomen in mij. Mocht ik nog weer tegen weerstand aanlopen, ga ik met God dezelfde reis en los ik het op. Lukt het niet alleen? Dan vraag ik hulp. Want dit is door de waarheid vrijgemaakt worden, vernieuwing van denken (Rom.12:2). Mijn verleden haalt mij niet meer in, ik regeer over mijn leven. En ik geloof dat vrede (ook in mijn gevoel) in elke situatie mogelijk is (Kol.3:15/2Thes.3:16).

Het verleden blijven mee zeulen in je leven? Wij geloven dat dit niet hoeft. Ook eens proberen of we samen iets kunnen oplossen?